Suzuki SV650 2001: GSX-R Replica Custom

Ένας φόρος τιμής στα 90ies
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

27/8/2019

Η Bandisca είναι μια ρουμάνικη εταιρεία κατασκευής custom μοτοσυκλετών που δραστηριοποιείται από το 2014 στο χώρο, ωστόσο το συγκεκριμένο SV έχει ελληνική ψυχή και μπόλικο ιδρώτα για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Μπορεί στην Bandisca να έχουν δημιουργήσει αρκετές custom και η συγκεκριμένη Suzuki SV650 του 2001 να αποτελεί πλέον το διαμάντι τους κερδίζοντας ολοένα και περισσότερη αναγνώριση στο διαδίκτυο, όμως αυτό που δεν είναι γνωστό, είναι πως το τελικό αποτέλεσμα οφείλεται στην Aesthetic Artek του Άκη Καλετζη που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη. Ούτε κι εμείς το γνωρίζαμε, και πώς θα μπορούσε άλλωστε κανείς να γνωρίζει πως ο Alf και η Mihaela Lopez που τρέχουν την οικογενειακή Bandisca, απευθύνθηκαν στην Ελλάδα και στον Άκη, για να μπορέσουν να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν να δημιουργήσουν μια custom για να λάβουν μέρος στο Bike Shed 2019, που πραγματοποιήθηκε νωρίτερα φέτος. Ήθελαν κάτι που να είναι ξεχωριστό αλλά παράλληλα να μην αποτελεί μια Trailer Queen μοτοσυκλέτα, που οι ρόδες της δεν θα ερχόντουσαν ποτέ σε επαφή με την άσφαλτο του δρόμου – πόσο μάλλον μιας πίστας. Ζήτησαν και βρήκαν ανταλλακτικά στην Ελλάδα, εδώ που το SV έχει αρκετά μεγάλη απήχηση και υπάρχει και ελληνική εταιρία που δημιουργεί εξαιρετικά πετυχημένα κιτ σε ολόκληρη την Ευρώπη. Προφανώς και εννοούμε την C-Racer (που επίσης είναι πίσω από την δημιουργία ενός custom SV650 του 2016). Στην Ελλάδα λοιπόν η Bandisca έψαχνε ανταλλακτικά, στην Ελλάδα θα έβρισκε και την απάντηση για την τελική εμφάνιση.

Ο Alf Lopez για να φτάσει στο αποτέλεσμα που φαίνεται, πέρασε ατελείωτες ώρες μπροστά από την εργοστασιακή SV 650 σκεπτόμενος πόσο… άσχημη είναι. Ωστόσο, η γυναίκα του Mihaela, χάρη στην έμπνευσή της και γνωρίζοντας πως η αγαπημένη μοτοσυκλέτα του συζύγου της είναι η GSX-R 750 του 1990, του έδειξε τα σχέδια που ετοίμασε για το SV650 και ο Alf έπιασε γρήγορα-γρήγορα δουλειά. Αρχικά, τη δημιουργία του φαίρινγκ την άφησε στους ειδικούς της Airtech. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Airtech είναι μια εταιρεία που παράγει πλαστικά εξαρτήματα για διάφορες μοτοσυκλέτες και τη δεκαετία του ’80 μάλιστα, είχε δημιουργήσει ένα σετ για Suzuki GSX-R 750 και 1100 που μπορεί να τοποθετηθεί στα ομώνυμα μοντέλα απ’ το 1988 έως το 1993. Αυτό το σετ είχε χρησιμοποιήσει και η ίδια η Yoshimura το 1991 στο πρωτάθλημα AMA Superbike. Μόλις ο Lopez παρέλαβε το φαίρινγκ του GSX-R, είχε ήδη το SV 650 λυμένο στο γκαράζ της Bandisca και ξεκίνησε τις τροποποιήσεις ώστε να το προσαρμόσει σωστά. Επίσης, για να πετύχει τις σχεδιαστικές γραμμές της συζύγου του, αντικατέστησε το ρεζερβουάρ με ένα από Honda NTV. Στο πίσω μέρος, δημιουργήθηκε ένα νέο σωληνωτό υποπλαίσιο, που πάνω του τοποθετήθηκε ένας αλουμινένιος κοκοβιός ώστε να θυμίζει τον κώλο GSX-R 750 του 1990. Η σιλουέτα ολοκληρώνεται από την κόκκινη σέλα που δημιουργεί μια όμορφη αντίθεση με τα χρώματα της Suzuki και αντικατοπτρίζει επιτυχώς την αισθητική της εποχής. Ωστόσο, κατά την άποψή μας θα μπορούσε να είχε δοθεί περισσότερη έμφαση στον κοκοβιό ώστε να θυμίζει περισσότερο το πίσω μέρος του GSX-R 750. Βέβαια, τώρα που μαθαίνουμε λεπτομέρειες από το μέγεθος εργασίας που είχε, γίνεται κατανοητό πως το καλύτερο είναι αυτό που υπάρχει τώρα. Η απουσία των πλαϊνών πλαστικών από την άλλη δίνει μια άλλη διάσταση στο concept, θυμίζοντας τις streetfighter εκείνης της εποχής, που προέκυπταν απ’ την απόφαση των ιδιοκτητών GSX-R να καταργήσουν τελείως τα πλαϊνά πλαστικά μετά από πτώσεις που είχαν, καθώς η αντικατάστασή τους ήταν ασύμφορη.

Όλα αυτά όμως δεν θα έδειχναν έτσι, και δεν θα υπήρχε αυτό το αποτέλεσμα αν η Artec δεν διόρθωνε όλες τις ατέλειες με σκληρή δουλειά, από εκείνες που «ποτέ δεν πληρώνονται». Πόσο μάλιστα όταν ο Lopez ήθελε να μην περιοριστεί μόνο στην τροποποίηση της εμφάνισης του SV650. Ήθελε μια μοτοσυκλέτα που δεν θα είναι απλά ένα έκθεμα της δουλειάς του, αλλά μια πλήρως λειτουργική μοτοσυκλέτα με βελτιωμένες επιδόσεις και που θα μπορεί να λάβει μέρος και σε αγώνες. Έτσι, το πιρούνι αντικαταστάθηκε από ένα ανεστραμμένο της Showa –πλήρως ρυθμιζόμενο- και το αμορτισέρ έδωσε τη θέση του σε ένα custom της YSS. Οι μεγαλύτερες αλλαγές όμως έγιναν μέσα στον κινητήρα – “Οτιδήποτε μπορείς να τροποποιήσεις στον κινητήρα το έχω ήδη κάνει” ανέφερε ο Lopez. Έτσι, ο κινητήρας έχει ένα νέο σετ εκκεντροφόρων, νέο σύστημα εξαγωγής και μια νέα αντλία υγρού. Τέλος, ο μηχανικός ψεκασμός έχει ρυθμιστεί κατάλληλα ώστε να αποδίδει το μέγιστο με τα νέα εξαρτήματα. Τα αποτελέσματα από τη δουλειά του θα φανούν τις ερχόμενες μέρες στη Γερμανία που θα πραγματοποιηθεί ο αγώνας Glemseck 101 και όσοι βρεθούν στη γραμμή εκκίνησης δίπλα στο SV650 σίγουρα θα το μπερδέψουν με GSX-R μέχρι να πέσει το μάτι τους στο πλαίσιο ή ακούσουν τον ήχο της εξάτμισης. Μία ελάχιστα γνωστή ιστορία λοιπόν, μίας μοτοσυκλέτας που ήδη οι ξένοι λένε τα καλύτερα λόγια, δίχως να γνωρίζουν καθόλου, όπως κι εμείς μέχρι πριν από λίγο, πως το κορυφαίο αυτό αποτέλεσμα οφείλεται σε ελληνικά χέρια… Από την άλλη η Bandisca δεν αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες των εργασιών και τις συνεργασίες της μιας κι αυτές ήταν επί πληρωμή και όχι χορηγία. Δεν αποκαλύπτει πως η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα πέρασε από την Ελλάδα για όλες αυτές τις εργασίες...

https://www.instagram.com/akisartek/

Ετικέτες

Πωλητήριο στη Ducati εξετάζει ο Όμιλος VW – Τραπεζικές πιέσεις για ανόρθωση των οικονομικών του

Πολλοστή φορά που η ιταλική εταιρεία εμπλέκεται σε φημολογία περί πώλησής της
ducati
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

30/6/2026

Όλα ξεκίνησαν από ένα δημοσίευμα των The Financial Times, σύμφωνα με το οποίο ο Όμιλος VW βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση εξαιτίας των ισχυρότατων πιέσεων που έχουν δημιουργήσει στις αγορές οι Κινέζοι κατασκευαστές αυτοκινήτων. Η αποκάλυψη μιλά για προτάσεις από τραπεζικούς κύκλους προς τη VW να πουλήσει σημαντικά κομμάτια του ομίλου προκειμένου να βελτιώσει τα οικονομικά της στοιχεία.

Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο η Ducati, η οποία βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας της, τόσο από πλευράς πωλήσεων όσο και στο πρεστίζ, κυριαρχώντας τα τελευταία χρόνια στο κορυφαίο αγωνιστικό επίπεδο – βλέπε MotoGP και WSBK. Αυτά την κάνουν αυτομάτως υπολογίσιμη αξία που πιθανότατα δεν θα δυσκολευτεί να προσελκύσει υποψήφιους αγοραστές σε καλή τιμή.

Ως εδώ θα μπορούσαμε απλώς να μιλάμε για φήμες, ή έστω για προτροπή που οι ιθύνοντες του Ομίλου VW αργά ή γρήγορα θα απορρίψουν, όπως έκαναν επανειλημμένα στο παρελθόν, λ.χ. το 2017 όταν στα απόνερα του Dieselgate εξετάστηκε το ενδεχόμενο πώλησης της Ducati, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε υλοποίηση.

Αυτή τη φορά ωστόσο το κλίμα είναι διαφορετικό και ο Όμιλος VW έχει ήδη εκποιήσει κάποια από στοιχεία του χαρτοφυλακίου του. Πρόσφατα πούλησε την εταιρεία κατασκευής ναυτικών κινητήρων Everllence για 10 δις ευρώ, καθώς και τη Bugatti σε μια ομάδα επενδυτών που περιλαμβάνει και την κατασκευάστρια υπεραυτοκινήτων Rimac.

Επιπλέον, ο διευθύνων σύμβουλος της VW, Oliver Blume, έχει επιβεβαιώσει πληροφορίες πως επίκεινται απολύσεις περίπου 100.000 εργαζομένων από τον Όμιλο, δηλαδή περίπου το ένα έκτο του του παγκόσμιου ανθρώπινου δυναμικού του, ενώ το σχέδιο εξυγίανσης προβλέπει και το κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων της VW.

Η διαρκής επανάληψη σεναρίων για πώληση της Ducati είναι περισσότερο μια ξεκάθαρη ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά στον Όμιλο παρά μια αποκάλυψη για το μέλλον της ιταλικής εταιρείας. Τα ίδια λέγαμε το 2017, τα ίδια ξανά το 2020, για να επιστρέψει η θεματολογία στο ίδιο σημείο σήμερα και ποιος ξέρει πόσες φορές στο μέλλον.

Στην τριετία μετά το Dieselgate η VW σχεδίαζε μεγαλόφωνα ένα νέο μέλλον εστιασμένο στην ηλεκτροκίνηση, τη νέα μοδάτη αγορά που οραματίστηκε η Ε.Ε. με φόντο περιβαλλοντικές προφάσεις, βιαστικές προθεσμίες για υποχρεωτική κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης και κρατικές επιδοτήσεις. Η επένδυση αυτή ωστόσο, όχι μόνο δεν έσωσε τη VW, αλλά ίσως και να την έσπρωξε βαθύτερα σε οικονομικές τρικυμίες – όπως και αρκετούς άλλους κατασκευαστές ανά τον κόσμο – διότι πολύ απλά ενέσκυψαν τρία κρίσιμα προβλήματα.

Πρώτον, το αγοραστικό κοινό δεν πείστηκε σε επαρκές ποσοστό, με την υιοθέτηση των ηλεκτρικών οχημάτων να αποδεικνύεται στην πράξη πολύ πιο χλιαρή από τις προβλέψεις και τις απαραίτητες υποδομές (σταθμοί φόρτισης, τεχνολογία μπαταριών) να υπολείπονται ακόμη περισσότερο. Δεύτερον, πανδημίες και πόλεμοι φρόντισαν να ανατρέψουν κάθε στρατηγικό πλάνο εξηλεκτρισμού του ευρωπαϊκού στόλου αυτοκινήτων. Τρίτον, η αθρόα εισαγωγή κινέζικων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, με σχέση αξίας-τιμής που ξεμπρόστιασε ό,τι καλύτερο είχαν να προτείνουν οι “καθεστωτικοί” κατασκευαστές του δυτικού κόσμου, απορρόφησε πλειοψηφικό μερίδιο της ηλεκτρικής αγοράς.

Κάπως έτσι φτάνουμε για πολλοστή φορά να μιλάμε για σενάρια πώλησης της Ducati από τον Όμιλο VW, σενάρια που περισσότερο βασίζονται σε μια τυπική επαγωγική λογική με μεγάλες δόσεις εικασίας παρά στην πραγματικότητα: “αφού έχει στενότητες και πούλησε τη Bugatti, ε λογικά έρχεται κι η ώρα της Ducati”.

Η πραγματικότητα είναι πως η Ducati είναι ίσως ένα από τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού ομίλου σε όλα τα επίπεδα, από το οικονομικό ως το μάρκετινγκ και το πρεστίζ. Μοιάζει με σημαντικό λάθος εκ μέρους VW η σκέψη για πώληση της εταιρείας αυτής, ακόμη κι αν η δικαιολογία περιστρέφεται ξανά και ξανά στο παραδοσιακό “να ρίξει το βάρος στην πηγαία της δραστηριότητα, στα αυτοκίνητα VW”. Ευκολότερα βγάζει νόημα το ξεφόρτωμα προβληματικών κομματιών του ενεργητικού σου, παρά των πιο κερδοφόρων.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αν όντως η Ducati βγει στο σφυρί, περισσότερο θα ήταν δείγμα ανησυχίας για το μέλλον του Ομίλου VW, παρά γι’ αυτό της ιταλικής εταιρείας που δείχνει υγιέστερη από ποτέ.

Ετικέτες