SYM VF185 2025 - Ανανεωμένο και άμεσα διαθέσιμο το ισχυρότερο παπί της ελληνικής αγοράς (τιμή)
Euro 5+ προδιαγραφές, νέα σχεδίαση, πλουσιότερος εξοπλισμός
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
30/1/2025
Άμεσα διαθέσιμο στο δίκτυο συνεργατών της ελληνικής αντιπροσωπείας είναι το ανανεωμένο υπερπαπί SYM VF185 με το εξατάχυτο κιβώτιο και το μοτέρ των 18,5 ίππων, το οποίο διατηρεί τη μανέτα του συμπλέκτη.
Το SYM VF185 του 2025 έρχεται πλήρως ανανεωμένο σχεδιαστικά σε σχέση με το μοντέλο της ταϊβανέζικης εταιρείας που αντικαθιστά διεκδικώντας εκ νέου τον τίτλο του ισχυρότερου και πιο προηγμένου παπιού που είναι διαθέσιμο στην ελληνική αγορά.
Το Euro5+ VF185 διατηρεί αναλλοίωτη την απόδοση του υγρόψυκτου μονοκύλινδρου κινητήρα των 183 κ.εκ., παρά το γεγονός ότι πληροί πλέον αυστηρότερες προδιαγρεαφές ρύπων, κάτι που δείχνει και τα περιθώρια βελτίωσης του συγκεκριμένου μοτέρ. Η μέγιστη ισχύς είναι 18,5 ίπποι στις 9.000 σ.α.λ. ενώ η μέγιστη τιμή της ροπής του 1,64 kgm κάνει την εμφάνισή της στις 7.250 σ.α.λ. Στη θέση του μένει και η μανέτα του συμπλέκτη για το μηχανικό κιβώτιο των έξι σχέσεων με την ταϊβανέζικη εταιρεία να κάνει λόγο για 2,2 λτ./100 χλμ. και αυτονομία έως και 270 χλμ. από το ρεζερβουάρ των έξι λίτρων.
Το VF185 δεν εντυπωσιάζει στην κατηγορία μόνο με τον κινητήρα και την ανανεωμένη του σχεδίαση αφού έχει και άλλες προδιαγραφές που το κατατάσσουν, στην κορυφή της. Φέρει δισκόφρενα 250 και 200 χλστ. εμπρός και πίσω αντίστοιχα και δικάναλο πλέον ABS, όταν στο προηγούμενο μοντέλο επενεργούσε μόνο στον εμπρός τροχό.
Το τηλεσκοπικό του πιρούνι έχει διαδρομή 80 χλστ., ενώ η διαδρομή του πιστονιού για το κεντρικά τοποθετημένο μονό αμορτισέρ βρίσκεται στα 29 χλστ. Οι χυτές αλουμινένιες ζάντες των 17 ιντσών παραμένουν ως είχαν και φέρουν ελαστικά 90/80 εμπρός και 120/70 πίσω.
Ο εξοπλισμός του ανανωμένου VF185 φαίνεται πως βρίσκεται επίσης στην κορυφή της κατηγορίας. Σε αυτόν περιλαμβάνεται ο full LED φωτισμός με εμπρός προβολέα 46W, φώτα ημέρας, keyless σύστημα εκκίνησης, πλήρως ανανεωμένο πίνακα πληροφοριών που συνδυάζει αναλογική και ψηφιακή απεικόνιση (αναλογικό στροφόμετρο, ταχύμετρο, δείκτης στάθμης καυσίμου, χιλιομετρητές, ένδειξη σχέσης κιβωτίου, βολτάζ μπαταρίας).
Το υπερπαπί της SYM είναι άμεσα διαθέσιμο στο δίκτυο των συνεργατών της Γκοργκόλης Α.Ε. στην τιμή των 3.195 ευρώ.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: