Ταξίδι "DAYTONA DAKAR": Μαυριτανία-Σενεγάλη (Γ' Ανταπόκριση)

Από τον

Κωνσταντίνο Μητσάκη

8/7/2022
Την τελευταία μου νύχτα στην μαυριτανική πρωτεύουσα Nouakchott δεν μου κόλλαγε ύπνος. Ένταση, άγχος αγωνία, όλα με διακατείχαν σε υπέρμετρο βαθμό. Την επομένη, αν όλα πήγαιναν δεξιά, θα έβαζα ρόδα στο Dakar, τον απώτατο προορισμό του δικού μου ταξιδιωτικού rally «DAYTONA DAKAR». Απείχα από το όνειρο μόλις 526 χιλιόμετρα! Ήταν πολλά;
 
Πολλά δεν ήταν, αλλά αποδείχθηκαν τελικά δύσκολα και απρόβλεπτα.  Επιλέγοντας να εισέλθω στην Σενεγάλη από την συνοριακή είσοδο Diama (236 χλμ. νότια της πρωτεύουσας Nouakchott), κλήθηκα να οδηγήσω την μαύρη DAYTONA ROCKSTAR 500 σ’ ένα δύσκολο χωματόδρομο μήκους 60 χλμ., ο οποίος διέσχιζε τα όρια του Εθνικού Πάρκου Diawling National Park. Μετά από μιάμιση ώρα χωμάτινης ταλαιπωρίας, αντίκρισα πανευτυχής τις μεθοριακές εγκαταστάσεις της Σενεγάλης, στις όχθες του ποταμού Senegal. Είχα όμως και μια απώλεια: η πινακίδα κυκλοφορίας της μοτοσυκλέτας κόπηκε και την πήρα –κυριολεκτικά- στα χέρια! 
Διασχίζοντας τη γέφυρα του ποταμού Senegal, σύντομα βρέθηκα μπροστά στην κατεβασμένη συνοριακή μπάρα της Σενεγάλης –πατούσα πλέον σε σενεγαλέζικο έδαφος. Και όταν μετά από μια ώρα ολοκληρώθηκαν οι συνοριακές διαδικασίες, γεμάτος ανυπομονησία και κρυφό ενθουσιασμό ξεκινούσα για το Dakar (290 χλμ.).
Όσο πλησίαζα στη πρωτεύουσα της Σενεγάλης, τόσο πύκνωνε η κίνηση των οχημάτων στον κεντρικό οδικό άξονα. Το πέρασμα μέσα από τα χωριά της διαδρομής ήταν ένας εφιάλτης (τρομερή κίνηση και απρόβλεπτες ενέργειες από τους διερχόμενους οδηγούς), ενώ μεγάλη προσοχή ήθελαν οι πεζοί και τα ζώα που κάθε τόσο πετάγονταν στο δρόμο. Καταστάσεις για γερά νεύρα και γρήγορα αντανακλαστικά!
 
Όλα αυτά όμως –όπως και όλες οι δυσάρεστες αναμνήσεις των προηγούμενων ημερών– σβήστηκαν μεμιάς από τα κύτταρα της μνήμης μου όταν προσέγγισα τις πρώτες γειτονιές του Dakar και το κοντέρ της DAYTONA ROCKSTAR 500 έδειχνε 4.250 χλμ. από την αρχή του ταξιδιού. Κάπου εδώ αντίκρισα να ανεμίζει η καρό σημαία του τερματισμού στο δικό μου rally «DAYTONA DAKAR». Εξυπακούεται πως ήμουν απόλυτα συνεπαρμένος και πανευτυχής με το άγγιγμα ενός ακόμα ταξιδιωτικού ονείρου.
Το πολύβουο Dakar, που αντιπροσώπευε την «Ιθάκη» μου στην Δυτική Αφρική, με φιλοξένησε τις δυο επόμενες μέρες και μου συστήθηκε μέσα από τα πιο εμβληματικά αξιοθέατά της (τζαμί Mosque of the Divinity, μνημείο African Renaissance Monument, πολιτιστικός πολυχώρος Place du Souvenir Africain). Επιβεβλημένη ήταν ωστόσο η επίσκεψη στην απέραντη αμμουδερή παραλία Yoff, το σημείο που κάποτε τερμάτιζε το φημισμένο rally Paris-Dakar.
Και τώρα, τα μπρός-πίσω! Εκείνα τα ξημερώματα, μοτοσυκλέτα και αναβάτης ήμασταν έτοιμοι στην εκκίνηση για την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Το μεγάλο ταξίδι του γυρισμού ξεκινούσε –αυτήν την φορά– από το Dakar και είχε για τερματισμό την μακρινή Αθήνα… 

Ο Wayne Rainey συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για την ασφάλεια στις πίστες

Ο θρύλος του MotoGP συνεχίζει να εμπνέει και να συμβάλλει στην ασφάλεια όλων των αναβατών
Rainey's Ride
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

25/9/2025

Η φιλανθρωπική εκδήλωση στη Laguna Seca στηρίζει την τοποθέτηση αεροφραχτών και μαλακών προστατευτικών που συμβάλουν τα μέγιστα, στην προστασία της ζωή, σε περίπτωση ατυχήματος

Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 500cc Wayne Rainey δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι ένας από τους αναβάτες που έγραψαν ιστορία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, μονομαχώντας με ονόματα όπως οι Eddie Lawson και Kevin Schwantz σε μια εποχή που οι αγώνες Grand Prix ήταν αρκετά πιο ωμοί και πολύ πιο επικίνδυνοι.

Rainey's Ride

Η καριέρα του, όμως, τερματίστηκε απότομα το 1993, όταν ένα βίαιο highside στο Misano τον άφησε παράλυτο από το στήθος και κάτω. Για τους περισσότερους, εκεί θα τελείωνε η ιστορία. Όχι όμως για τον Rainey, που συνέχισε να στηρίζει το άθλημα από άλλη θέση, βοηθώντας στη δημιουργία του MotoAmerica, καθοδηγώντας νέους αναβάτες και προωθώντας την ασφάλεια στις πίστες. Αυτή η ανθεκτικότητα είναι που τον καθιστά κάτι παραπάνω από θρύλο, κάνοντας τον πηγή έμπνευσης για όλους, μέσα κι έξω από τον κόσμο της μοτοσυκλέτας.

Αυτή η φιλοσοφία βρίσκεται στην καρδιά του “Rainey’s Ride To The Races”, της φιλανθρωπικής βόλτας που πραγματοποιείται για πέμπτη χρονιά και συνδυάζει μια ομαδική διαδρομή μέσα από τις ακτογραμμές της California με το αγωνιστικό τριήμερο του MotoAmerica στη θρυλική πίστα Laguna Seca. Οι αναβάτες ξεκινούν από το Baja Cantina στο Carmel, με συνοδεία της τροχαίας της California, και τερματίζουν στην πίστα, γιορτάζοντας τους αγώνες και παράλληλα ενισχύοντας έναν σκοπό που αφορά όλους, την ασφάλεια.

Rainey's Ride

Η φετινή διοργάνωση συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για το Roadracing World Action Fund, ανεβάζοντας τη συνολική προσφορά του event σε πάνω από 650.000 δολάρια. Τα χρήματα επενδύονται σε αεροφράχτες και μαλακά προστατευτικά για τις μπαριέρες, τα φουσκωτά προστατευτικά που βλέπουμε στις γρήγορες στροφές και στις ζώνες φρεναρίσματος των πιστών. Και δεν προστατεύουν μόνο τους επαγγελματίες, παραμένουν εκεί για όσους συμμετέχουν σε track days, σχολές αγώνων ή ερασιτεχνικούς θεσμούς.

Φέτος, η στιγμή έγινε ακόμα πιο προσωπική για τον ίδιο τον Rainey. Για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια, γύρισε ξανά γύρους στη Laguna Seca, καβαλώντας μια Yamaha XSR900GP με ειδικά διαμορφωμένα χειριστήρια. Μαζί του βρέθηκαν στην πίστα οι Kenny Roberts, Freddie Spencer, Bubba Shobert, Rick Johnson, Doug Chandler και Ben Spies, μετατρέποντας τη βόλτα σε μια μοναδική επανένωση πρωταθλητών και ζωντανή γιορτή της ιστορίας των αγώνων.Rainey's Ride

Ο ίδιος το είπε απλά “Αυτό που ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φανταζόμουν. Η βόλτα έχει αποκτήσει δική της ζωή, κι αυτό οφείλεται σε όλους όσους τη στηρίζουν κάθε χρόνο”.

Οι μοτοσυκλέτες θα έχουν πάντα ρίσκο, κι αυτό είναι κομμάτι της μαγείας τους. Όμως η κοινότητα μπορεί να κάνει βήματα ώστε το άθλημα να είναι πιο ασφαλές χωρίς να χάσει την έντασή του. Ένα απλό προστατευτικό ίσως να μην ακούγεται σπουδαίο, αλλά αν σώσει έστω κι έναν αναβάτη, τότε αξίζει κάθε δολάριο.

Rainey's Ride

To “Rainey’s Ride” μας θυμίζει ότι οι θρύλοι δείχνουν τον δρόμο με το παράδειγμά τους. Και ότι η ασφάλεια δεν είναι υπόθεση μόνο των επαγγελματιών, αλλά όλων μας. Γιατί στο τέλος, αυτό που όλοι θέλουμε είναι το ίδιο, να μπορούμε να ξανακαβαλήσουμε και να συνεχίσουμε να οδηγούμε για όσο περισσότερο γίνεται.

Rainey's Ride