Tue Mantoni: αλλαγή ηγεσίας

Από το

Μαύρο Σκύλο

18/1/2011

Η Triumph είναι μια από τις λίγες εταιρείες -στις δυτικές αγορές, μόνο με τη BMW συγκρίνεται- που έχει κρατήσει σταθερή την παραγωγή της στην περίοδο της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Αυτή παραμένει κοντά στο επίπεδο των 48.000 μοτοσυκλετών που έφθασε το 2008, από τα δυο εργοστάσιά της στη Βρετανία και τα τρία στην Ταϊλάνδη. Αυτό επέτρεψε στον βρετανό κατασκευαστή να κερδίσει μερίδιο αγοράς στις 30 χώρες όπου πωλούνται οι μοτοσυκλέτες της φθάνοντας στο 4,7% των πωλήσεων το 2010 - σε παγκόσμιο επίπεδο σε μοτοσυκλέτες πάνω από 500 κυβικά - από το 3,4% του 2009 και να στοχεύει σε μερίδιο 5,5% για το 2011.
Η επιτυχία αυτή οφείλεται και στην αύξηση του φάσματος των μοντέλων της, που το 2007 περιλάμβανε δεκατρία, αυξήθηκαν σε δέκα έξι το 2010, ενώ το 2011 έφθασε τις είκοσι διαφορετικές μοτοσυκλέτες στην γκάμα της, και σχεδιάζεται και περαιτέρω επέκταση σε νέες κατηγορίες που προς το παρόν δεν διαθέτουν οι έμποροί της. Ο product manager, Simon Warburton, ο άνθρωπος που έχει επιφορτιστεί με την επίβλεψη αυτής της ανάπτυξης μοντέλων, αναφέρει ότι το δυναμικό των 165 μηχανικών που απασχολούνται σήμερα στο R&D στο εργοστάσιο του Hinckley (επί συνόλου 600 εργαζομένων εκεί), πρόκειται να ενισχυθούν με άλλους δέκα εξειδικευμένους τεχνικούς, που θα συμβάλουν σε αυτή την επέκταση.
Ωστόσο, η καριέρα ενός από τα άτομα που ήταν υπεύθυνα για αυτό το επίτευγμα έχει πλέον τελειώσει, αφού ο μέχρι τώρα διευθύνων σύμβουλος της Triumph Tue Mantoni, επέστρεψε στη γενέτειρά του, τη Δανία, τον Δεκέμβριο του 2010 για προσωπικούς λόγους. Αυτό ήρθε οκτώ χρόνια μετά την πρώτη του επαφή με την Triumph, όταν ο 28 ετών τότε, ήταν επικεφαλής της ομάδας συμβούλων διαχείρισης McKinsey, από την οποία ο ιδιοκτήτης John Bloor ζητούσε να διερευνήσει τους τρόπους για την αναζωογόνηση της εταιρείας μετά την πυρκαγιά που κατέστρεψε το εργοστάσιο της Triumph τον Μάρτιο του 2002. Στον Mantoni άρεσε τόσο πολύ αυτό που είδε και άρχισε να εργάζεται αποκλειστικά για την Triumph, αρχικά σαν διευθυντής πωλήσεων και marketing και σύντομα έγινε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας. Τώρα συνεχίζεται η επαφή του με την εταιρεία ως μη εκτελεστικός διευθυντής του διοικητικού συμβουλίου της Triumph, αλλά από την 1η Ιανουαρίου ο διευθύνων σύμβουλος της Triumph είναι ο Nick Bloor, ο νεώτερος από τους δύο γιους του ιδιοκτήτη της. Ο Bloor Junior ξεκίνησε με την Triumph το 1998 ως μηχανικός σχεδιασμού μετά την αποφοίτησή του από το κοντινό Loughborough University. Εργάστηκε σε διαφορετικούς τομείς της εταιρείας, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού, της κατασκευής, τον έλεγχο της παραγωγής, των πωλήσεων και marketing (όπου υπηρέτησε για πέντε χρόνια ως διευθυντής εξαγωγών), και πιο πρόσφατα, με τη συνολική ευθύνη για το τμήμα πωλήσεων της Triumph. Έτσι έχει ένα καλό υπόβαθρο, σε μια εταιρεία που εξακολουθεί να είναι ιδιωτική και να ανήκει εξ ολοκλήρου στην οικογένεια Bloor, και θα προσπαθήσουν να την διατηρήσουν σε ανάπτυξη με τον ίδιο τρόπο που το έκανε και ο προκάτοχός του, με την πρόσθετη πρόκληση της δυσχερούς οικονομικής συγκυρίας.

Σε κακή κατάσταση τα οικονομικά του VW Group – Αυξάνουν οι πιθανότητες πώλησης της Ducati

Η καλή τιμή που πιάνει στην αγορά η ιταλική εταιρεία ίσως κριθεί σημαντικότερη από τη σταθερή της κερδοφορία
ducati
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

11/8/2026

Ο Όμιλος Volkswagen (VW Group) κολυμπά σε θολά νερά αυτόν τον καιρό, καθώς οι πληροφορίες που βγαίνουν από τον γερμανικό Τύπο ακούγονται ιδιαίτερα ανησυχητικές. Η αλληλουχία που ξεδιπλώθηκε με αφετηρία το σκάνδαλο Dieselgate και συνέχισε με τις τεράστιες επενδύσεις στην Ηλεκτροκίνηση, ιδιαίτερα την περίοδο 2017-2019 και πριν η άφιξη του Covid ανατρέψει την κατάσταση, έχουν φέρει σε οικονομικές δυσκολίες τον Όμιλο, ενώ η σαρωτική είσοδος των Κινέζων κατασκευαστών στις δυτικές αγορές τρίτωσε το κακό για τους Γερμανούς.

Τώρα η εικόνα έχει επιδεινωθεί, καθώς η Porsche Automobilholding SE έχει μπει για τα καλά στα κόκκινα με απώλειες 2,2 δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2026. Το πρόβλημα ακουμπά ολόκληρο τον Όμιλο VW, καθώς η Porsche αντιστοιχεί σε κάτι παραπάνω από τους μισούς ψήφους στο διοικητικό συμβούλιο του Ομίλου, συνεπώς οι εξελίξεις σε αυτό το κομμάτι έχουν αμεσότερες και βαρύτερες συνέπειες στη λήψη αποφάσεων.

Παρότι λοιπόν η περσινή χρονιά έκλεισε με κέρδη 6,9 δισεκατομμυρίων ευρώ συνολικά για το VW Group, ήδη έχει αφαιρέσει περίπου 3 δις από τη φετινή πρόβλεψη και βλέπει ακόμη μεγαλύτερες απώλειες από την κερδοφορία του χάρη σε μια σειρά προβλημάτων όπως οι αμερικανικοί δασμοί και η κακή εικόνα της παγκόσμιας αγοράς  υπό τη σκιά πολέμων και της αβεβαιότητας που προκαλούν στον ενεργειακό τομέα.

Όταν ξαναγράφαμε για την ιστορία αυτή στα τέλη Ιουνίου 2026, η VW εξέταζε την απόλυση 100.000 εργαζομένων σε όλον τον κόσμο – περίπου το ένα έκτο του παγκόσμιου δυναμικού του – και το κλείσιμο τεσσάρων εργοστασίων στη Γερμανία.

Πλέον η εικόνα έχει διαμορφωθεί ως εξής: τα τέσσερα γερμανικά εργοστάσια ακόμη μετρούν αντίστροφα για το λουκέτο χωρίς εμφανές παράθυρο αισιοδοξίας, ενώ ήδη η VW έχει κλείσει ή πουλήσει τρία εργοστάσιά της στην Κίνα. Παράλληλα, μιλά πια ανοικτά για 50.000 απολύσεις στη Γερμανία μόνο!

Κάπως έτσι ξαναφτάνουμε στη Ducati, η οποία φερόταν και παλιότερα έτοιμη για πούλημα, ωστόσο η VW αποφάσισε να μην χάσει ένα από τα πιο πετυχημένα ενεργητικά του Ομίλου. Στο μεταξύ όμως έχει ήδη πουλήσει την κατασκευάστρια μεγάλων ντιζελομηχανών Everllence, καθώς και τη Bugatti, εισπράττοντας κάμποσα απαραίτητα δισεκατομμύρια.

Η Lamborghini είναι επίσης εταιρεία που ακούγεται πως ίσως πουληθεί, μόνο που αυτή έχει ένα σημαντικό προσόν: συνέβαλλε στο άθροισμα κερδών του Ομίλου κατά 768 εκατομμύρια ευρώ πέρυσι, γεγονός που την κάνει αρκετά πολύτιμη για να βγαίνουν όμορφα τα νούμερα για τους μετόχους.

Η Ducati από την άλλη, όσο κι αν βρίσκεται στη μάλλον καλύτερη περίοδο της εκατονταετούς ιστορίας της με απανωτά ρεκόρ πωλήσεων και πρωταγωνιστική θέση στο κορυφαίο επίπεδο αγώνων, ως κατασκευάστρια δικύκλων μοιραία εμφανίζει πολύ μικρότερη κερδοφορία σε απόλυτα νούμερα. Τα 52 εκατομμύρια ευρώ που προσέφερε στα κέρδη του Ομίλου VW πέρυσι μοιάζουν με σταγόνα στον ωκεανό σε μια συζήτηση που γίνεται σε τάξη μεγέθους δισεκατομμυρίων.

Και εδώ ακριβώς είναι που η πώληση της Ducati αρχίζει να φαντάζει ολοένα και πιο ελκυστική για το διοικητικό συμβούλιο του VW Group. Όντας στην αφρό του κύματος τώρα η Ducati μπορεί να φέρει δισεκατομμύρια, την ώρα που η διατήρησή της στο εταιρικό σχήμα προσφέρει άφθονη δόξα και προβολή, αλλά σχεδόν τίποτα σε χρήμα. Και η VW αυτή τη στιγμή δεν καίγεται για αγωνιστικές δάφνες, μετρητό χρειάζεται.

Είναι ακριβώς αυτό που γράφαμε προ μερικών εβδομάδων, αλλιώς πουλάς όταν θες να αναδιοργανωθείς υγιώς προς το καλύτερο κι αλλιώς όταν οι πιστωτές σου βαρούν πόρτες και παράθυρα.

Διά του λόγου το αληθές, μόλις πρόσφατα έγινε γνωστό το ενδιαφέρον της ιταλικής εταιρείας Patritalia για εξαγορά της Ducati από τον Όμιλο VW και τώρα μαθαίνουμε το προτεινόμενο αντίτιμο. Η Patritalia έχει προτείνει στη VW 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ για τη Ducati, τιμή υπερτριπλάσια από τα περίπου 800 εκατομμύρια που είχε κοστίσει στη VW η αρχική αγορά της Ducati το 2012.

Ίσως λοιπόν γι’ αυτό, όταν αμερικανικό μέσο απευθύνθηκε πρόσφατα στον Όμιλο VW ρωτώντας αν σκέφτεται όντως να πουλήσει τη Ducati, το γραφείο Τύπου άφησε όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά με γενικόλογες απαντήσεις του τύπου, “αναθεωρούμε τακτικά τη δομή του Ομίλου” και “θέλουμε να επικεντρωθούμε στην κεντρική μας δουλειά στον χώρο των αυτοκινήτων”.

Ακόμη κι αν δεν το σκέφτονταν καν πριν έναν μήνα, τώρα φαίνεται πως το βλέπουν πολύ πιο ζεστά το θέμα εκεί στο Wolfsburg.