Tue Mantoni: αλλαγή ηγεσίας

Από το

Μαύρο Σκύλο

18/1/2011

Η Triumph είναι μια από τις λίγες εταιρείες -στις δυτικές αγορές, μόνο με τη BMW συγκρίνεται- που έχει κρατήσει σταθερή την παραγωγή της στην περίοδο της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Αυτή παραμένει κοντά στο επίπεδο των 48.000 μοτοσυκλετών που έφθασε το 2008, από τα δυο εργοστάσιά της στη Βρετανία και τα τρία στην Ταϊλάνδη. Αυτό επέτρεψε στον βρετανό κατασκευαστή να κερδίσει μερίδιο αγοράς στις 30 χώρες όπου πωλούνται οι μοτοσυκλέτες της φθάνοντας στο 4,7% των πωλήσεων το 2010 - σε παγκόσμιο επίπεδο σε μοτοσυκλέτες πάνω από 500 κυβικά - από το 3,4% του 2009 και να στοχεύει σε μερίδιο 5,5% για το 2011.
Η επιτυχία αυτή οφείλεται και στην αύξηση του φάσματος των μοντέλων της, που το 2007 περιλάμβανε δεκατρία, αυξήθηκαν σε δέκα έξι το 2010, ενώ το 2011 έφθασε τις είκοσι διαφορετικές μοτοσυκλέτες στην γκάμα της, και σχεδιάζεται και περαιτέρω επέκταση σε νέες κατηγορίες που προς το παρόν δεν διαθέτουν οι έμποροί της. Ο product manager, Simon Warburton, ο άνθρωπος που έχει επιφορτιστεί με την επίβλεψη αυτής της ανάπτυξης μοντέλων, αναφέρει ότι το δυναμικό των 165 μηχανικών που απασχολούνται σήμερα στο R&D στο εργοστάσιο του Hinckley (επί συνόλου 600 εργαζομένων εκεί), πρόκειται να ενισχυθούν με άλλους δέκα εξειδικευμένους τεχνικούς, που θα συμβάλουν σε αυτή την επέκταση.
Ωστόσο, η καριέρα ενός από τα άτομα που ήταν υπεύθυνα για αυτό το επίτευγμα έχει πλέον τελειώσει, αφού ο μέχρι τώρα διευθύνων σύμβουλος της Triumph Tue Mantoni, επέστρεψε στη γενέτειρά του, τη Δανία, τον Δεκέμβριο του 2010 για προσωπικούς λόγους. Αυτό ήρθε οκτώ χρόνια μετά την πρώτη του επαφή με την Triumph, όταν ο 28 ετών τότε, ήταν επικεφαλής της ομάδας συμβούλων διαχείρισης McKinsey, από την οποία ο ιδιοκτήτης John Bloor ζητούσε να διερευνήσει τους τρόπους για την αναζωογόνηση της εταιρείας μετά την πυρκαγιά που κατέστρεψε το εργοστάσιο της Triumph τον Μάρτιο του 2002. Στον Mantoni άρεσε τόσο πολύ αυτό που είδε και άρχισε να εργάζεται αποκλειστικά για την Triumph, αρχικά σαν διευθυντής πωλήσεων και marketing και σύντομα έγινε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας. Τώρα συνεχίζεται η επαφή του με την εταιρεία ως μη εκτελεστικός διευθυντής του διοικητικού συμβουλίου της Triumph, αλλά από την 1η Ιανουαρίου ο διευθύνων σύμβουλος της Triumph είναι ο Nick Bloor, ο νεώτερος από τους δύο γιους του ιδιοκτήτη της. Ο Bloor Junior ξεκίνησε με την Triumph το 1998 ως μηχανικός σχεδιασμού μετά την αποφοίτησή του από το κοντινό Loughborough University. Εργάστηκε σε διαφορετικούς τομείς της εταιρείας, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού, της κατασκευής, τον έλεγχο της παραγωγής, των πωλήσεων και marketing (όπου υπηρέτησε για πέντε χρόνια ως διευθυντής εξαγωγών), και πιο πρόσφατα, με τη συνολική ευθύνη για το τμήμα πωλήσεων της Triumph. Έτσι έχει ένα καλό υπόβαθρο, σε μια εταιρεία που εξακολουθεί να είναι ιδιωτική και να ανήκει εξ ολοκλήρου στην οικογένεια Bloor, και θα προσπαθήσουν να την διατηρήσουν σε ανάπτυξη με τον ίδιο τρόπο που το έκανε και ο προκάτοχός του, με την πρόσθετη πρόκληση της δυσχερούς οικονομικής συγκυρίας.

Yamaha Tenere World Raid 2026: Τυχαία συνάντηση Ελλήνων οδοιπόρων στην Γεωργία και ο Γολγοθάς στα σύνορα Ρωσίας!

Ο Νίκος Κούρτης συνεχίζει ακάθεκτος το μακρύ οδοιπορικό
Yamaha Tenere World Raid 2026: Τυχαία συνάντηση Ελλήνων οδοιπόρων στην Γεωργία και ο Γολγοθάς στα σύνορα Ρωσίας!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/8/2026

Ο Νίκος Κούρτης που μετά από το MEGA TEST ON-OFF έφυγε με το ίδιο ακριβώς Yamaha Tenere World Raid με στόχο την Μογγολία συνεχίζει ακάθεκτος το ταξίδι του.

Είχε ξεκινήσει από τα γραφεία του MOTO:

Πέρασε την Γεωργία λίγο ποιο γρήγορα από αυτό που υπολόγιζε καθώς συνάντησε έναν άλλο Νίκο, ο οποίος ταξίδευε για το Παμίρ και αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους μιας και θα ακολουθούσαν κοινή πορεία για όλο το Καζακστάν τουλάχιστον.

Ο αρχικός στόχος του Νίκου ήταν να ξοδέψει περισσότερες ημέρες στην Γεωργία εξερευνώντας ακόμη περισσότερα μέρη της, κάτι που δεν θα αφήσει, θα αφιερώσει αυτό τον χρόνο στον γυρισμό.

Αυτό αποδείχτηκε τις επόμενες ημέρες μία σοφότερη επιλογή καθώς μόλις μπήκε στην Ρωσία είδε εκείνο για το οποίο ήταν ήδη προετοιμασμένος, έλλειψη βενζίνης και λιγοστά βενζινάδικα σε τεράστιες -για αυτονομία μοτοσυκλέτας- αποστάσεις.

Το γεγονός πως τα καύσιμα είναι δυσεύρετα όχι απλά το ήξερε, αλλά το συζητούσαμε και πριν φύγει, αναφέρεται και στο video πιο πάνω. Όπως ήταν αναμενόμενο υπήρχαν σχόλια περί επάρκειας και να προσέχουμε τι λέμε, όμως η πραγματικότητα μας επιβεβαιώνει. Ασχέτως με οποιαδήποτε πολιτική γραμμή, στο συγκεκριμένο σημείο της αχανούς αυτής χώρας, μέσα δηλαδή στην Βόρεια Οσετία, την Τσετσενία, το Νταγκεστάν και όλες αυτές τις ημι-αύτονομες περιοχές η βενζίνη παρουσιάζει ελλείψεις.

Χαρακτηριστικό είναι πως στο Γκρόζνι μόνο τα μισά βενζινάδικα ήταν ανοικτά, όμως στο Αστραχάν, περίπου 700 χιλιόμετρα μετά τα σύνορα της Γεωργίας όπου συναντάς τα σύνορα του Καζακστάν, μόνο 1 στα 10 βενζινάδικα ήταν ανοικτό και αυτό δεν έδινε βενζίνη στους ξένους.

Όπως θα είδατε και στο video, το World Raid ήταν εξοπλισμένο με έναν ασκό 11 λίτρων και μαζί με τα 23 λίτρα που έχει στα διπλά μεταλλικά ρεζερβουάρ του, η αυτονομία του ανέβηκε στα 750 χιλιόμετρα, νούμερο αρκετό για να διασχίσεις τον συγκεκριμένο λαιμό της Ρωσίας, ουσιαστικά το άνοιγμά της στην Κασπία, ώστε να μπεις στο Καζακστάν.

Πρόσθετο πρόβλημα που το γεγονός πως πάνω από τις μεγάλες πόλεις της Ρωσίας δεν υπάρχει πλέον καμία απολύτως σύνδεση, έχουν κόψει GPS και δεν μπορείς να κάνεις πλοήγηση ούτε με offline χάρτες, που σημαίνει πως θα κάνεις αναγκαστικά μερικά μπρος-πίσω όπως κάναμε πάντα όταν χρησιμοποιούσαμε τους παραδοσιακούς χάρτες.

Yamaha Tenere World Raid 2026: Τυχαία συνάντηση Ελλήνων οδοιπόρων στην Γεωργία και ο Γολγοθάς στα σύνορα Ρωσίας!
7 ώρες στα σύνορα με την Ρωσία!

Για έναν ταξιδιώτη όπως ο Νίκος Κούρτης που έχει ξεκινήσει από εκείνη την εποχή, την εποχή του χάρτινου χάρτη, η πλοήγηση δεν ήταν το πρόβλημα και με το χάρισμα της επικοινωνίας, σε έναν λαό που παραμένει φιλόξενος παρόλο που οι ταξιδιώτες είναι πολύ λιγότεροι, μπορούσε να βρει την έξοδο της πόλης ή ανοικτό ξενοδοχείο χωρίς πρόβλημα.

Κι αυτό γιατί δεν μπορείς να υπολογίσεις τον χρόνο που θα μπεις τελικά στην Ρωσία μιας και ο έλεγχος στα σύνορα δεν είναι απλά εξονυχιστικός, αλλά προσομοιάζει ιατρικό τσεκ-απ όπου ψάχνουν τα πάντα.

Από την Μέστια της Γεωργίας όπου συναντήθηκαν, το υπέροχο και γραφικό αυτό μέρος με τα σπίτια – πύργους, πήραν τον παραδοσιακό ορεινό, δρόμο που είχε ανοίξει ο στρατός και για μία εποχή το κοινό δεν είχε πρόσβαση, μέχρι να βγουν στα σύνορα Dariali – Verkhniy Lars.

Εκεί ο έλεγχος κράτησε 7 ολόκληρες ώρες! Άνοιξαν κάθε αποσκευή, έλεγξαν πλήρως την μοτοσυκλέτα και ζήτησαν από τον Νίκο να παραδώσει ξεκλείδωτο το κινητό του στο οποίο έγινε εξονυχιστικός έλεγχος. Κατά την διάρκεια αυτή πέρασαν από διαφορετικά επίπεδα ερωτήσεων για τον σκοπό του ταξιδιού σε σημείο κανονικής ανάκρισης και χωρίς να υπάρχει βέβαιος χρόνος αποδέσμευσης, ώστε να μπορείς να υπολογίσεις το που θα φτάσεις αμέσως μετά. Την τελευταία φορά, πάλι στην έναρξη του πολέμου, ο Νίκος είχε περάσει πέντε ώρες σε αυτά τα σύνορα, τώρα όμως εκτός από τον πρόσθετο χρόνο, έγινε και πολύ αυστηρότερος έλεγχος.

Από την ώρα που θα μπεις και μετά, εκτός από τον παραδοσιακό χάρτινο χάρτη ή την αντίστοιχη ψηφιακή του μορφή, χωρίς όμως πλοήγηση, χρειάζεσαι και Ρούβλια καθώς στην περιοχή εκεί δουλεύει μόνο το δικό τους μετρητό δεν δέχονται κάρτες ή οποιοδήποτε άλλο νόμισμα. Εξοπλισμένος με όλα όσα χρειαζόταν και προετοιμασμένος με την μέγιστη υπομονή για τα σύνορα, το πέρασμα από την Ρωσία, το πρώτο του ταξιδιού, ολοκληρώθηκε χωρίς απρόοπτα.

Όπως είπαν και οι ντόπιοι, η κατάσταση με τα καύσιμα χειροτερεύει, οπότε η αρχική απόφαση να συντομεύσει την πορεία του μέσα στην Γεωργία και να μεταφέρει εκείνες τις διαδρομές για την επιστροφή, τον γλίτωσε από μεγαλύτερη ταλαιπωρία. Κάτι που θα το βρει μπροστά του στην επιστροφή που θα έχει μεγαλύτερη πορεία μέσα στο Ρωσικό έδαφος, αλλά αυτό θα τον απασχολήσει αργότερα.

Προς το παρόν απολαμβάνει το ταξίδι σε Καζακστάν και Κιργιστάν, στον δρόμο προς την Μογγολία!