Ξανά τέλος για την EBR!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

27/1/2017

Οι οικονομικές φουρτούνες της EBR φαίνεται ό,τι έχουν πολλά παραπάνω από… 40 κύματα, τα οποία η εταιρεία καλείται να περάσει για ακόμη μια φορά. Με ανακοίνωση που εξέδωσε χθες το βράδυ, η EBR Motorcycles με έδρα στο East Troy του Winsconsin, ενημερώνει το κοινό ότι την επόμενη εβδομάδα θα ξεκινήσει η διαδικασία τερματισμού της παραγωγής. Παρόλα αυτά, η EBR θα συνεχίσει να καλύπτει τις εγγυήσεις και θα παρέχει τεχνική υποστήριξη και σε επίπεδο ανταλλακτικών στους αντιπροσώπους και τους ιδιοκτήτες των μοτοσυκλετών της. Παράλληλα, θα συνεχίσει να εξετάζει εναλλακτικά στρατηγικά πλάνα με ενδιαφερόμενους επενδυτές, για τις γραμμές παραγωγής της.

Αυτή είναι μια δύσκολη απόφαση για τo εργοστάσιο, καθώς οι άνθρωποι της εταιρείας, σύμφωνα με την ανακοίνωση, κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια και υπερέβαλλαν εαυτούς για να χτιστεί από το μηδέν το project της EBR, ενώ δεν μπορεί να καταλογιστεί σε κανένα από τους ανθρώπους του team της, κάποιο σφάλμα που να οδήγησε σε αυτή την κατάσταση.

Όπως αναφέρει το δελτίο τύπου, αυτή η δύσκολη απόφαση βασίστηκε κυρίως στο ότι η EBR αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες στο να υπογράψει συμφωνίες με νέους προμηθευτές, κάτι που θεωρούνταν βασικός παράγοντας για την ανάπτυξη της εταιρείας. Επιπλέον, η παραγωγή του εργοστασίου ήταν πολύ περιορισμένη το 2016 και το 2017, πολύ κάτω από τους στόχους που είχαν αρχικά τεθεί. Ο συνδυασμός των πενιχρών πωλήσεων και οι ανακοινώσεις μεγάλων προμηθευτών για τερματισμό ή περικοπή της παραγωγής τους, μεγιστοποίησε σε υπερβολικό βαθμό τις προκλήσεις που έπρεπε να αντιμετωπίσει η EBR.

H παραγωγή του εργοστασίου ήταν πολύ περιορισμένη το 2016 και το 2017

Σε ό,τι αφορά τι υπάρχον στοκ των μοτοσυκλετών της EBR του 2016 και του 2017, αυτό θα παραμείνει διαθέσιμο προς πώληση στους βασικούς αντιπροσώπους της φίρμας, τους οποίους μπορεί κάποιος να δει στο www.EBR.com. Μέσα στον Μάρτιο επίσης, θα ξεκινήσει και η πώληση των μηχανημάτων των γραμμών παραγωγής, καθώς και του στοκ των ανταλλακτικών.

https://bit.ly/MOTO_676

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.