Υβριδικό maxi scooter από την Yamaha

Κατέθεσαν πατέντες στο Iwata
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/11/2020

Οι πατέντες που κατατίθενται κατά καιρούς από τα εργοστάσια, έχει αποδειχθεί ότι είναι ο… χειρότερος τρόπος για να κρατήσεις κάτι μυστικό. Έτσι και τώρα, οι πατέντες που κατέθεσε η Yamaha μαρτυρούν ότι οι Ιάπωνες δουλεύουν συστηματικά πάνω στην ιδέα υβριδικών κινητήρων σε μοτοσυκλέτες.

Για την Yamaha δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με το θέμα των υβριδικών κινητήρων. Οι πρώτες της απόπειρες ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίες του 2000, ενώ πριν από μερικούς μήνες είχε καταθέσει κι άλλες πατέντες για ένα υβριδικό τρίροδο scooter.

Το "φλερτ" με τα υβριδικά έχει ξεκινήσει ουσιαστικά από τότε που παρουσιάστηκαν οι πρώτοι υβριδικοί κινητήρες για αυτοκίνητα, αλλά η "αφομοίωση" στις μοτοσυκλέτες είναι δραματικά πιο αργή. Το βασικότερο πρόβλημα είναι η χωροταξία και το βάρος μιας τέτοιας τεχνολογικής λύσης που δύσκολα μπορεί να εφαρμοστεί στις μοτοσυκλέτες.

Οι πατέντες πάντως που μας έρχονται από την Ιαπωνία και την Yamaha, δείχνουν ένα υβριδικό σύστημα "εν σειρά" -αν μπορούμε να το πούμε καταχρηστικά έτσι- που χρησιμοποιεί έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης, με κύριο ρόλο την επιμήκυνση της αυτονομίας ενός ηλεκτρικού κινητήρα. Με αυτή την επιλογή, το "συμβατικό" κομμάτι της μοτοσυκλέτας, ή πιο σωστά του maxi scooter όπως δείχνουν τα σχέδια, δεν έχει να κάνει με την απόδοση και την μεταφορά της ενέργειας, αλλά το βασικό του καθήκον είναι να παράγει ηλεκτρική ενέργεια που θα αποθηκεύεται στις μπαταρίες.

Το πλεονέκτημα ενός τέτοιου συστήματος είναι ότι ο βενζινοκινητήρας χρειάζεται να δουλεύει μόνο σε ένα συγκεκριμένο εύρος στροφών και με προκαθορισμένο φορτίο. Εξαιτίας αυτού, οι εκπομπές ρύπων του κινητήρα εσωτερικής καύσης μπορούν να βελτιστοποιηθούν στο ελάχιστο, με μείωση των καυσαερίων και ταυτόχρονη αύξηση της αποτελεσματικότητας του κινητήρα.

Προφανώς και δεν υπάρχουν τεχνικά χαρακτηριστικά γύρω από την αυτονομία του υβριδικού κινητήρα, και σίγουρα απέχουμε πολύ μέχρι να φτάσουμε σε τέτοιες λεπτομερείς αναφορές. Πρόκειται περισσότερο για μια άσκηση επί χάρτου ορισμένων "ανήσυχων μηχανολόγων του Iwata, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στη σφαίρα της θεωρητικής προσέγγισης. Άλλωστε οι λεπτομέρειες που είναι εμφανείς στις πατέντες, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την στήριξη του κινητήρα στο πλαίσιο, μαρτυρούν ότι το όλο Project κρύβει πίσω του αρκετή και σοβαρή μελέτη.

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 1ο – Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης σε Ίμβρο και Αϊβαλί!

Ο Έλληνας αναβάτης ξεκινά ένα οδοιπορικό 2.500 χιλιομέτρων
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

9/1/2026

Ακόμα δεν ξεκίνησε ο νέος χρόνος και ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έχει ετοιμάσει “βαλίτσες” και ξεκινά το νέο του ταξίδι με προορισμό την Ίμβρο της γειτονικής Τουρκίας. Πάνω στην σέλα ενός QJMOTOR FORT 350 EVO θα διανύσει περί τα 2.500 χιλιόμετρα και θα έχει την ευκαιρία να κινηθεί κατά μήκος των μικρασιατικών ακτών αλλά και να συναντήσει την ελληνική κοινότητα που βρίσκεται στην Ίμβρο και απαριθμεί περίπου 200 άτομα.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου:

Στην Ίμβρο με QJMOTOR FORT 350 EVO

Με το καλωσόρισμα του νέου χρόνου, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης, οδηγώντας ένα scooter QJMOTOR FORT 350 EVO, πραγματοποιεί το QJMOTOR IMBROS 2026. Πρόκειται για ένα οδοιπορικό 2.500 χλμ. στην Τουρκία με τελικό προορισμό το νησί της Ίμβρου, που αποτελούσε κάποτε μια μικρή ελληνική πατρίδα. Μετά την Ίμβρο, θα κινηθεί κατά μήκος των μικρασιατικών ακτών, περνώντας από την Τροία του Ομήρου, την Άσσο του Αριστοτέλη και το Αϊβαλί του Ηλία Βενέζη, για να επισκεφθεί τρεις νοσταλγικούς τόπους του παρελθόντος και της ιστορίας μας.

QJMOTOR

Στην Τουρκία ο αναβάτης θα μεταβεί οδικώς (Αθήνα – Κήποι) και η απόβασή του στην Ίμβρο θα πραγματοποιηθεί με το ακτοπλοϊκό δρομολόγιο Kabatepe–Imbros (Gökçeada). Θα ακολουθήσει κατόπιν περιήγηση στα μικρασιατικά παράλια μέχρι το Αϊβαλί, ενώ η επιστροφή στην Ελλάδα θα γίνει και πάλι οδικώς από τον συνοριακό σταθμό των Κήπων.

Ταξιδεύοντας με το QJMOTOR FORT 350 EVO στους στενούς δρόμους της Ίμβρου, θα αναζητήσει τα διαχρονικά σημάδια και τις μισοσβησμένες μνήμες του άλλοτε ακμάζοντος ελληνικού στοιχείου. Επισκεπτόμενος μισάνοιχτες ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ερημωμένα ελληνικά σχολεία, βρύσες με ελληνικές επιγραφές και πετρόκτιστες κατοικίες με πεσμένους τοίχους και γυμνά παράθυρα, θα περιηγηθεί σε τόπους και οικισμούς που κάποτε αντηχούσαν ζωηρές ελληνικές λαλιές.

Παράλληλα, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης θα επιδιώξει να καταγράψει στην Ίμβρο τις δυσκολίες αλλά και τις προσδοκίες της τοπικής ελληνικής κοινότητας των περίπου 200 ατόμων, που συνεχίζουν να αντέχουν στον χρόνο και να μιλούν ακόμα ελληνικά. Οι λιγοστοί εναπομείναντες ομογενείς της Ίμβρου, με τη δημιουργική παρουσία τους και τη διατήρηση της ιδιαίτερης ταυτότητας και της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, εξακολουθούν να «φυλάνε Θερμοπύλες» εδώ και 2.500 χρόνια στη βορειοανατολική γωνιά του Αιγαίου.