Υπερτροφοδοτούμενο με Carbon πλαίσιο και FULL made in England: NORTON SUPERLIGHT SS

Περιορισμένη παραγωγή
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/11/2019

Ένα μικρό εργοστάσιο μέσα στην πίστα Donington που καινοτομεί με μερικούς ευτυχισμένους υπαλλήλους και μία αυστηρή αλλά δίκαια γυναίκα στο τιμόνι, αυτή είναι η εξαιρετικά σύντομη περιγραφή που θα έκανες τέσσερα χρόνια πριν, συνομιλώντας με την Norton στο περίπτερό της στην EICMA. Τότε που το φοβερό και ακριβό V4 ερχόταν στην επιφάνεια! Δεν έχει σημασία που ο Stuart Garner είναι στο τιμόνι, έχει πολλά άλλα θέματα να λύσει ως πρόεδρος της εταιρίας, ιδιοκτήτης ενός ξενώνα σχετικά κοντά στην πίστα, που έχει εξαιρετικό φαγητό και πραγματοποιούνται και πολλά επαγγελματικά ραντεβού, και σε συνεχή αναζήτηση χρηματοδότησης… Το εργοστάσιο το «τρέχει» μία δυναμική κυρία και σε αυτή αναφέρεις κάθε ζήτημα...

Από τότε έχει περάσει αρκετός καιρός, ένα διάστημα που θα ήθελαν να είχαν ξεφύγει από τα οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν το έχουν καταφέρει, έχοντας βάλει γερά το χέρι στην τσέπη για να έχουν τον δικό του V4 κινητήρα, που σε αντιδιαστολή με το χιλιάρι V4 της Aprilia είναι 1200 κυβικά, και 72 μοίρες αντί για 65. Η Norton θα ήθελε να αποφύγει τον αντικραδασμικό άξονα σχεδιάζοντας έναν κινητήρα 90 μοιρών, αλλά τα δυναμικά στοιχεία που ήθελε να δώσει και το μεταξόνιο που ήθελε να πετύχει δεν ταίριαζαν με αυτή την διάταξη. Στο τέλος, ο V4 που παράγεται μερικά μέτρα μακριά από την χαρακτηριστική δεξιά στροφή της ιστορικής αγγλικής πίστας, είναι μεγαλύτερος σε χωρικότητα από τον ιταλικό αλλά μικρότερος σε μέγεθος.

Ακριβώς όπως και η Aprilia, κι ακριβώς για τους ίδιους λόγους, για να μπορέσουν δηλαδή να διαθέσουν περισσότερες μονάδες, η Norton «έκοψε» δύο κυλίνδρους και ξεκίνησε από πέρσι την παραγωγή δικύλινδρων εν σειρά μεσαίων μοτοσυκλετών, αρχικά σε Scrambler κι έπειτα σε μία sport μοτοσυκλέτα.

Σε αυτή ακριβώς την μοτοσυκλέτα, άλλαξαν τώρα το αλουμινένιο πλαίσιο με carbon, το πλαστικά έγιναν κι αυτά και πρόσθεσαν υπετροφοδότηση! Τα κιλά διαφοράς μπορεί να μην μοιάζουν πολλά αλλά είναι, συνολικά πέντε λιγότερα που σταματάνε την ζυγαριά στα 153 και με μία απόδοση που δεν ανακοινώνεται ακόμη αλλά θα φτάνει τους 140 – 150 ίππους, με την εταιρία να αφήνει πιο αισιόδοξα μηνύματα, για πάνω από 170. Σε κάθε περίπτωση είναι ασφαλές να περιμένει κανείς κάτι κοντά στην μονάδα, για τον λόγο κιλών ανά ίππο, που δεν είναι και μικρό επίτευγμα.

Το πλαίσιο του Superlight SS δεν έχει αλλάξει σε συμπεριφορά από την κανονική του έκδοση, τουλάχιστον έτσι λένε οι άνθρωποι της εταιρίας που έδωσαν στο πλαίσιο την ίδια στρεπτική ακαμψία και τον ίδιο βαθμό απορροφητικότητας. Επίσης δεν μοιάζει με μεγάλο επίτευγμα αυτό αλλά είναι, να διατηρήσουν δηλαδή τα χαρακτηριστικά, καθώς χρειαζόντουσαν περισσότεροι υπολογισμοί από το συνηθισμένο, μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Μόλις 50 αντίτυπα θα κατασκευάσει η Norton όσα δηλαδή έχει υπολογίσει πως μπορεί να κατασκευάζει διατηρώντας την γραμμή παραγωγής με τα σωστά διαλείμματα για τσάι. Δεν είναι κάποιο σχόλιο σε μορφή σπόντας για την εργατικότητα τους, αλλά ενδεικτικό πως η Norton δουλεύει με δεδομένα βιοτεχνίας και ότι φτιάχνουν είναι στο χέρι - κι από το χέρι, των μηχανικών της. Μαζί με μία καμπάνια να μαζέψουν χρήμα από επενδυτές, την οποία τελικά κάλυψε ένας και μόνο εθελοντής -με το αντίστοιχο τίμημα σε μετοχές- η Norton έχει παραγγελίες για να συνεχίσει στο μέλλον και να σταματήσει να είναι «ίσα βάρκα ίσα νερά».

Από τις γνωστές τεχνικές λεπτομέρειες, είναι πως μπορεί ο κινητήρας να κόπηκε στη μέση -μαζί και με τα άλογα που χωρίς την υπετροφοδότηση είναι σχεδόν 105 και στο 1200 V4 πάνω από 200- το κιβώτιο όμως έμεινε ίδιο. Κι αυτό για να μην υπάρχει ποτέ πρόβλημα αξιοπιστίας. Η υπετροφοδότηση είναι μία λύση από την Rotrex, γνωστή εταιρία με κιτ υπερτροφοδότησης για πολλά αυτοκίνητα αλλά και μοτοσυκλέτες.

Δεν πρόκειται δηλαδή για κάποια εξεζητημένη λύση που πηγαίνει την βιομηχανία δέκα σκαλιά παρά κάτω όπως έχει κάνει η Kawasaki με το πλανητικό κιβώτιο, και την φτερωτή που το ζύγισμά της αποτελεί ένα μικρό θαύμα της τεχνολογίας βιομηχανικού σχεδιασμού. Δεν μιλάμε για μία τέτοια περίπτωση, αλλά δεν είναι και κάτι που κάνεις μόνος σου, καθώς το κιτ της Rotrex έχει προσαρμοστεί από τους μηχανικούς της εταιρίας με σκοπό την καλύτερη απόδοση / αξιοπιστία.

Η ομάδα της Norton κάνει βήματα μπροστά για να διατηρήσει το ιστορικό αυτό όνομα και μάλιστα με τον καλύτερο τρόπο, κρατώντας και την παραγωγή στην Αγγλία

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.