Ducati Monster 1200S 2020: Σκοτεινό και κακό!

Black to black
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

12/9/2019

Το πρώτο Monster κυκλοφόρησε το 1993 και με τον ξεχωριστό σχεδιασμό του και την μοναδική οδηγική αίσθηση που προσέφερε, εισήγαγε νέα δεδομένα στη κατηγορία των γυμνών μοτοσυκλετών. Έκτοτε, τα “Τέρατα” της Ducati, διατηρούν ακόμη πρωταγωνιστικό ρόλο στη γκάμα της, χωρίς να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας τους, ενώ το ιταλικό εργοστάσιο από το Borgo Panigale φροντίζει κάθε χρόνο να τα εμπλουτίζει, τονίζοντας περισσότερο αυτό που αντιπροσωπεύουν.

Για το 2020, η Ducati αποφάσισε για την ναυαρχίδα των γυμνών μοτοσυκλετών της, το Monster 1200S, να το ντύσει με ένα “μαύρο πέπλο”, δίνοντάς του μια πιο επιβλητική και sport εμφάνιση. Ωστόσο, για τους Ducatisti που παραμένουν πιστοί στα παραδοσιακά χρώματα της Ducati, το Monster 1200S παραμένει διαθέσιμο και σε κόκκινο. Έτσι, το νέο Monster 1200S παίζει με τις αποχρώσεις του μαύρου, με το χρυσό πιρούνι της Ohlins, τις κόκκινες λεπτομέρειες στις ζάντες και τα carbon μέρη να δημιουργούν αντιθέσεις, κάνοντας πολλούς να χάσουν τον ύπνο τους…

Το άρθρο συνοδεύεται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό

Εξοπλισμένο με τον Testatretta 11ο DS το Monster φτάνει τους 147 ίππους στις 9.250 στροφές και χάρη στον ηλεκτρονικό έλεγχο του γκαζιού, οι κινήσεις του δεξιού καρπού του αναβάτη μεταφέρονται με ακρίβεια, προσφέροντας δυνατές συγκινήσεις χάρη στη ροπή που παράγει. Ακόμη, είναι εξοπλισμένο με τα περισσότερα προηγμένα ηλεκτρονικά βοηθήματα που υπάρχουν στην αγορά όπως τα cornering ABS, traction control, wheelie control και quickshifter τόσο για το ανέβασμα όσο και το κατέβασμα των σχέσεων. Το τελευταίο μάλιστα ήταν μια καινοτομία που η Ducati εισήγαγε πρώτη στις μοτοσυκλέτες παραγωγής.

Το Monster 1200S ξεχωρίζει περισσότερο από την “απλή” έκδοση χάρη στον πρόσθετο περιφερειακό εξοπλισμό, που υπογραμμίζεται από κορυφαίους κατασκευαστές του χώρου. Στον τομέα των αναρτήσεων η Ohlins, που έχει πάντα τον πρώτο λόγο στα πιο “premium” μοντέλα και εκδόσεις της Ducati, εξοπλίζει το Monster 1200S με ένα πλήρως ρυθμιζόμενο ανεστραμμένο πιρούνι 48mm μπροστά και αντίστοιχα πίσω έχουμε το πλήρως ρυθμιζόμενο αμορτισέρ της. Τα φρένα είναι της Brembo με δύο δίσκους μπροστά 330mm συνδυασμένους με τις ακτινικά τοποθετημένες monoblock δαγκάνες M50, για κορυφαίες επιδόσεις φρεναρίσματος. Στον επιμέρους εξοπλισμό έχουμε φώτα και φλας τεχνολογίας LED, ενώ διαθέτει και DRL (φώτα ημέρας). Το κόστος απόκτησης στην Ελλάδα δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη, αλλά στην Ιταλία €17.390 χωρίς Φ.Π.Α.

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες