Πατέντες Honda για εναλλακτικό μπροστινό

Ανάρτηση Hossack σε περισσότερα μοντέλα
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

8/4/2020

Στην τελευταία έκδοση του Gold Wing οι μηχανολόγοι της Honda επέλεξαν ως καλύτερη λύση για την μπροστινή ανάρτηση, μια παραλλαγή του Hossack με τα διπλά ψαλίδια, κάτι παρόμοιο με το Duolever που χρησιμοποιούσε η BMW στην σειρά "Κ". Τώρα, όπως μαρτυρούν οι πατέντες που κατέθεσε η Honda, εξετάζουν την επιλογή να το εφαρμόσουν και σε άλλα μοντέλα.

Οι συγκεκριμένες πατέντες, που κατατέθηκαν τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στην Ιαπωνία, δείχνουν εναλλακτικές της ανάρτησης προσαρμοσμένες πάνω σε CB1100 και σε C125 Super Cub. Πρόκειται για δύο μοντέλα με πολύ διαφορετικό τεχνολογικό σχεδιασμό σε σχέση με το Gold Wing, με εξίσου διαφορετικές απαιτήσεις από την ανάρτηση και το σύστημα διεύθυνσης που διαθέτουν.Το ερώτημα που εύλογα, λοιπόν, τίθεται είναι το εξής: Σκέφτεται η Honda να εγκαταλείψει τα συμβατικά τηλεσκοπικά πιρούνια και να κατευθυνθεί προς τα εναλλακτικά μπροστινά;

Σε ό,τι αφορά το Gold Wing, η επιλογή του Hiossack μπροστινού είναι απόλυτα λογική. Τα βασικά θέματα του Gold Wing είναι πως πρόκειται για μια βαριά μοτοσυκλέτα που στοχεύει στην άνετη οδήγηση. Με ένα τηλεσκοπικό πιρούνι θα υπήρχε μεγάλη μεταφορά βάρους και βύθιση κατά το φρενάρισμα, με τεράστιες δυνάμεις να ασκούνται στην ανάρτηση και τον λαιμό του πλαισίου. Με το Hossack οι δυνάμεις αυτές μεταφέρονται χαμηλότερα στο πλαίσιο μέσω των διπλών ψαλιδιών, μειώνοντας τον μοχλό που θα δημιουργούνταν από ένα συμβατικό πιρούνι, με σχεδόν μηδενική ελαστικότητα από το κάθετο στέλεχος της ανάρτησης Hossack που στηρίζει τον μπροστινό τροχό. Η Honda πρόσθεσε την δική της πινελιά με μια διαφορετική μέθοδο στήριξης των διπλών ψαλιδιών, αλλά η βασική αρχιτεκτονική είναι ίδια με το Duolever.

Με τις πατέντες της η Honda δείχνει ότι εξετάζει το πώς θα μπορούσαν να επωφεληθούν και άλλα μοντέλα μέσα στην γκάμα της από την συγκεκριμένη ανάρτηση, μέχρι και το γνωστό σε όλους μας παπί C125.

Ας δούμε αρχικά την πατέντα που αφορά το CB1100. Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι είναι η τελευταία μοτοσυκλέτα στην γκάμα της Honda που θα μπορούσε να επωφεληθεί από την συγκεκριμένη λύση. Δεν είναι ούτε μοτοσυκλέτα επιδόσεων, ούτε ο χαρακτήρας της δίνει έμφαση στην υπερβολική άνεση ή στην ακραία συμπεριφορά. Το δυνατό χαρτί του CB είναι το κλασικό στιλ  κι αυτό είναι το πρώτο πράγμα που θα επηρεαστεί αν αντικατασταθεί το συμβατικό πιρούνι από μια ανάρτηση Hossack. Ποιος ο λόγος λοιπόν να γίνει κάτι τέτοιο; Η απάντηση έγκειται στο ότι η Honda προφανώς θέλει να δοκιμάσει τον συνδυασμό αυτής της λύσης με έναν τετρακύλινδρο εν σειρά κινητήρα. Στο Gold Wing, ο εξακύλινδρος flat κινητήρας δεν εμποδίζει τα πίσω σημεία στήριξης των ψαλιδιών ή του αμορτισέρ μπροστά. Στην περίπτωση όμως των τετρακύλινδρων εν σειρά, οι κεφαλές μπορεί να αποτελέσουν πρόβλημα.

Αυτό σημαίνει ότι η Honda πρέπει να επανασχεδιάσει το σύστημα, με τις πίσω βάσεις των διπλών ψαλιδιών τοποθετημένες πιο μπροστά από τον λαιμό, έτσι ώστε το κάτω ψαλίδι να μην κοντύνει σε μήκος. Σε σύγκριση με το Gold Win, είναι αλλαγμένο και το τιμόνι, καθώς στο μεγάλο tourer είναι τοποθετημένο πολύ πίσω, οπότε ήταν απαραίτητοι δύο οριζόντιοι σύνδεσμοι (παράλληλοι προς τα ψαλίδια) για να το συνδέσουν με την ανάρτηση. Στις νέες πατέντες της Honda, το τιμόνι είναι πάνω από τα κάθετα στελέχη της ανάρτησης, οπότε χρησιμοποιείται ένας σύνδεσμος στο σχήμα ψαλιδιού, παρόμοιος με αυτόν που χρησιμοποιεί στο Duolever η BMW, για να μεταφέρει τις δυνάμεις κατεύθυνσης. Βάσει της πατέντας, η τύπου Hossack μπροστινή ανάρτηση προσφέρει μεγαλύτερη άνεση συγκριτικά με ένα τηλεσκοπικό πιρούνι, ενώ οι αλλαγές που έχει σχεδιάσει η Honda επιτρέπουν μεγαλύτερο κόψιμο του τιμονιού.

Η δεύτερη πατέντα δείχνει το ίδιο βασικό σύστημα επανασχεδιασμένο για να ταιριάζει στις διαφορετικές απαιτήσεις του C125 Super Cub. Εδώ η τοποθέτηση του κινητήρα δεν επιβάλλει περιορισμούς στις βάσεις του μπροστινού, οπότε η Honda έχει χρησιμοποιήσει ένα εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό με το αμορτισέρ μπροστά τοποθετημένο σχεδόν οριζόντια, ενώ το κάτω ψαλίδι εδράζεται πολύ πιο πίσω σε σχέση με το πάνω.

Τα πλεονεκτήματα του συστήματος, όπως συμβαίνει σε όλες τις αναρτήσεις τύπου Hossack, είναι ότι το μεταξόνιο διατηρείται σταθερό σε όλο το μήκος της διαδρομής της μπροστινής ανάρτησης, αλλά και το ότι μειώνονται οι δυνάμεις που ασκούνται στο πλαίσιο. Κατ' επέκταση, το πλαίσιο μπορεί να είναι ελαφρύτερο και με χαμηλότερο κέντρο βάρος, σε σύγκριση με ένα πλαίσιο που συνεργάζεται με συμβατικό πιρούνι. Επίσης, η ανάρτηση δίνει την δυνατότητα για μεγαλύτερη ελευθερία σε ό,τι αφορά τα γεωμετρικά χαρακτηρηστικά που θα μειώσουν την βύθιση του μπροστινού.

Αυτές οι πατέντες δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι η Honda θα παρουσίαση ένα εναλλακτικό μπροστινό τύπου Hossack για το CB1100 ή το Super Cub, αλλά δείχνουν ότι οι μηχανολόγοι της Big-H δουλεύουν πάνω στην ιδέα να το χρησιμοποιήσουν πάνω σε άλλα μοντέλα. Αυτή είναι βέβαια μια διαδικασία που συνεχίζεται εδώ και πολύ καιρό. Το ανανεωμένο Gold Wing παρουσιάστηκε το 2018, μετά από μια μακρά περίοδο εξέλιξης, αλλά η Honda είχε καταθέσει πατέντες για παρόμοιες ιδέες, τα τελευταία πέντε χρόνια!

Το 2016 είχαν σχεδιάσει μια εναλλακτική του συστήματος για το RC213V. Αυτό αν μη τι άλλο, δείχνει ότι είναι μια ιδέα που επεξεργάζονται πολύ σοβαρά στην Honda, που υπονοεί ότι στο R&D το σύστημα Hossack υπολογίζεται για ένα πολύ πιο ευρύ μέλλον από το Gold Wing…

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ MOTO: Έρχονται Yamaha Tenere 430 2027 – Yamaha Tenere 900 2027 – Yamaha SportTouring!

Το Tenere 700 ενδυναμώνεται και γίνεται το κέντρο μίας οικογένειας!
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ MOTO: Έρχονται Yamaha Tenere 430 2027 – Yamaha Tenere 900 2027 – Yamaha SportTouring!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/9/2026

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, για την περίπτωση του Tenere που 7 χρόνια μετά την εμφάνισή του, ενδυναμώνει την θέση του στην γκάμα της Yamaha και γίνεται το κέντρο μίας νέας οικογένειας η οποία θα έχει και εισαγωγικό μοντέλο αλλά και επόμενο βήμα.

Με αυτό τον τρόπο όσοι από τους ήδη κατόχους Tenere 700, επιθυμούν την αναβάθμιση, δεν θα σκέπτονται να φύγουν από την αγκαλιά της Yamaha, μην έχοντας άλλη διέξοδο όταν αποφασίσουν πως θέλουν κάτι περισσότερο σε δύναμη και ταξιδιωτικές δυνατότητες.

Αντίστοιχα η τεράστια απήχηση των μικρο-μεσαίων ON-OFF, που επιθυμούμε την επάνοδό τους από το 2018 όταν συρρικνώθηκε η κατηγορία με λιγότερα προσφερόμενα μοντέλα, μέχρι να γιγαντωθεί τώρα εκ νέου, έχει αφήσει την Yamaha χωρίς μερίδιο και αντίστοιχα χωρίς εισαγωγικό μοντέλο. Μία δηλαδή πρόταση για εκείνον που δεν θέλει να προχωρήσει απευθείας στην μεσαία κατηγορία ή για κάποιον που θέλει μία δεύτερη, μικρότερη σε κυβισμό και απαιτήσεις μοτοσυκλέτα.

Αυτό το κενό θα καλύψει ένα νέο τελείως μοντέλο με κινητήρα που βασίζεται στην σειρά των τριακοσαριών, αρκετά όμως βελτιωμένος και με μεγαλύτερη χωρητικότητα, ώστε να τοποθετείται ταυτόχρονα μακριά από το Tenere 700 αλλά να έχει και την απαραίτητη ιπποδύναμη για να ανταπεξέλθει στον ισχυρό ανταγωνισμό.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούτε πως η Yamaha ετοιμάζεται να μεγαλώσει την οικογένεια των Tenere. Ειδικά για το Tenere 900 οι φήμες γιγαντώθηκαν πριν λίγες ημέρες όταν η Yamaha προανήγγειλε μία παρουσίαση στο πλαίσιο της EICMA με υπόσχεση για νέα μοντέλα και εκεί εμφανίστηκε ένα «τρικύλινδρο καρδιογράφημα» κάνοντας τους πάντες να ελπίζουν σε ένα νέο Tenere 900.

Αντίστοιχα όμως έχουμε πει και παλαιότερα πως προετοιμάζεται ένα μικρό Tenere. Η διαφορά είναι πως τώρα έχουμε περισσότερη βεβαιότητα για το τι θα δούμε το 2027, ασχέτως με το τι θα εμφανιστεί αρχικά στην EICMA. Το μικρότερο των Tenere είναι μία εξίσου πολύ καλή πρόταση που μάλιστα έχει αργήσει κιόλας και θα έπρεπε να είναι ήδη εδώ.

Οι πληροφορίες μας λένε πως το μικρότερο των Tenere θα είναι στα 430 κυβικά και μπορεί να ονομάζεται Tenere 450 με έναν κινητήρα που θα δούμε και σε street μοντέλα. Αναμένεται να συνεχίζει στις αξίες του Tenere 700, καθώς το μεσαίο θα είναι πάντα το επίκεντρο της οικογένειας αυτής και εκείνο που θα δέχεται τις περισσότερες εξελίξεις πρώτο.

Για το Tenere 900 ο κινητήρας υπάρχει, αν και θα έχει σίγουρα μία ανανέωση και προσαρμογή της απόκρισης για τα νέα του καθήκοντα. Η τεχνογνωσία είναι επίσης το μόνο σίγουρο πως δεν λείπει, χρειαζόταν μονάχα εκείνη η αποφασιστικότητα που απουσιάζει γενικά από τους Ιάπωνες κατασκευαστές και αυτό το γράφω βάση προηγούμενης συζήτησης με πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Yamaha Ευρώπης που είχαν τότε παραδεχτεί ότι δοκίμαζαν ένα τέτοιο μοντέλο. Διότι οι δοκιμές αυτές πράγματι είχαν γίνει πριν χρόνια για ένα μεγάλο Tenere βασισμένο στους τωρινούς κινητήρες και όχι στο αποτυχημένο εμπορικά Super Tenere. Εκείνο το μοντέλο που πήρε πολύ μικρή βαθμολογία από εμάς όταν κυκλοφόρησε, από την πρώτη στιγμή και αποδείχτηκε αργότερα από την παγκόσμια εμπορική του πορεία πως είχαμε δίκιο, βαθμολογήθηκε χαμηλά και από τα ίδια αυτά στελέχη, λέγοντας πως οφείλουν να φτιάξουν κάτι καλύτερο. Παρότι το Super Tenere υπήρξε μία ευχάριστη μοτοσυκλέτα για ταξίδια σε ανοικτούς δρόμους, δεν ήταν ούτε σπορ ούτε είχε την παραμικρή ικανότητα στο χώμα, εκτός και αν το σύγκρινε κανείς με Varadero, με προγενέστερες μοτοσυκλέτες. Η κατηγορία εξελίχθηκε πολύ πιο γρήγορα και η Yamaha έμεινε χωρίς κανένα μοντέλο στην γκάμα της για τα μεγάλα ON-OFF.

Για χρόνια το Yamaha Tenere 700 σήκωσε μόνο του όλη την αντιπροσώπευση της Yamaha στις Adventure μοτοσυκλέτες και το έκανε περισσότερο από επάξια, κρατώντας όχι μόνο την Yamaha στο επίκεντρο, αλλά μεγαλώνοντας ολόκληρη την κατηγορία, φέρνοντας νέο κόσμο! Κι αυτό η Yamaha δεν το εξαργύρωνε όσο θα έπρεπε, καθώς δεν έδινε ευκαιρία για το επόμενο βήμα, σε εκείνους που σκεφτόντουσαν κάτι τέτοιο. Κάτι αντίστοιχο έχει η Triumph στην γκάμα της και μάλιστα σε πάρα πολλές εκδόσεις, έχοντας έτσι δει πως μπορεί να ταιριάξει και να συγκριθεί τόσο με την αμέσως επόμενη κατηγορία στα έως 1.100 κυβικά, απέναντι σε V-Strom 1050 και Africa Twin, αλλά και στα νέα μοντέλα που έρχονται από την Κίνα και χτίζουν την κατηγορία από τα 800 κυβικά και έως τα 1.000 αυτή την στιγμή.

Μένει να δούμε αν η Yamaha θα τα εμφανίσει ταυτόχρονα ή θα εστιάσει σε ξεχωριστές ημερομηνίες αποκάλυψης για τα νέα μοντέλα στην ON-OFF γκάμα της.

Παράλληλα αναμένουμε και περισσότερες επιλογές στην Sport Touring σειρά όπου και εκεί υπάρχει διαθέσιμος κινητήρας αλλά και μπόλικη τεχνογνωσία. Ένα ντυμένο τετρακύλινδρο MT-10 θα ήταν μία εξαιρετική προσθήκη στην γκάμα της Yamaha και ταυτόχρονα θα άνοιγε την πύλη και για μία νέα έκδοση του Tracer, που θα μπορούσε να απαντήσει στον νέο ανταγωνισμό από Honda και Suzuki που έχουν πλέον νέα μοντέλα, δημιουργώντας και εκεί μία νέα οικογένεια στην οποία η Yamaha θα μπορούσε να πλαισιώσει από δύο πλευρές ταυτόχρονα, αντί για μία.