Προχωρά η Kawasaki με τη λύση του υβριδικού

Νέες πατέντες μαρτυρούν την πρόοδο του project
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

29/4/2021

Το πρώτο υβριδικό αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής, το Toyοta Prius, εμφανίστηκε πριν από σχεδόν 22 χρόνια και από τότε τα υβριδικά αυτοκίνητα που έχουν πουληθεί σε όλο τον κόσμο, φτάνουν τα 5,4 εκατομμύρια οχήματα. Από την άλλη, τα αμιγώς ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία εμφανίστηκαν μαζικά το 2010, δεν έχουν ακολουθήσει προς το παρόν μια ανάλογη πορεία, φτάνοντας τα 1,4 εκατομμύρια πωλήσεις μέχρι σήμερα.

Η μοτοσυκλέτα όμως δεν ακολούθησε αυτό το μοντέλο εξέλιξης. Πολλά εργοστάσια, όπως για παράδειγμα η Harley Davidson, ή η Zero, μεταπήδησαν απευθείας στις ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες, αλλά καμία εταιρεία δεν επέλεξε την λύση των υβριδικών μοτοσυκλετών, τουλάχιστον ακόμη. Οι νέες πατέντες που κατατέθηκαν από την Kawasaki μαρτυρούν ότι οι μηχανολόγοι στο Akashi δουλεύουν πάνω σε μία υβριδική πλατφόρμα, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως… "κυματοθραύστης" για το τσουνάμι των ηλεκτρικών που απειλεί να πνίξει τους κινητήρες εσωτερικής καύσης.

Οι πρώτες πληροφορίες για το υβριδικό project της Kawasaki είχαν κυκλοφορήσει τον περασμένο Νοέμβριο, αλλά οι πρόσφατες πατέντες που κατατέθηκαν δείχνουν με λεπτομέρειες τον σχεδιασμό, το μέγεθος και την πιθανή τοποθέτηση των υβριδικών μπαταριών. Φυσικά οι μπαταρίες θα λειτουργούν όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση υβριδικού οχήματος, υποστηρίζοντας την κίνηση σε μικρές ταχύτητες μέχρι να αναλάβει δράση ο κινητήρας εσωτερικής καύσης, σε πιο ανοιχτές διαδρομές και υψηλότερες ταχύτητες. Είναι αυτονόητο ότι ένα τέτοιο υβριδικό σύστημα θα προσφέρει καλύτερη κατανάλωση, ενώ παράλληλα θα διατηρεί τις αρετές των κινητήρων εσωτερικής καύσης.

Η τεχνολογία που εξελίσσει η Kawasaki ξεπερνά και τον "σκόπελο" του βάρους και της αυτονομίας, που αποτελούν προς το παρόν τα αγκάθια των ηλεκτρικών μοτοσυκλετών. Για να κατασκευαστεί αυτή την στιγμή μια ηλεκτρική μοτοσυκλέτα με ικανοποιητική ισχύ και αυτονομία, απαιτείται μια μεγάλη και ογκώδης συστοιχία μπαταριών. Σε ένα υβριδικό όμως μοντέλο, οι μικρές μπαταρίες μπορούν να βασιστούν στον κινητήρα εσωτερικής καύσης σε ό,τι αφορά την επαναφόρτισή τους, επιτυγχάνοντας έτσι και μεγάλη αυτονομία.

Αν και οι νέες αυτές πατέντες δείχνουν μια σημαντική πρόοδο στο όλο θέμα, το εργοστάσιο δεν έχει ακόμη ανακοινώσει την πρόθεσή του για την δημιουργία ενός υβριδικού πρωτότυπου. Θα πρέπει λοιπόν να περιμένουμε τις επίσημες ανακοινώσεις, για να δούμε αν πρόκειται για ένα πολύ μελλοντικό concept ή για ένα μοντέλο παραγωγής που θα το δούμε στο εγγύς μέλλον.

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες