Triumph Street Triple S: Νέα έκδοση με μικρότερο κινητήρα

Διαθέσιμο και σε Α2 έκδοση
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

8/1/2020

Το Street Triple της Triumph κυκλοφόρησε στην αγορά το 2007 και έκτοτε άλλαξε τα δεδομένα της κατηγορίας των γυμνών μοτοσυκλετών μεσαίου κυβισμού. Είχε τον τρικύλινδρο κινητήρα των 675cc, ενώ, το 2017, παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά των Street Triple σε τρεις εκδόσεις, με τον νέο τρικύλινδρο κινητήρα χωρητικότητας 765cc, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τους κινητήρες της Moto2.

Τώρα, η Triumph παρουσίασε μια νέα έκδοση του Street Triple, την S, η οποία όμως πέρα απ’ την εμφάνιση έχει πάρα πολλές διαφορές με τα υπόλοιπα Street Triple. Η μεγαλύτερη διαφορά από τις υπόλοιπες εκδόσεις είναι πως η Triumph εξόπλισε την S με έναν τρικύλινδρο κινητήρα μεν, αλλά μικρότερης χωρητικότητας με 660cc. Παρά τα λιγότερα κυβικά, οι επιδόσεις του παραμένουν εντυπωσιακές με την ιπποδύναμη να φτάνει τα 95,2 άλογα στις 11.250 στροφές, ενώ σε συνδυασμό με το “στεγνό” βάρος των 168 κιλών (είναι δύο κιλά βαρύτερη απ’ την RS) που ανακοινώνει η εταιρεία, δημιουργείται μια πολύ ενδιαφέρουσα αναλογία κιλών ανά ίππο. Η ροπή αγγίζει τα 6,7 κιλά και κορυφώνεται στις 9.250 στροφές, ενώ το ρεζερβουάρ είναι χωρητικότητας 17,4lt οπότε το πραγματικό βάρος θα βρίσκεται κοντά στα 190 κιλά γεμάτο.

Η Triumph προσφέρει την Street Triple S και σε έκδοση Α2 με την ιπποδύναμη να περιορίζεται στους 47,6 ίππους στις 9.000rpm και την ροπή να είναι ελαφρώς μικρότερη, στα 6,1 χιλιογραμμόμετρα, με τη μέγιστη τιμή της να επιτυγχάνεται χαμηλότερα στις 5.250 στροφές. Το πιο ενδιαφέρον είναι πως η Triumph ανακοινώνει πως όσοι αγοράσουν την έκδοση Α2 θα έχουν τη δυνατότητα να την “ανοίξουν” σε ένα εξουσιοδοτημένο συνεργείο όταν θα αποκτήσουν δίπλωμα Α κι έτσι ένας αρχάριος αναβάτης μπορεί να τη κρατήσει για αρκετό καιρό, μέχρι να ζητήσει μια μοτοσυκλέτα με καλύτερες επιδόσεις. Παρόμοια τακτική ακολουθούν και άλλες εταιρείες διαθέτοντας διάφορα μοντέλα τους και σε έκδοση Α2, όπως η Yamaha με το MT-07 και η Kawasaki με το Z900, με τη διαφορά πως δεν υπάρχει η δυνατότητα να τα “ανοίξουν”.

Το άρθρο συνοδεύεται από πλούσιο φωτογραφικό gallery

Επίσης, υπάρχουν αρκετές διαφορές και στην θέση οδήγησης, με το ύψος της σέλας να είναι μικρότερο από αυτό της RS κατά 15mm φτάνοντας τα 810 χιλιοστά, στοιχείο που μπορεί να βοηθήσει τους αρχάριους αναβάτες, προσφέροντας ένα πιο σταθερό πάτημα. Αντίστοιχα και το πλάτος του τιμονιού είναι μικρότερο (κατά 10mm) στα 765mm. Η γεωμετρία του Street Triple S παραμένει γρήγορη με την κάστερ να φτάνει τις 24,3 μοίρες, σε αντίθεση με την ακραία γεωμετρία του RS που έχει κάστερ 23,9ο, ενώ διαθέτει μεγαλύτερο μεταξόνιο κατά 5mm φτάνοντας τα 1410mm.

Στον τομέα των φρένων, έχουμε δύο πλευστούς δίσκους 310mm μπροστά που συνεργάζονται με τις διπίστονες δαγκάνες της Nissin, οι οποίες δεν είναι ακτινικά τοποθετημένες όπως οι M50 της Brembo που διαθέτει η έκδοση RS. Οι δύο εκδόσεις (S και RS) έχουν έναν δίσκο 220mm με δαγκάνα ενός εμβόλου της Brembo, ενώ το ABS είναι απενεργοποιήσιμο πίσω. Οι αναρτήσεις της S είναι πιο… “φτωχές”, με το πιρούνι της Showa (με διάμετρο 41mm και διαδρομή 110mm) να μην έχει ρυθμίσεις, ενώ το αμορτισέρ (με διαδρομή 124mm) είναι της ίδιας εταιρείας και ρυθμίζεται μόνο ως προς την προφόρτιση.

Τα ελαστικά πρώτης τοποθέτησης είναι τα Diablo Rosso III της Pirelli, τα οποία ενισχύουν το σπορ DNA της Street Triple S με διαστάσεις 120/70-17 και 180/55-17 για πίσω. Με βάση τα λεγόμενα της Triumph, οι χυτές ζάντες αλουμινίου που διαθέτει το Street Triple S είναι οι πιο ελαφριές στην κατηγορία και αν αυτό αληθεύει τότε περιμένουμε να στρίβει με την σκέψη, χάρη στο χαμηλό μη αναρτώμενο βάρος και το μικρότερο γυροσκοπικό φαινόμενο που θα δημιουργείται.

Τα όργανα δεν αποτελούνται από την TFT οθόνη που έχει η RS, αλλά από μια LCD με αναλογικό στροφόμετρο. H Street Triple S διαθέτει δύο riding modes (Road και Rain), που προσαρμόζουν την απόκριση του ηλεκτρονικά ελεγχόμενου γκαζιού και την ευαισθησία του traction control. Ακόμη, διαθέτει LED προβολείς και η σχεδίαση ακολουθεί τα πρότυπα της RS. Το Street Triple S δεν θα μπορούσε να μην συνοδεύεται και από μια πλούσια γκάμα αυθεντικών αξεσουάρ με πάνω από 60 διαφορετικά εξαρτήματα, καθώς είναι μια τακτική που ακολουθεί εδώ και καιρό η Triumph. Το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στο quickshifter με up/down λειτουργία, την εξάτμιση της Arrow, τα LED φλας, τη ζελατίνα και πολλά άλλα.

To Street Triple S μπορεί να μην εντυπωσιάζει όταν το συγκρίνεις με το RS, όμως η Triumph φαίνεται να έχει μελετήσει αρκετά τις ανάγκες αγοράς. Προσφέρει μια μοτοσυκλέτα με την οποία οι νέοι αναβάτες θα μπορέσουν να ωριμάσουν μαζί της όσο έχουν δίπλωμα Α2, ενώ αργότερα “ξεκλειδώνοντάς” την προσφέρει αρκετή δύναμη καλύπτοντας τις απαιτήσεις του ιδιοκτήτη της για κάτι δυνατότερο. Η τιμή του νέου μοντέλου δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη, όμως το Street Triple S υπάρχει στην ιστοσελίδα της ελληνικής αντιπροσωπείας, οπότε αναμένεται να ανακοινωθεί μέσα το αμέσως επόμενο διάστημα.

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες