Στο άκουσμα πως το παπί που βλέπετε στις φωτογραφίες κόστισε 100.000 δολάρια στη Yamaha, σε κάνει να νομίζεις πως οι Ιάπωνες τρελάθηκαν. Όμως ο λόγος δημιουργίας του F 155 Concept δεν είναι μια επιφανειακή επίδειξη σπατάλης χρημάτων. Το συγκεκριμένο concept κόστισε τόσα πολλά λεφτά διότι θα αποτελεί τη βάση της επόμενης γενιάς υπερ-παπιών της Yamaha για τις αγορές της Ασίας και θα πουληθεί σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, φέρνοντας πολλά χρήματα στα ταμεία της Ιαπωνικής εταιρείας. Το γράφει άλλωστε ξεκάθαρα και το μεταλλικό ταμπελάκι που έχει στα φαίρινγκ του… ε, συγνώμη στην “ποδιά” του. Το πόσο σημαντική είναι η συγκεκριμένη κατηγορία υπέρ-παπιών, φαίνεται και από το γεγονός πως όλη η δουλειά του σχεδιασμού και της μηχανολογικής εξέλιξης έγινε στις κεντρικές εγκαταστάσεις του R&D στην Ιαπωνία και όχι από τα ασιατικά παραρτήματα της Yamaha.
Ο κινητήρας είναι ίδιος με του νέου Exciter 155 RC και εντυπωσιάζει τεχνολογικά, λόγω της ύπαρξης συστήματος μεταβλητού χρονισμού του εκκεντροφόρου εισαγωγής! Φυσικά είναι υγρόφυκτος και εξατάχυτος με κανονικό συμπλέκτη. Κι αν το Exciter 155 κρατά έστω και λίγα κοινά σχεδιαστικά στοιχεία με τα παπιά, το F 155 είναι πραγματικά δύσκολο να το αποκαλέσεις πλέον “παπί”. Όχι μόνο επειδή οι σχεδιαστές είχαν ξεκάθαρη έμπνευση από το R6, αλλά και γιατί διαθέτει τιμόνι σαν clip-on, ο προβολέας βρίσκεται σταθερά στο φαίρ…. στην “ποδιά”, το πλαίσιο είναι δύο δοκών “Deltabox”, το ψαλίδι είναι “μπανάνα” με την εξάτμιση κάτω από τον κινητήρα και φυσικά η ουρά δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα μονόσελο R6 ή R1.
Τα slick ελαστικά ολοκληρώνουν το αγωνιστικό pedigree, που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι αστείο, διότι τα πρωταθλήματα ταχύτητας σε πολλές χώρες της Ασίας περιλαμβάνουν και κατηγορίες με “παπιά”. Αυτό απαντά και στο ερώτημα, γιατί προσπάθησαν να κάνουν τα παπιά να μοιάζουν τόσο πολύ με μοτοσυκλέτες, αλλά και γιατί φτιάχνουν τέτοιου είδους παπιά που στην πραγματικότητα είναι μικρές μοτοσυκλέτες σε όλα και πλέον αρχίζουν να μοιάζουν και στην εμφάνιση.
Πρόκειται περισσότερο για μια κουλτούρα που έχει δημιουργηθεί εδώ και δεκαετίες στις αγορές των χωρών της Ασίας, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα δηλαδή, που είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα όπου τα παπιά έχουν τόσο μεγάλο μερίδιο αγοράς. Όσο αυξάνεται το μερίδιο αγοράς μιας κατηγορίας, τόσο πιο εύκολο είναι να δημιουργηθούν υπό-κατηγορίες και τα υπερ-παπιά είναι μια τέτοια φυσιολογική εξέλιξη.
Ducati DesertX 2026 - Όλα αλλάζουν, η φιλοσοφία παραμένει [VIDEO]
Νέος κινητήρας, νέο πλαίσιο, βελτιωμένες αναρτήσεις, ηλεκτρονικά, εμφάνιση, κ.α.
Από τον
Κώστα Γκαζή
26/2/2026
Η δεύτερη γενιά του DesertX αλλάζει όλα τα βασικά συστατικά της συνταγής, χρησιμοποιώντας τον νέο “πασπαρτού” κινητήρα της εταιρείας, νέο πλαίσιο, νέες αναρτήσεις και νέα ηλεκτρονικά, διορθώνει ατοπήματα του παρελθόντος (ευκολία πρόσβασης στο φίλτρο αέρα) ενώ την ίδια ώρα κρατάει ατόφια τη φιλοσοφία των εξαιρετικών επιδόσεων στο χώμα, βελτιώνοντάς τη μάλιστα.
Πριν πιάσουμε τις μεγάλες αλλαγές οδηγικής ουσίας, να πούμε πως η Ducati δούλεψε πολύ στην εμφάνιση του νέου DesertX, και αυτό φαίνεται παντού. Αν το προηγούμενο μοντέλο έμοιαζε σκαλισμένο σε… μενίρ, μονολιθικό και ημιτελές σε κάποια σημεία, το νέο έχει πολύ πιο εκλεπτυσμένο design που κάνει πολύ καλή εντύπωση. Ένας μαύρος αεραγωγός σπάει την πολλή ασπρίλα του ρεζερβουάρ μπροστά και στη μέση, ενώ η κόκκινη κάθετη γραμμή δεν είναι ευθεία όπως πριν αλλά τεθλασμένη βοηθώντας πολύ να μειωθεί οπτικά ο όγκος. Οι κυψέλες στη ζελατίνα μας αποχαιρέτισαν για χάρη απεικόνισης ενός κύματος -λάσπης το πιθανότερο-, η ποδιά του κινητήρα μίκρυνε αρκετά, ενώ επιτέλους αποχαιρετίσαμε το πλαστικό κάλυμμα του μοτέρ με το μέταλλο να μένει εκτεθειμένο στα βλέμματα, όπως πρέπει.
Πολύ ομορφότερη και σύγχρονη είναι η ουρά, αν και έχασε την πρακτική χειρολαβή για τις μανούβρες, ομορφότερο και το τελείωμα στο κοντύτερο τελικό της εξάτμισης. Το υποπλαίσιο παραμένει ακάλυπτο, αλλά τα πλαϊνά πλαστικά επεκτάθηκαν προς τα πίσω κρύβοντας το κίτρινο αμορτισέρ για πιο ομοιογενή χρωματική εμφάνιση. Χρυσό αντί για μαύρο είναι το πιρούνι, λευκά αντί κόκκινα τα λογότυπα Brembo στα φρένα, ενώ χάσαμε το εντυπωσιακό ψαλίδι με την τρύπα στη μέση, για χάρη ενός πολύ πιο συμβατικού σε εμφάνιση. Τέλος, σε μια κίνηση που σε κάποιον παλαιότερο θυμίζει τη μετάβαση από τα GSX-R του 90 σε εκείνα του 91, η Ducati πρόσθεσε ενιαίο κάλυμμα στους δυο στρογγυλούς προβολείς του DesertX.
Πρώτη μεγάλη, και αναμενόμενη αλλαγή ουσίας ο κινητήρας, που είναι ο νέος V2 890 που τοποθετείται πλέον σε όλες τις μεσαίου κυβισμού μοτοσυκλέτες του Borgo Panigale. Αποδίδει 110 ίππους στις 9.000 rpm και 9,38 kgm στις 7.000 rpm, με το 70% της ροπής διαθέσιμο ήδη από τις 3.000 rpm. Διαθέτει σύστημα μεταβλητού χρονισμού εισαγωγής (IVT), κάτι που δεν υπήρχε στο προηγούμενο μοντέλο me ton Testastretta 937 των . Τα διαστήματα συντήρησης είναι μεγάλα: έλεγχος βαλβίδων στα 45.000 km και αλλαγή λαδιών κάθε 15.000 km ή δύο χρόνια. Το κιβώτιο έχει πιο κοντές τις πρώτες τέσσερις σχέσεις για off-road χρήση και μακρύτερη έκτη για ταξίδι. Το Quick Shift 2.0 είναι νέας σχεδίασης και δεν χρησιμοποιεί εξωτερικό αισθητήρα.
Συνεχίζουμε με το monocoque πλαίσιο νέας σχεδίασης, με τον κινητήρα να λειτουργεί ως φέρον στοιχείο και το φιλτροκούτι ενσωματωμένο στη δομή. Η θέση στο φιλτροκούτι έχει αλλάξει ώστε το φίλτρο να αφαιρείται σε λίγα δευτερόλεπτα, αντίθετα με το προηγούμενο μοντέλο που έπρεπε να αφαιρεθεί το ρεζερβουάρ. Το πίσω υποπλαίσιο παραμένει χωροδικτύωμα, ενώ το αλουμινένιο ψαλίδι είναι ειδικά εξελιγμένο για το μοντέλο και συνεργάζεται με σύστημα προοδευτικού μοχλικού, κάτι που διαφοροποιεί σημαντικά τη λειτουργία της πίσω ανάρτησης σε σχέση με πριν.
Περνάμε στις αναρτήσεις, όπου μπροστά βρίσκουμε ένα πλήρως ρυθμιζόμενο ανεστραμμένο πιρούνι της KYB στα 46 mm, με διαδρομή 230 mm και ανεξάρτητες ρυθμίσεις στα δύο καλάμια, με την Ducati να κάνει λόγο για καλύτερη off-road συμπεριφορά και βελτιωμένη απορρόφηση των ανωμαλιών του δρόμου. Πίσω υπάρχει πλήρως ρυθμιζόμενο μονό αμορτισέρ της KYB με 220 mm διαδρομή και εύκολη ρύθμιση προφόρτισης με το χέρι. Η προσθήκη προοδευτικού μοχλικού χαρίζει πιο μαλακή αρχική βύθιση με ταυτόχρονα μεγαλύτερη αντίσταση υπό πίεση.
Στα φρένα μπροστά βρίσκουμε δυο ακτινικές τετραπίστονες δαγκάνες Brembo M4.32 με δύο νέους δίσκους 305 mm. Υπάρχει Cornering ABS τεσσάρων επιπέδων, με δυνατότητα απενεργοποίησης στα Riding Modes Enduro και Rally. Η μπροστινή διάταξη επιτρέπει τοποθέτηση ψηλού φτερού χωρίς πρόσθετα κιτ.
Οι τροχοί παραμένουν 21 ίντσες μπροστά και 18 πίσω, ακτινωτοί tubeless, με ελαστικά Pirelli Scorpion Rally Street σε διαστάσεις 90/90-21 και 150/70-18.
Το ρεζερβουάρ είναι νέο, πολυμερές, 18 λίτρων, στενότερο και ελαφρύτερο, με τη μάζα του καυσίμου τοποθετημένη χαμηλότερα για αυξημένη ευελιξία και καλύτερο έλεγχο. Το ύψος σέλας είναι 880 mm και μπορεί να πέσει στα 840 mm με κιτ, ενώ το βάρος της μοτοσυκλέτας ανακοινώνεται στα 209 κιλά (211 προηγουμένως) χωρίς καύσιμο.
Ούτε όμως η εργονομία έμεινε χωρίς αλλαγές: τα μαρσπιέ μετακινήθηκαν πιο πίσω, η σέλα και το τιμόνι πιο μπροστά, το μπροστινό φτερό είναι ψηλότερα τοποθετημένο και το μπροστινό μέρος της μοτοσυκλέτας είναι 20 mm χαμηλότερο σε σχέση με πριν.
Στα ηλεκτρονικά υπάρχει νέα IMU 6 αξόνων που διαχειρίζεται Traction Control, Wheelie Control, Engine Brake Control και Cornering ABS, ενώ υπάρχουν έξι Riding Modes (Sport, Touring, Urban, Wet, Enduro, Rally). Η οθόνη είναι νέα TFT 5 ιντσών ανάλυσης 800x480, με δύο θύρες USB και νέο joystick χειρισμού. Διαθέτει cruise control και είναι έτοιμη για Ducati Multimedia System και πλοήγηση turn-by-turn.
Περιμένουμε να δούμε αν η Ducati παρουσιάσει αργότερα κάποια ακόμα πιο “πολεμική” έκδοση της μοτοσυκλέτας σε Rally ύφος.
