Γάλλος blogger χαρίζει ρετρό αίγλη στο σύγχρονο ιταλικό V4 Superbike
Από τον
Κώστα Γκαζή
30/8/2022
Ο blogger “Le Week-End De Course” έκανε ένα ιδιαίτερο customizing, χαρίζοντας σε ένα σύγχρονο RSV4 εμφάνιση από το δίχρονο RS250 του 1995-2002.
Το RS250 ήταν μια από τις δίχρονες ρέπλικες αγωνιστικών μοτοσυκλετών της εποχής, και συγκεκριμένα η πολιτική έκδοση της GP μοτοσυκλέτας RSW250.
Βγήκε στην παραγωγή μεταξύ 1995 και 2002, ενώ διέθετε έναν δυνατό V2 δίχρονο κινητήρα 249 κ.εκ. με απόδοση 65 hp, και βάρος μόλις 167 γεμάτων κιλών. Το RS250 διέθετε κορυφαίο εξοπλισμό, καθώς οι ρυθμιζόμενες αναρτήσεις ανήκαν στη Showa ενώ τα φρένα στη Brembo.
Με ρετρό διάθεση, και θέλοντας να αποτίνει φόρο τιμής στο RS250, ο Γάλλος blogger ζήτησε από την Carbone Junkie Switzerland να του δημιουργήσουν ένα φέρινγκ RS250 -από Carbon παρακαλώ- που να μπορεί να βιδωθεί στο RSV4 των 217 hp, ενώ η Corbex SA είναι υπεύθυνη για την βαφή και τις βάσεις του προβολέα του RS250.
Νέα είναι η σέλα της Biman, ενώ τη μετατροπή συμπληρώνει το βούρτσισμα του πλαισίου. Το μόνο που μας λείπει; Δυο μικρά τελικά στο πλάι, να θυμίζουν εκείνα του RS250. Αλλά, ας πάει το παλιάμπελο, κι έτσι κουκλί είναι.
Μια μετατροπή με ελάχιστο -συγκριτικά με άλλες- κόπο, που είχε όμως πραγματικά εντυπωσιακό αποτέλεσμα.
Νέο entry-level μοντέλο με δικύλινδρο σε σειρά, βασισμένο στην Aprilia RS457
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
1/8/2025
Η Moto Guzzi ετοιμάζει το μεγαλύτερο τεχνολογικό άλμα εκτός παράδοσης εδώ και δεκαετίες. Αντί για τον κλασικό εγκάρσια τοποθετημένο V2, η νέα της μικρή μοτοσυκλέτα θα χρησιμοποιεί δικύλινδρο σε σειρά 457 κ.εκ., προερχόμενο από την Aprilia, με στόχο την παγκόσμια αγορά και ιδιαίτερα την Ασιατική
Το καλοκαίρι του 2023 η Aprilia παρουσίασε την RS457, εξοπλισμένη με νέο δικύλινδρο εν σειρά κινητήρα. Το μοτέρ αυτό γρήγορα έγινε η βάση για ολόκληρη οικογένεια μοντέλων, την RS457, την Tuono 457 και σύντομα την Tuareg 457. Όλα παράγονται στο εργοστάσιο της Piaggio στην Ινδία, διασφαλίζοντας χαμηλότερο κόστος και άμεση πρόσβαση σε αναδυόμενες αγορές.
Η Moto Guzzi, μέλος του ίδιου ομίλου (Piaggio) από το 2004, αποφάσισε να υιοθετήσει τον κινητήρα, φέρνοντας για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα έναν δικύλινδρο σε σειρά σε μοντέλο παραγωγής της. Αν και η Guzzi είχε φτιάξει εν σειρά κινητήρες τη δεκαετία του ’30, αυτοί περιορίζονταν σε αγωνιστικές εφαρμογές. Από το 1967 και μετά, η εταιρική ταυτότητα της, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εγκάρσιο αερόψυκτο V2. Η εισαγωγή της υδρόψυξης με το V100 Mandello ήταν ήδη μεγάλο βήμα αλλά η εγκατάλειψη του V2 αποτελεί πραγματική επανάσταση.
Η νέα naked της Guzzi θα μοιράζεται τον κινητήρα και ορισμένα περιφερειακά με την Tuono 457, αλλά θα έχει ολοκληρωτικά δική της αρχιτεκτονική στηριζόμενη σε σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο αντί για αλουμινίου, με στόχο να προσδώσει διαφορετική γεωμετρία αναβάτη για μια πιο άνετη θέση οδήγησης αλλά και μια μια πιο παραδοσιακή σχεδίαση ρεζερβουάρ και φωτιστικών σωμάτων.
Η κατηγορία 350-500 κ.εκ. αναπτύσσεται ραγδαία, ιδιαίτερα στην Ασία. Για μικρές εταιρείες όπως η Guzzi (15.000 μονάδες ετησίως), η διείσδυση σε αυτές τις αγορές είναι ζήτημα επιβίωσης. Η παραγωγή στην Ινδία, όπως ήδη γίνεται με την Aprilia, ανοίγει τον δρόμο για οικονομικά προσιτά μοντέλα που θα μπορούν να πωλούνται τόσο σε Ασία όσο και σε Ευρώπη.
Παράλληλα, η Moto Guzzi ακολουθεί το παράδειγμα άλλων κατασκευαστών: KTM- Bajaj, Triumph-Bajaj και εργοστάσια στην Ταϊλάνδη, BMW-TVS. Όλοι προσαρμόζουν την παραγωγή τους σε μικρότερες και πιο οικονομικές μοτοσυκλέτες για να κερδίσουν μερίδιο αγοράς σε χώρες με εκρηκτική ζήτηση.
Αν και είχε ακουστεί ότι η Guzzi θα επαναφέρει το όνομα “Eldorado”, αυτό φαίνεται απίθανο, καθώς ιστορικά αφορούσε μεγάλες cruiser. Μια πιο ταιριαστή επιλογή θα ήταν ίσως το “Airone”, το πρώτο μεταπολεμικό Guzzi μαζικής παραγωγής που έφερε την ελευθερία ταξιδιού σε χιλιάδες αναβάτες, ακριβώς όπως στοχεύει να κάνει και η νέα, μικρή Moto Guzzi.
