BMW R1300GS 2024: Πρώτες αποκαλυπτικές φωτογραφίες! Έρχεται τον Σεπτέμβριο
Ολοκαίνουριο πλαίσιο δύο δοκών
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
31/5/2023
Ελάχιστα μεγαλύτερο σε κυβισμό, χωρίς να ξεπερνά τα όρια της κατηγορίας όπως αυτά έχουν οριστεί την τελευταία 8ετία, αλλά το πρώτο των On-Off που βάζει το 1300 στο όνομα ξεσηκώνοντας έτσι αντιδράσεις για τα κυβικά και δημιουργώντας έκπληξη στους ιδιοκτήτες που έχουν χρόνια μοτοσυκλέτες Adventure 1.301 κυβικών, το νέο GS αποκαλύπτεται – ξανά.
Όπως έχουμε γράψει στο MOTO εδώ και καιρό, η μικρή αύξηση του κυβισμού γίνεται για να υπερκαλύψει τις νέες προδιαγραφές αυξάνοντας όμως και την ιπποδύναμη σε πλαίσια 140-150 ονομαστικών ίππων. Η πληροφορία του ΜΟΤΟ είναι πως η ιπποδύναμη θα είναι στα 145 άλογα και περιμένουμε πως η δυναμομέτρηση θα μας δώσει νούμερο κοντινό στα 140.
Αυτό σημαίνει πως το νέο GS δεν μπαίνει στη μάχη της ιπποδύναμης με το Ducati Multistrada V4 αλλά ταυτόχρονα και το Multistrada δεν μπαίνει στα χωράφια του GS καθώς παρά τις όποιες δηλώσεις της Ducati και την προσπάθεια του marketing να δείξει έναν διπλό χαρακτήρα που δεν υπάρχει, η V4 παραμένει μία ξεκάθαρα ασφάλτινη μοτοσυκλέτα σε όλες της τις εκδόσεις. Έτσι κι αλλιώς οι μεγάλες αυτές μοτοσυκλέτες δεν έχουν στόχο να κινούνται αποκλειστικά εκτός δρόμου, αλλά το GS είναι πιο έτοιμο για κάτι τέτοιο για όποιον το επιχειρήσει και όπως έχουμε διαπιστώσει τόσα χρόνια μαζί του.
Οι νέες φωτογραφίες αποκαλύπτουν λίγο καλύτερα τις τεράστιες αλλαγές που θα έχει για το 2024, ουσιαστικά εξαφανίζοντας την προηγούμενη πλατφόρμα και σηματοδοτώντας την μεγαλύτερη αλλαγή από την εποχή του 1.200! Το πλαίσιο φαίνεται πως είναι νέας τελείως φιλοσοφίας, εξαφανίζονται οι λεπτοί σωλήνες και δίνουν την θέση τους σε ένα αλουμινένιο δύο δοκών. Αυτό από μόνο του είναι μεγαλύτερη αλλαγή από τον κυβισμό που συγκεντρώνει τον σχολιασμό.
Παρά το νέο πλαίσιο το GS δεν ξεφεύγει σε εμφάνιση, η διαφορά θα είναι στην οδήγηση
Μπροστά για ακόμη μία φορά η BMW έβαλε πρώτο το κομμάτι της πρακτικότητας και της απόδοσης και όχι τις εμφάνισης. Το αφήνουμε με ένα αστερίσκο γιατί είναι ακόμη καμουφλαρισμένο αλλά αντί να βάλει να κρύψει το ραντάρ και να αναδείξει τους προβολείς, όπως κάνει η Multistrada, η BMW έκανε το αντίθετο τοποθετώντας το ραντάρ σε πρώτο πλάνο! Θυμίζουμε πως αυτό είναι το σύστημα της Bosch που εξελίχθηκε μαζί με την Ducati με όριο συμβολαίου να γίνει διαθέσιμο για όλους τους κατασκευαστές μετά από έναν χρόνο και που τώρα έχει μπει και στο νέο Yamaha Tracer GT+. Θα είναι έκπληξη αν η το ραντάρ είναι της Continental γιατί δεν έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό εξέλιξης που να το βγάλουν στην παραγωγή. Η Continental είναι αντίστοιχα μεγάλη με την Bosch στον τομέα των ηλεκτρονικών, η πρώτη εταιρεία που εξέλιξε το Hill Assist στα αυτοκίνητα αλλά υπολείπεται στις μοτοσυκλέτες. Η BMW έχει στενή συνεργασία μαζί τους και χρησιμοποιεί μονάδες της Continental για το ABS και το traction control σε κάποια μοντέλα, όπως και οθόνες, και θα ήταν από τους πρώτους που θα τοποθετούσαν και το ραντάρ τους, εφόσον γίνει διαθέσιμο. Πιθανότερο όμως να πρόκειται για το Bosch, όπως έχουν και οι υπόλοιποι κατασκευαστές.
Εδώ τώρα βλέπουμε πως διαθέτει και ραντάρ πίσω, ακριβώς όπως η Multistrada για να πληροφορεί τον οδηγό για εμπόδια στις νεκρές γωνίες. Θεωρητικά αυτό σημαίνει πως μπορείς να κάνεις προσπεράσεις χωρίς να κοιτάς ενδελεχώς τον καθρέφτη γιατί αν δεν ανάβει το αντίστοιχο LED σημαίνει πως δεν πλησιάζει κανένας και πίσω σου. Πρακτικά όμως είναι ένα σύστημα που δεν αξίζει να το πληρώσει κανείς έξτρα, γιατί και τον καθρέφτη πρέπει να τον κοιτάς όχι μία αλλά δύο φορές και να έχεις εικόνα για το ποια θέση έχει ο πίσω, ανά πάσα στιγμή. Αν το προσφέρουν σε ένα πακέτο εξοπλισμού στο ίδιο κόστος με το εμπρός ραντάρ, τότε ΟΚ δεν θα παραπονεθεί κανείς για το δώρο.
Πάνω από τον καμουφλαρισμένο προβολέα δεσπόζει ο όγκος του ραντάρ
Το Adaptive Cruise Control αντιθέτως είναι ένα χρήσιμο εργαλείο όταν θέλεις να καλύψεις μεγάλες αποστάσεις σε αυτοκινητόδρομους για να κερδίσεις χρόνο στους επαρχιακούς του προορισμού. Αναμένουμε να δουλεύει έως τα 160χλμ, όχι παραπάνω, και να κρατά σταθερή την απόσταση με το εμπρός όχημα. Αν επιβραδύνει θα ελαττώσει και το νέο GS ταχύτητα χωρίς να κάνει κάτι ο οδηγός του και θα φρενάρει και λίγο -όχι απότομα- αν δεν αρκεί το φρένο του κινητήρα. Για αυτό τον λόγο οι αλλαγές ταχυτήτων δεν θα απενεργοποιούν το σύστημα, όπως γίνεται με τα cruise control γενικά και με την ύπαρξη του quickshifter δεν θα χρειάζεται να πιάσεις ούτε την μανέτα. Αντίστοιχα το GS θα επιταχύνει στον άδειο δρόμο μέχρι το όριο που έχει θέσει ο αναβάτης με το σύστημα να μην τον αφήνει να ορίσει πάνω από τα 160χλμ. Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε αν οι Γερμανοί, οι μόνοι στην Ευρώπη με συγκεκριμένα σημεία που μπορείς να οδηγήσεις νόμιμα χωρίς όριο ταχύτητας, θα ρυθμίσουν την λειτουργία του Adaptive Cruise Control διαφορετικά. Πιστεύουμε πως όχι, γιατί αυτό σημαίνει πως σε περίπτωση φρεναρίσματος θα πρέπει να ενεργοποιεί τα φρένα ακόμη περισσότερο και αυτό θα ήταν ακραίο σενάριο στην περίπτωση που ο αναβάτης έχει αφήσει το τιμόνι, παρόλο που δεν πρέπει να το κάνει ποτέ. Μία τέτοια περίπτωση θα είναι να μπει κάποιος στην λωρίδα του GS, μπροστά του, για να κάνει προσπέραση σε όχημα της δικής του λωρίδας. Όταν γίνει αυτό είναι καλύτερο να φρενάρει με κάτω από 200χ.α.ω
H οθόνη του νέου GS
Όλα αυτά ο αναβάτης θα τα βλέπει από μία νέα οθόνη που ο Stefan που τράβηξε τις φωτογραφίες των δοκιμαστών, φρόντισε να αποθανατίσει με λεπτομέρεια ακολουθώντας τους. Με νέα γραφικά, δεσπόζει στο οπτικό κέντρο του αναβάτη και αναμένουμε να έχει ένα πρακτικό μενού, όπως συμβαίνει πάντα με την BMW.
Το επόμενο που περιμένουμε τώρα για το R1300GS είναι να δούμε τι έχει κάνει η BMW με το κιβώτιο, καθώς έχουμε ήδη ανακοινώσει πως έρχεται εκεί μία τεχνολογική έκπληξη -το έχουμε αναφέρει στο ΜΟΤΟ ήδη. Ίσως αυτή εδώ η είδηση να μην είναι τυχαία και ο ανταγωνισμός να συνδέεται με κάποιο τρόπο…
Σε συνέχεια των εορτασμών για τα 100 χρόνια της εταιρείας
Από τον
Παύλο Καρατζά
29/5/2026
Δέκα σημαντικές στιγμές στην ιστορία της Ducati ενέπνευσαν ισάριθμες μοναδικές μοτοσυκλέτες, που θα κατασκευαστούν σε μόλις εκατό μονάδες η καθεμία.
Η πίστα του Mugello, όπου οι Desmosedici MotoGP έχουν γράψει πολλές και αξέχαστες σελίδες στην αγωνιστική ιστορία της Ducati, αποτελεί το σκηνικό για την παρουσίαση της Collezione 100. Δέκα μοτοσυκλέτες σε περιορισμένη έκδοση 100 κομματιών η καθεμία, που δημιουργήθηκαν για να σηματοδοτήσουν τα 100 χρόνια ζωής του του κατασκευαστή με έδρα το Borgo Panigale.
Κάθε μοντέλο έχει αποκλειστικό χρωματισμό για την συλλογή αυτή και χρησιμοποιείται επίσης στο καπάκι του ρεζερβουάρ καυσίμου, στο τιμόνι και στην πινακίδα. Στη συλλογή αυτή τα V2 μοντέλα ξεχωρίζουν καθώς φορούν για πρώτη φορά ξηρό συμπλέκτη.
Κάθε μοτοσυκλέτα συνοδεύεται από ένα ειδικό πίσω σταντ, φινιρισμένο στα ίδια χρώματα με την εμφάνιση, ένα κάλυμμα μοτοσυκλέτας και ένα πιστοποιητικό γνησιότητας. Κάθε ιδιοκτήτης της συλλογής Collezione 100 μπορεί να ολοκληρώσει την εμφάνισή του με ένα κράνος κι ένα μπουφάν σε περιορισμένη έκδοση.
Η Collezione 100 αποτελεί έναν ακόμη σύνδεσμο μεταξύ της Ducati και του κόσμου της τέχνης. Ο Ugo Nespolo, μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της ιταλικής τέχνης στα τέλη του 20ού αιώνα και παθιασμένος λάτρης της Ducati, συμμετείχε σε αυτό το εγχείρημα. Κάθε μοντέλο της συλλογής 100 θα συνοδεύεται από ένα ζευγάρι αριθμημένων καλλιτεχνικών εκτυπώσεων που φέρουν τον ίδιο σειριακό αριθμό με τη μοτοσυκλέτα και είναι υπογεγραμμένες από τον ίδιο τον Nespolo, ο οποίος έχει ερμηνεύσει κάθε μοντέλο της συλλογής 100 και την ιστορική μοτοσυκλέτα που ενέπνευσε τη διακόσμησή της με το δικό του, πολύχρωμο και δυναμικό στυλ.
Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στο Mugello, όπου οι Marc Marquez και ο Pecco Bagnaia παρουσίασαν τις μοτοσυκλέτες της Ducati Lenovo Team MotoGP, με ειδική εμφάνιση για το Ιταλικό GP. Το σχέδιο συνδυάζει ιστορικά λογότυπα της Ducati εμπλουτισμένα με δυναμικά γεωμετρικά μοτίβα στα φέρινγκ όλων των μοτοσυκλετών της επετειακής αυτής συλλογής. Η επόμενη ευκαιρία για να δει το κοινό από κοντά τη Collezione 100 θα είναι στη World Ducati Week, όπου θα μπορεί να τη θαυμάσει σε έναν χώρο αφιερωμένο σε όλους τους Ducatisti στις 3, 4 και 5 Ιουλίου.
Στη συνέχεια, οι δέκα μοτοσυκλέτες θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι που θα τις οδηγήσει στο Goodwood Festival of Speed, μια δημοφιλής εκδήλωση για τους λάτρεις των αυτοκινήτων και των μοτοσυκλετών. Τέλος, η συλλογή 100 θα επιστρέψει στη Μπολόνια, όπου θα εκτίθεται σε διάφορα μουσεία της περιοχής. Ας δούμε όμως τις μοτοσυκλέτες της Collezione 100:
Panigale V4 S 100 (750 Imola Desmo – 1972)
Η εμφάνιση της Panigale V4 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της μοτοσυκλέτας που κέρδισε την πρώτη έκδοση του αγώνα Imola 200 Miles το 1972 με τους αναβάτες Paul Smart και Bruno Spaggiari. Η νίκη στην Ίμολα ήταν απρόσμενη και θριαμβευτική, καθώς επιτεύχθηκε ενάντια στον Giacomo Agostini και την MV Agusta.
Η απήχηση του θριάμβου αυτού έφερε τεράστια δημοτικότητα στη Ducati, σε τέτοιον βαθμό που κατόπιν λαϊκής ζήτησης τον επόμενο χρόνο, 1973, κατασκευάστηκε η 750 Supersport Desmo, η πρώτη δικύλινδρη με δεσμοδρομικό σύστημα βαλβίδων από το Borgo Panigale.
Η Panigale V4 S 100 είναι εξοπλισμένη με σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, αεροδυναμικά φτερά και καλύμματα κινητήρα και εξάτμισης από ανθρακόνημα, ενώ φέρει το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Ο ξηρός συμπλέκτης και η εξάτμιση Akrapovič από τιτάνιο και ανθρακονήματα κάνουν επίσης τον ήχο της Panigale V4 S 100 μοναδικό. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο Centenary Bronze.
Panigale V2 S 100 (750 Super Sport Desmo – 1975)
Η εμφάνιση της Panigale V2 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 750 Super Sport Desmo που οδήγησε ο Franco Uncini στο Ιταλικό Πρωτάθλημα του 1975, το οποίο και κέρδισε. Τη μοτοσυκλέτα διαχειριζόταν η ομάδα που ίδρυσε ο Bruno Spaggiari.
Στα τέλη του 1973, η Ducati αποφάσισε να αναθέσει τη διοίκηση της ομάδας στον Spaggiari, τον πρώην αναβάτη αγώνων που είχε θριαμβεύσει στην Ίμολα και ιδιοκτήτη δικής του ομάδας. Ο Spaggiari με την υποστήριξη της Ducati συμμετείχε στο Ιταλικό Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών με μοντέλα βασισμένα στην ισχυρή 750 Super Sport Desmo παραγωγής.
Η κίτρινη εμφάνιση συνδυαζόταν με λεπτομέρειες σε ένα χαρακτηριστικό καφέ/μπορντό χρώμα που χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή στους εσωτερικούς ναυτικούς κινητήρες που συναρμολογούνταν στο εργοστάσιο του Borgo Panigale.
Η Panigale V2 S 100 φέρει σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, σταμπιλιζατέρ τιμονιού και το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Επιπλέον, αυτή η Panigale V2 είναι το πρώτο μοντέλο της νέας οικογένειας Ducati V2 που διαθέτει ξηρό συμπλέκτη, ο οποίος αναπτύχθηκε ειδικά για αυτό το μοντέλο. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει επίσης κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο.
Streetfighter V4 S 100 (Ducati 900 Sport Desmo Darmah – 1979)
Η εμφάνιση της Streetfighter V4 S 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 900 Sport Desmo Darmah του 1979. Στη δεκαετία του 1970 και του 1980, τα μαύρα και χρυσά γραφικά ήταν εξαιρετικά της μόδας στον κόσμο των μηχανοκίνητων αθλημάτων και η Ducati δεν αποτελούσε εξαίρεση. Συγκεκριμένα, εφάρμοσε αυτό το χρωματικό σχήμα στη 900 Sport Desmo Darmah.
Η Streetfighter V4 S 100 εμπλουτίζεται με σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, πίσω φτερό, κάλυμμα κινητήρα και εξάτμιση από ανθρακονήματα, ξηρό συμπλέκτη και το όνομα και τον σειριακό αριθμό στην τιμονόπλακα. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει κιτ αφαίρεσης καθρεπτών και πινακίδας κυκλοφορίας, ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη και καπάκι ρεζερβουάρ καυσίμου από αλουμίνιο Centenary Bronze.
Monster 100 (Monster S4Rs Tricolore – 2008)
Η τρίχρωμη εμφάνιση της Monster 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της Monster S4Rs Tricolore του 2008. Το Monster S4Rs Tricolore αντιπροσώπευε ουσιαστικά μια τελική έκδοση της πρώτης γενιάς Monster, εκείνης που παρήγαγε η Ducati από το 1993 έως το 2008, καθιστώντας το ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μοντέλα της εταιρείας.
Το Monster 100 ξεχωρίζει χάρη στον ξηρό συμπλέκτη του, ο οποίος συνοδεύεται από κάλυμμα από ανθρακονήματα που περιλαμβάνεται στο πακέτο, καθώς και στη σέλα από Alcantara με κεντημένο το λογότυπο Ducati 100. Η πλακέτα Centenary Bronze με το όνομα και τον σειριακό αριθμό του μοντέλου είναι τοποθετημένη στην τιμονόπλακα. Το χρώμα χρησιμοποιείται επίσης στο καπάκι του ρεζερβουάρ καυσίμου και στις δαγκάνες των φρένων, όπως συμβαίνει με όλες τις μοτοσυκλέτες της Collezione 100.
XDiavel V4 100 (750 Super Sport «California Hot Rod» – 1977)
Η εμφάνιση της XDiavel V4 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της ειδικής έκδοσης 750 Super Sport με την ονομασία "California Hot Rod", της μοτοσυκλέτας με την οποία ο Cook Neilson έγραψε ιστορία για τη Ducati κερδίζοντας στον αγώνα Daytona το 1977. Το γεγονός αυτό είχε μεγάλη σημασία, καθώς ήταν η πρώτη φορά που μια ιταλική μοτοσυκλέτα κέρδιζε έναν αγώνα με μοτοσυκλέτες παραγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η παρουσία της Ducati στις Ηνωμένες Πολιτείες περιοριζόταν αποκλειστικά στο διπλής χρήσης Scrambler που εισήγαγαν στη χώρα οι αδελφοί Berliner, αλλά τα πράγματα άλλαξαν το 1977 χάρη στον αξέχαστο θρίαμβο του Cook Neilson.
Η XDiavel V4 100 ξεχωρίζει χάρη στη δερμάτινη σέλα με το κεντημένο λογότυπο Ducati 100, αλλά και τον ξηρό συμπλέκτη. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει δερμάτινη σέλα συνεπιβάτη και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη που δεν είναι εγκεκριμένο για χρήση στο δρόμο.
Diavel V4 RS 100 (900 Replica – 1979)
Η εμφάνιση της Diavel V4 RS 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 900 Replica του 1979, μιας από τις πιο εμβληματικές μοτοσυκλέτες στην ιστορία της Ducati.
Μετά την απίστευτη νίκη της Ducati στο Tourist Trophy του 1978, ο κατασκευαστής του Borgo Panigale ξεκίνησε την παραγωγή μιας σειράς μοτοσυκλετών που θύμιζαν τη διακόσμηση της 900 που κέρδισε στο Isle of Man. Έτσι γεννήθηκε η 900 Replica, που ήταν και η πρώτη ρεπλίκα δρόμου μιας αγωνιστικής μοτοσυκλέτας της Ducati.
Η χαρακτηριστική πράσινη και κόκκινη εμφάνιση με λευκές ρίγες, που αντικατόπτριζε το χρωματικό σχήμα της νικηφόρας μοτοσυκλέτας στο Tourist Trophy, αντιπροσωπεύει επίσης το πρώτο παράδειγμα μιας εμφάνισης ιταλικού στυλ, ένα χρωματικό σχήμα που η Ducati θα εφάρμοζε και σε άλλα μοντέλα αργότερα.
Η Diavel V4 RS 100 βασίζεται στη Diavel V4 RS και είναι εξοπλισμένη με κινητήρα Desmosedici Stradale. Το μοντέλο αυτό διαθέτει κάθισμα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, κάθισμα συνοδηγού από Alcantara και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη.
Multistrada V4 RS 100 (500 SL Pantah – 1979)
Η εμφάνιση της Multistrada V4 RS 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 500 SL Pantah του 1979, μιας χρονιάς που σηματοδότησε σημαντικές τεχνικές καινοτομίες στη Ducati με στόχο τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση των μοτοσυκλετών που κατασκευάζονταν στο Borgo Panigale.
Ένα νέο μοντέλο που έκανε την εμφάνισή του εκείνη τη χρονιά ήταν το 500 SL Pantah, η πρώτη Ducati με σωληνωτό πλαίσιο (αν και διαφορετικό από τα σύγχρονα) - και τον κινητήρα Pantah.
Δεδομένου ότι η Multistrada V4 RS 100 αναπτύχθηκε με βάση την κορυφαία Multistrada V4 RS, η οποία διαθέτει τον κινητήρα Desmosedici Stradale, η εμφάνιση της μοτοσυκλέτας περιλαμβάνει επίσης το λογότυπο Desmo στο πίσω φτερό.
Η Multistrada V4 RS 100 διαθέτει σέλα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον αριθμό σειράς σε μια πλακέτα από "Centenary Bronze" στην τιμονόπλακα και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη από ανθρακονήματα.
Scrambler 100 (250 Scrambler – 1962)
Η εμφάνιση της Scrambler 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της 250 Scrambler του 1962, της πρώτης έκδοσης της Ducati Scrambler που κατασκευάστηκε αποκλειστικά για την αγορά των ΗΠΑ.
Οι ρίζες της Scrambler συνδέονται στενά με τη φιγούρα του πρώτου Αμερικανού εισαγωγέα της, Joe Berliner, του ανθρώπου που επιθυμούσε έντονα ένα νέο μοντέλο για να πουλήσει στις ΗΠΑ. Η Ducati απολάμβανε την επιτυχία στα μέσα ενημέρωσης του γύρου του κόσμου που είχαν κάνει οι Monetti και Tartarini το 1957 και ο ενθουσιασμός έφτασε ως την Αμερική, ενισχύοντας το προφίλ της Ducati που μέχρι τότε ήταν σχεδόν άγνωστη.
Ο Berliner ζήτησε από τη Ducati μια μοτοσυκλέτα ικανή για χωματόδρομους, ένα concept που δεν είχε προηγουμένως εξεταστεί στο Borgo Panigale, αλλά που τελικά υλοποιήθηκε με το 250 Scrambler το 1962.
Η Scrambler 100 φέρει κι αυτή σέλα από Alcantara με κεντημένο το λογότυπο Ducati 100 και την πλακέτα στην τιμονόπλακα.
Η εμφάνιση της Hypermotard V2 SP 100 είναι εμπνευσμένη από την 860 "24 Horas de Montjuïc". Μετά τη νίκη στο Imola 200 του 1972, η διοίκηση της Ducati πίστευε ότι ο σωστός δρόμος για την ενίσχυση της δημοτικότητας της μάρκας ήταν μέσω αγωνιστικών μοτοσυκλετών που προέρχονταν από την παραγωγή, οι οποίες θα συμμετείχαν κυρίως σε αγώνες αντοχής.
Για τον σκοπό αυτό, η Ducati έπρεπε να επεκτείνει τη γκάμα των δικύλινδρων μοντέλων της με έναν κινητήρα μεγαλύτερου κυβισμού από τον κλασικό 750. Η Ducati 860 έκανε το νικηφόρο ντεμπούτο της το 1973 με το πρωτότυπο 860 Desmo, το οποίο αργότερα θα γινόταν η Ducati 900 Super Sport για δρόμο. Το 1975 οι αναβάτες Salvador Canellas και Benjamin "Min" Grau, που είχαν ήδη κερδίσει το 1973 με τη δικύλινδρη μοτοσυκλέτα κατασκευασμένη στη Μπολόνια, επανέλαβαν την επιτυχία τους στον αγώνα της Καταλονίας, αλλά με τα φωτεινά χρώματα της ομάδας NCR των Nepoti και Caracchi.
Η Hypermotard V2 SP 100 βασίζεται στην έκδοση SP, η οποία διαθέτει ανάρτηση Öhlins και σφυρήλατους τροχούς. Διαθέτει σέλα από Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον σειριακό αριθμό σε πλακέτα από στην τιμονόπλακα, ενώ έρχεται και με ξηρό συμπλέκτη. Ο βασικός εξοπλισμός περιλαμβάνει επίσης και ανοιχτό κάλυμμα συμπλέκτη από ανθρακονήματα.
DesertX 100 (Pantah «Ice» – 1981)
Η εμφάνιση της DesertX 100 είναι εμπνευσμένη από τα γραφικά της Pantah "Ice" του 1981, ένα από τα πιο περίεργα παραδείγματα τοποθέτησης προϊόντων στην ιστορία της Ducati. Δεν ήταν παρά μια τροποποιημένη Pantah 500 που χαρακτηριζόταν από την προσθήκη ασυνήθιστων ελαστικών με καρφιά και την αφαίρεση του συστήματος πέδησης, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε χιόνι.
Εκείνη την εποχή η Ducati ελεγχόταν από κρατικές εταιρείες, οι οποίες διοικούσαν επίσης κατασκευαστές αυτοκινήτων όπως η Alfa Romeo. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η EFIM, φορέας που έλεγχε τόσο τη Ducati όσο και την Alfa Romeo, διοργάνωσε ένα πρωτάθλημα για αυτοκίνητα Alfasud στις παγωμένες πίστες των Άλπεων. Οι αγώνες διεξάγονταν σε δύο γύρους. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου αγώνα, οι πολύχρωμες μοτοσυκλέτες Pantah "Ice" πρόσφεραν εντυπωσιακό θέαμα στο κοινό.
Οι μοτοσυκλέτες Ice κατασκευάστηκαν σε διάφορα χρωματικά σχέδια· αυτή που επιλέχθηκε για τη DesertX 100, κίτρινη με μπλε ρίγες, ανήκει σε ένα μοντέλο που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αποτελούσε μέρος της συλλογής του Μουσείου Ducati.
Η DesertX 100 διαθέτει σέλα Alcantara με κεντημένο λογότυπο Ducati 100, καθώς και το όνομα και τον αριθμό σειράς στην τιμονόπλακα. Το ψηλό μπροστινό φτερό, η μάσκα προβολέα και η αλουμινένια μάσκα του ψυγείου ενισχύουν τις off-road δυνατότητες του μοντέλου.
