Ducati Diavel Diesel

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

17/1/2017

Χθες στο Μιλάνο έγινε η παρουσίαση του νέου αποτελέσματος της συνεργασίας της Ducati με την γνωστή εταιρεία ρούχων Diesel (μια συνεργασία που μετρά πολλά χρόνια ζωής), ενός περιορισμένης παραγωγής Diavel.

Μόλις 666 κομμάτια (creepy νούμερο, που προκύπτει από τις τρεις λέξεις Ducati Diavel Diesel, όπου η κάθε μία διαθέτει έξι γράμματα) θα παραχθούν από την συγκεκριμένη έκδοση, η οποία αποτελεί τον καρπό της συνεργασίας μεταξύ του Andrea Rosso (Creative Director της Diesel) και του σχεδιαστικού κέντρου της Ducati. Όπως αναφέρει το δελτίο τύπου, η έμπνευση αντλήθηκε από έναν "υπερκινητικό δυναμισμό, ενός μετα-αποκαλυπτικού, φουτουριστικού κόσμου".

Η μοτοσυκλέτα έκανε την εμφάνισή της κατά τη διάρκεια της Fashion Week στο Μιλάνο, ενώ θα εκτεθεί και στην Motor Bike Expo από τις 20 ως τις 22 Ιανουαρίου και από εκεί θα μπει στην παγκόσμια αγορά τον Απρίλιο του 2017. Εκτός από το Diavel, η Diesel ανακοίνωσε πως έχει δημιουργήσει και μια ολόκληρη σειρά ρούχων αφιερωμένη στην Ducati που θα κυκλοφορήσει στην αγορά ταυτόχρονα με την μοτοσυκλέτα.

'Ενα αποτέλεσμα που μαγνητίζει το βλέμμα χάρη σε μια σειρά από λεπτομέρειες που τονίζουν την διαφορετικότητα

Σύμφωνα με τον Andrea Rosso, το λογότυπο "Never look back" που είναι χαραγμένο μαζί με τα δύο λογότυπα των εταιρειών πάνω στο ταμπελάκι που φέρει το πλαίσιο, αντανακλά τον στόχο αυτής της συνεργασίας, με ένα αποτέλεσμα που μαγνητίζει το βλέμμα χάρη σε μια σειρά από λεπτομέρειες που τονίζουν την διαφορετικότητα, όπως τα βουρτσισμένα ατσάλινα κομμάτια στο ρεζερβουάρ, με τις κολλήσεις και τα πριτσίνια να προσδίδουν ένα άγριο, βιομηχανικό look.

Ο Claudio Domenicali, CEO της Ducati, δήλωσε πως "η συνεργασία με την Diesel μας έδωσε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε αυθεντικά στιλιστικά και τεχνολογικά στοιχεία, ενώ παράλληλα διατηρήσαμε τις αρχές και τις αξίες της Ducati. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δουλέψαμε με την Diesel πάνω σε μια ήδη μοναδική μοτοσυκλέτα και το αποτέλεσμα ήταν –για να το θέσω επιεικώς- εκπληκτικό!"

Το Ducati Diavel Diesel διαθέτει βουρτσισμένα στο χέρι ατσάλινα μέρη με τις κολλήσεις και τα πριτσίνια να βρίσκονται σε κοινή θέα, τα οποία κοσμούν το ρεζερβουάρ, ενώ λεπτομέρειες όπως το μπροστινό φτερό, και το κάλυμμα της σέλας του συνεπιβάτη είναι απλά μηχανουργικά διαμάντια. Η σέλα είναι κατασκευασμένη από δέρμα με σχέδιο που θυμίζει πυραμίδα, με σαφείς αναφορά στην τριάδα των "D" (Ducati, Diesel, Diavel). Τα καπάκια για τις εισαγωγές του αέρα είναι φτιαγμένα από κόκκινο μεθακρυλικό υλικό με το λογότυπο της Diesel στο εσωτερικό τους, ενώ το κόκκινο είναι το χρώμα για τις μπροστινές ακτινικές δαγκάνες της Brembo, για πέντε από τους κρίκους της αλυσίδας και για την LCD οθόνη των οργάνων, η οποία είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να θυμίζει τις vintage ψηφιακές ενδείξεις.

Η εξάτμιση είναι κι αυτή άλλο ένα μηχανουργικό κόσμημα, με τους σωλήνες να διαθέτουν μαύρη κεραμική επίστρωση Zircotec που συνδυάζονται με επίσης μαύρα τελικά, τρων οποίων οι απολήξεις είναι μηχανουργικά κατεργασμένες από ενιαίο κομμάτι μετάλλου (μια τεχνική που χρησιμοποιήθηκε και για τους καθρέφτες της μοτοσυκλέτας) και φέρουν πάνω τους το μοτίβο της πυραμίδας.

Σε ό,τι αφορά τον κινητήρα, το πλαίσιο και τις αναρτήσεις, δεν έχουν γίνει επεμβάσεις, με τον γνωστό Testastretta 11° DS που αποδίδει 162 ίππους στον στρόφαλο, ενώ η μοτοσυκλέτα είναι εφοδιασμένη με το Ducati Safety Pack (ABS και traction control) και τα τρία riding modes (Urban, Touring και Sport) για την απόδοση και απόκριση του κινητήρα.

https://bit.ly/MOTO_681

Νέα Μοντέλα

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.