Ducati Hypermotard 939 – Το οδηγούμε στην Ισπανία

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

29/2/2016

Η Ducati ανανέωσε για ακόμη μία φορά το Hypermotard, οριστικοποιώντας τον χαρακτήρα της μοτοσυκλέτας, που πρώτη φορά είδαμε ως πρωτότυπο το 2005. Από την εποχή των 1100, πίσω στο 2007, τα Hypermotard γίνονται συνεχώς και πιο ολοκληρωμένες μοτοσυκλέτες. Τα 1100 και 1100 S ήταν τόσο απόλυτα στη χρήση τους, που αν και η Ducati τα προωθούσε σαν καθημερινά supermotard, στην πράξη ήταν πολεμικές μηχανές δύσκολες για κάθε μέρα και απαιτητικές στην πίστα, φτιαγμένες για να τις απολαμβάνουν λίγοι. Το 2013 έγινε η μεγάλη αλλαγή στον χαρακτήρα του μοντέλου, όταν απέκτησε τον Testastretta των 821 κυβικών, ενώ ταυτόχρονα πλούτισε η οικογένεια αποκτώντας νέα μοντέλα, όπως το περισσότερο καθημερινό - λίγο τουριστικό: Hyperstrada.

Φέτος έχουμε εξίσου μεγάλη αλλαγή για τις εκδόσεις των Hypermotard, χωρίς όμως να απομακρύνονται από τον διττό χαρακτήρα τους: Φτιαγμένες για κάθε μέρα και ικανότατες στην πίστα, οι νέες Hypermotard έχουν σημαντικές αλλαγές στον κινητήρα με την αυξημένη χωρητικότητα, ώστε να πληρούν τις υποχρεωτικές Euro 4 προδιαγραφές ρίπων, διατηρώντας ταυτόχρονα την ιπποδύναμη και αυξάνοντας την διαθέσιμη ροπή.

 

 

Αυτό που δεν άλλαξε καθόλου στα νέα Hypermotard, είναι η εμφάνιση. Η Ducati έκανε μία έρευνα ανάμεσα στους ιδιοκτήτες, αλλά και στους οπαδούς της συγκεκριμένης κατηγορίας γενικά, και είδε ότι ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα των Hypermotard, είναι το στιλ τους. Οπότε αποφάσισε να μην πειράξει την εμφάνιση της μοτοσυκλέτας, πράγμα που χαρίζει διαχρονικότητα στο μοντέλο και βοηθά τα μεταχειρισμένα να διατηρήσουν την τιμή τους. Η αλήθεια είναι πως το μοντέρνο και λιτό στιλ των Hypermotard δεν επιδέχεται πολλές αλλαγές, χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα του.

Η Ducati προσκάλεσε περίπου ογδόντα δημοσιογράφους από όλο τον κόσμο για να δουν τις διαφορές του νέου Hypermotard συγκριτικά με το 821, τόσο στον δρόμο, όσο και σε πίστα. Η Ισπανία προσφέρεται γενικώς για δημοσιογραφικές παρουσιάσεις, καθώς οι ντίλερ είναι άψογα οργανωμένοι και μπορούν άμεσα να βοηθήσουν την μητρική εταιρία, τόσο με προσωπικό, όσο και με διευκολύνσεις σε όλες τις διαδικασίες., ενώ ταυτόχρονα ο καιρός είναι πάντοτε καλός. Μονάχα που στην συγκεκριμένη περίπτωση, στο δεύτερο μισό της αποστολής, αποφάσισε να μας τα χαλάσει, ρίχνοντας βροχή με μικρά διαλείμματα χαλαζόπτωσης! Ωστόσο η λύση ήταν έτοιμη και άκουγε στο όνομα Diablo Rain Competition, που είναι βρόχινα αγωνιστικά ελαστικά της Pirelli, υποσχόμενα να μας βοηθήσουν να διατηρήσουμε αξιοπρεπή ρυθμό στην πίστα, ολοκληρώνοντας την δοκιμή.

 

 

 

 

Το πρόγραμμα της οδήγησης περιελάβανε μία μεγάλη διαδρομή με μονοψήφιο αριθμό χιλιομέτρων σε αυτοκινητόδρομο, μικρή απόσταση σε κυρίως δρόμο και από εκεί και πέρα στενό επαρχιακό στροφιλίκι, από πολύ νωρίς το πρωί, με την ελπίδα ότι επιστρέφοντας στην πίστα πριν το μεσημέρι, ο καιρός θα είχε καλυτερεύσει. Δεν ήταν όμως αυτή η περίπτωση. Για αυτό και η έκδοση SP μας περίμενε στην πίστα με κουβέρτες στα ελαστικά, έτοιμη να την δοκιμάσουμε μόλις έκοβε η χαλαζόπτωση, που ευτυχώς δεν διήρκεσε πολύ.

 

 

Η διαφορά στις επιδόσεις του Hypermotard με το προηγούμενο μοντέλο, γίνεται άμεσα αντιληπτή, παρόλο που σε απόλυτα νούμερα η ιπποδύναμη είναι ίδια. Πέρα από τις ψηλές στροφές που ο κινητήρας ταυτίζεται με τον 821, σε χαμηλές και μεσαίες είναι παντού πιο γεμάτος και με πιο άμεση απόκριση. Επιπρόσθετα η ροπή είναι 10% περισσότερη, κι με αυτά τα δεδομένα το Hypermotard είναι καλύτερο και σε έναν τομέα που το προηγούμενο μοντέλο έπασχε: τις σούζες!

Αντί να πρέπει να τραβάς το τιμόνι ή να συντονίζεσαι απόλυτα με τις στροφές του κινητήρα, όπως συνέβαινε στο 821, το 939 σου δίνει μεγαλύτερη ελευθερία, θυμίζοντάς σου ότι φτιάχτηκε για ένα βασικό λόγο: Να διασκεδάζει ο ιδιοκτήτης του!

Η έκδοση SP έχει τρία κιλά μικρότερο βάρος και πλήρως ρυθμιζόμενες αναρτήσεις της Öhlins εμπρός και πίσω, αντί του Kayaba ανεστραμμένου πιρουνιού και του Sachs αμορτισέρ της κανονικής έκδοσης. Μαζί με την ψηλότερη θέση οδήγησης και την μικρή αλλαγή στην γεωμετρία, η έκδοση SP προσανατολίζεται στα track days, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι πιο απαιτητική σε καθημερινή οδήγηση. Άλλωστε η λέξη πίστα στην περίπτωση των Hypermotard μπορεί να έχει πιο ευρύτερη έννοια, περιλαμβάνοντας πίστες καρτ, ή απλά σηματοδοτημένη διαδρομή σε ένα ελεύθερο πάρκινγκ. Με λίγα λόγια μπορεί να έχει την έννοια που της αρμόζει στην ελληνική πραγματικότητα…

 

 

Η ονομασία 939, όπως είχαμε γράψει και στο ρεπορτάζ της EICMA, δεν ακολουθεί τον κυβισμό του κινητήρα, όπως μας έχει συνηθίσει η Ducati. Ο νέος κινητήρας έχει 937 κυβικά, όμως η Ducati έχει συνειδητοποιήσει ότι ο αριθμός «9» έχει αρχίσει να γίνεται σήμα κατατεθέν εξαιτίας της Panigale, κι αποφάσισε ότι από εδώ και πέρα θα τον διατηρεί στα μοντέλα της, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα διαφοροποιείται λίγο η ονομασία, από τον πραγματικό κυβισμό.

Η διάμετρος των εμβόλων μπορεί να έχει αυξηθεί, όμως η Ducati έκανε την συνειδητή επιλογή να διατηρήσει την διατομή των βαλβίδων που μαζί με πολλές ακόμη αλλαγές, ευθύνονται για την διατήρηση της ιπποδύναμης, παρόλο που ο κινητήρας συμμορφώνεται με τις νέες προδιαγραφές.

Διαβάστε σε επόμενο τεύχος του MOTO, την πλήρη παρουσίαση του Hypermotard μαζί με την τεχνική ανάλυση του νέου κινητήρα, και όλες τις αλλαγές που υπάρχουν από το προηγούμενο μοντέλο!

 

EICMA: QJMotor Rino 900 2026 - Tρικύλινδρη Crossover

Aντί-Tracer 9 με 118 ίππους - Στην EICMA με σωστά street ελαστικά αντί των άσχετων τρακτερωτών που είχαμε δει
QJMotor
Από τον

Παύλο Καρατζά

5/11/2025

Στο Μιλάνο η QJMotor μας παρουσίασε τη νέα της τρικύλινδρη Crossover που ονομάζεται Rino 900 -με σήμα τον ρινόκερο μπροστά- και στοχεύει σε ένα κομμάτι της πίτας από τις πωλήσεις του Tracer 9.

Η νέα μοτοσυκλέτα της QJMotor δεν είναι σίγουρο πότε θα βγει στην παραγωγή, όμως τράβηξε πολλά βλέμματα επάνω της στη φετινή EICMA. Ο τρικύλινδρος κινητήρας που φέρει είναι 900 κυβικών εκατοστών με απόδοση 118 ίππων στις 10.000 σ.α.λ. και με 9,47 kg.m ροπής στις 8.000 σ.α.λ.

Αν και η εταιρεία είναι εδώ στην έκθεση, οι πληροφορίες που έχουμε έως τώρα για την μοτοσυκλέτα είναι συγκεχυμένες.

Το πλαίσιο δείχνει υβριδικό, με αλουμινένιες δοκούς στο κέντρο, και ατσάλινο χωροδικτύωμα στο μπροστινό μέρος. Το αλουμινένιο ψαλίδι είναι κτηνώδες σε διαστάσεις και οι τροχοί δείχνουν tubeless. Οι τροχοί είναι 19 και 17 ιντσών. 

Η σέλα ρυθμίζεται σε δύο διαφορετικά ύψη, στα 815 και 830 mm. Μπροστά βρίσκουμε ανεστραμμένο πιρούνι και πίσω monoshock αμορτισέρ.

Rino

Όσον αφορά, το σύστημα πέδησης, η μοτοσυκλέτα φέρει δύο δίσκους μπροστά και ένα πίσω που συνδυάζονται και με δικάναλο ABS.

Η χωρητικότητα του ρεζερβουάρ καυσίμου φτάνει τα 24 λίτρα, κάτι που μεταφράζεται σε εξαιρετική αυτονομία. Το β'αρπς ανακοινώνεται στα 220 κιλά με το ρεζερβουάρ γεμάτο κατά 90%.

Ο εξοπλισμός της περιλαμβάνει μεταξύ άλλων quickshifter, διαφορετικά riding modes, traction control, κάμερα καταγραφής μπροστά, TFT οθόνη οργάνων, LED φώτα και DRL LED φώτα, χούφτες με τα φλας τοποθετημένα πάνω τους, και θύρες USB και USB-C.

Rino

Τα ελαστικά είναι της Metzeler με σωστό ασφάλτινο προφίλ, αντίθετα με τα άσχετα τρακτερωτά ελαστικά που φορούσε στις 3D εικόνες που είχαν κυκλοφορήσει πριν την EICMA στο διαδίκτυο. Ένα ακόμη περίεργο χαρακτηριστικό που ίσως αφαιρεθεί στην τελική έκδοση παραγωγής είναι τα προστατευτικά των δίσκων μπροστά που προέρχονται από τον κόσμο του... Motocross και είναι τόσο άσχετα για την κατηγορία, όσο και τα προαναφερθέντα τρακτερωτά ελαστικά. 

Τα χρώματα που έδειξε η QJMotor το Rino είναι δύο, κόκκινο και λευκό.

Αναμένουμε περισσότερες πληροφορίες για τα τεχνικά χαρακτηριστικά της μοτοσυκλέτας αλλά και τις ημερομηνίες παραγωγής.

Ετικέτες