Honda CRF250L: με λεπτομέρειες

Από το

Μαύρο Σκύλο

2/5/2012

To CRF250L, όπως έχει ανακοινώσει η Honda, θα έρθει το καλοκαίρι και στις ευρωπαϊκές αγορές, ενώ στην Ιαπωνία θα πωλείται από τις 14 Μαΐου. Αναβιώνει παλιότερες μοτοσυκλέτες της Honda, με πρώτη από αυτές το SL250S του 1972, αυτό που στην Αμερική πήγε με το όνομα XL250. Τώρα, η Honda έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για τα χαρακτηριστικά του, ενώ άνοιξε μια ειδική ιστοσελίδα για το νέο μοντέλο στην διεύθυνση world.honda.com/CRF250L.

Το CRF250L είναι ένα πραγματικό on-off σχεδιασμένο να εξυπηρετεί τις καθημερινές μετακινήσεις και συγχρόνως να έχει αξιόλογες δυνατότητες για να κινείται και εκεί που δεν υπάρχει άσφαλτος. Ο κινητήρας του είναι αυτός που έχει φορεθεί πρώτα στο CBR250R, αλλά με αλλαγές, που έχουν στόχο την καλύτερη απόδοση στις χαμηλές και μεσαίες στροφές, ενώ παράλληλα η κατανάλωσή του είναι μικρότερη. Από τον αυλό του ψεκασμού που έχει διάμετρο 36 χιλιοστά - αντί 38 χιλιοστών στο CBR - περνούν 3,1 λίτρα για να διανύσει 100 χιλιόμετρα, με τα στοιχεία της Honda πάντα. Η μέγιστη ισχύς του φθάνει τους 23,1 ίππους στις 8.500 στροφές, ενώ το όριο της περιστροφής του είναι αρκετά ψηλότερα και συγκεκριμένα στις 10.500 στροφές. Η μέγιστη ροπή του φθάνει τα 2,25 χιλιογραμμόμετρα στις 7.000 στροφές. Τo κιβώτιο με τις έξι ταχύτητες είναι πιο ενισχυμένο, σε σχέση με την έκδοση δρόμου του κινητήρα, για να ανταπεξέρχεται στις αυξημένες απαιτήσεις της χωμάτινης χρήσης.

Το πλαίσιο είναι κλειστό περιμετρικό φτιαγμένο από ατσάλι με αφαιρούμενο υποπλαίσιο, κάνοντας την κατασκευή του CRF250L να θυμίζει σε σημαντικό βαθμό αυτή των αλουμινένιων αγωνιστικών CRF. Οι αναρτήσεις είναι της Showa, με το ανεστραμμένο πιρούνι και τα καλάμια των 43 χιλιοστών να δίνουν 250 χιλιοστά διαδρομής στον εμπρός τροχό. Το αμορτισέρ έχει έμβολο με διάμετρο 40 χιλιοστά και μέσω του μοχλικού Pro-link και του αλουμινένιου χυτού ψαλιδιού, αναρτά τον τροχό και του δίνει διαδρομή 250 χιλιοστά. Η σέλα απέχει 875 χιλιοστά από το έδαφος, το μεταξόνιο είναι 1.445 χιλιοστά, η γωνία κάστερ βρίσκεται στις 27,6ο και το ίχνος στα 113 χιλιοστά. Η απόσταση από το έδαφος είναι 255 χιλιοστά και το τιμόνι “κόβει” 45ο από κάθε πλευρά του. Το βάρος του γεμάτο -με το ρεζερβουάρ να χωρά 7,7 λίτρα- είναι 144 κιλά. Οι αλουμινένιες ζάντες -21 ίντσες διάμετρος η μπροστινή, 18 η πίσω- φοράνε ελαστικά με τακούνια σε διάσταση 3 -21 εμπρός και 120/80-18 πίσω, ενώ μπορούν φιλοξενήσουν και αγωνιστικά enduro ελαστικά.

Έχει ψηφιακά όργανα και φροντισμένες λεπτομέρειες, όπως η ποδιά κάτω από τον κινητήρα και με τον ερχομό του εμπλουτίζει την κατηγορία των 250 κυβικών, μια κατηγορία που είχε γνωρίσει τεράστια άνθιση στην χώρα μας ιδιαίτερα τη δεκαετία του ΄80.

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες