Φαίνεται πως δεν αρέσουν οι μανέτες συμπλέκτη στη Honda, καθώς ο αριθμός των εντελώς διαφορετικών αυτόματων και ημί-αυτόματων κιβωτίων που έχει κατασκευάσει στην ιστορία της δεν έχουν τελειωμό. Από το ημι-αυτόματο κιβώτιο των παπιών, το διτάχυτο κιβώτιο Hondamatic των CB της δεκαετίας του ’70, τα CVT με τον ιμάντα, μέχρι το φανταστικό υδραυλικό του DN-01 και φυσικά τα δισύμπλεκτα DCT των τελευταίων μοντέλων της, η Honda έχει επενδύσει πολύ χρόνο και χρήμα για να απαλλάξει τη ζωή μας από τη μανέτα του συμπλέκτη.
Τώρα ήρθε στο φως άλλη μια παντέντα για ένα ημί-αυτόματο κιβώτιο, που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα αυτοματοποιημένο συμβατικό σειριακό κιβώτιο ταχυτήτων, σαν εκείνα που είχαν τα αυτόματα Moto Guzzi και το αυτόματο Yamaha FJR 1300A. Με λίγα λόγια, ένας μηχανισμός αναλαμβάνει να συμπλέκει και να αποσυμπλέκει του δίσκους ενός συμβατικού συμπλέκτη τη σωστή στιγμή. Η διαφορά σε αυτή την πατέντα της Honda είναι πως εκμεταλλεύεται της νέες δυνατότητες των ψεκασμών ride by wire και των εξελιγμένων ECU.
Έτσι ενώ στη θεωρία θα κάνει το ίδιο πράγμα που κάνει κάθε αυτοματοποιημένο σειριακό κιβώτιο, στην πράξη περιμένουν η ποιότητα λειτουργίας του να είναι σαφώς καλύτερη, λόγο της ακρίβειας ελέγχου του από τα ηλεκτρονικά νέας τεχνολογίας.
Στα σχέδια της πατέντας εμφανίζεται ένα CB 1100, που είναι ιδανική μοτοσυκλέτα για τέτοιου είδους κιβώτια λόγω του “βολτάτου” χαρακτήρα της. Η ύπαρξη λεβιέ ταχυτήτων υποδηλώνει τη δυνατότητα αλλαγής ταχυτήτων με τη βούληση του αναβάτη (όπως στα quick shifter Up/Down), όμως δεν είναι σαφές αν θα υπάρχει και η επιλογή εντελώς αυτόματων αλλαγών από το σύστημα όπως γίνεται με το DCT. Το ερώτημα βέβαια είναι τι παραπάνω προσφέρει σε σχέση με το DCT. Το κλειδί είναι η λέξη “απλότητα” η οποία στον κόσμο της βιομηχανίας μοτοσυκλετών είναι ταυτόσημη με το μικρότερο βάρος και όγκο, αλλά και το μικρότερο κατασκευαστικό κόστος. Άρα το πεδίο εφαρμογής του είναι μεγαλύτερο και μπορεί να τοποθετηθεί σε περισσότερα μοντέλα.
