Η Kawasaki GPz 900 R ήταν το μοντέλο που καθιέρωσε το όνομα Ninja στον κόσμο της μοτοσυκλέτας στις αρχές των 80ies και χάρη στην παρουσία της στην ταινία Top Gun, έγινε σύμβολο της ταχύτητας. Η ταύτιση της Kawasaki με τα πολεμικά αεροπλάνα ήταν τόσο ισχυρή, που το μοντέλο που αντικατέστησε την GPz 900 R, είχε το παρατσούκλι “Tomcat” που ήταν και το όνομα των F-14 της αμερικάνικης πολεμικής αεροπορίας.
Έτσι δεν είναι καθόλου τυχαίο που στη νέα ταινία Top Gun του 2020, o Tom Cruise οδηγεί ξανά μια Kawasaki, αυτή τη φορά όμως είναι η καινούρια H2. Όμως για εκείνους που θέλουν την “γνήσια” εικόνα των 80ies, η ιαπωνική εταιρεία ετοιμάζει ένα σύγχρονο “αντίγραφο” της πρώτης GPz 900 R.
Το γνήσιο Ninja
Όπως και στην περίπτωση της νέας Suzuki Katana, η νέα GPz 900 R θα βασίζεται σε ένα σύγχρονο μοντέλο της Kawasaki και συγκεκριμένα στο Ζ900. Αυτό σημαίνει πως θα είναι προδιαγραφών Euro 5 και θα πωλείται κανονικότατα σε όλες τις αγορές του κόσμου. Γιατί το υπογραμμίζουμε αυτό; Διότι η Kawasaki συνέχιζε να παράγει και τη δεκαετία του ’90 την GPz 900R Ninja, αλλά μόνο για την ιαπωνική αγορά μετά το 1997 (JDM= Japan Domestic Market). Ο κινητήρας και το πλαίσιο ήταν ολόιδια με του πρώτου GPz900R του 1984, όμως οι αναρτήσεις και τα φρένα ήταν από Zephir 1100. Συμφώνα με τον ιαπωνικό τύπο, η νέα GPz 900 R Ninja θα το βλέπαμε στις εκθέσεις το φθινόπωρο του 2020 ως μοντέλο για το 2021, όμως με τα όσα έγινα λόγω COVID-19, πιθανόν να καθυστερήσει λίγους μήνες.
Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
26/6/2026
Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.
Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.
Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.
Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.
Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.
Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;
Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.
Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.
Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.
