Μετρήσεις επιδόσεων Yamaha TΜΑΧ DX

Πόσο (πραγματικά) γρήγορο είναι το νέο TMAX
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

8/2/2018

Συζητώντας μεταξύ μας για τις μοτοσυκλέτες που έχουμε προς δοκιμή στο περιοδικό αυτή την στιγμή, μοιραία φτάσαμε να συγκρίνουμε επιδόσεις, και φυσικά η κουβέντα πήγε και στο TMAX. Έχοντας τα νούμερα των δικών μας μετρήσεων, είδαμε πως δεν υπάρχει πουθενά στο διαδίκτυο αντίστοιχη μέτρηση. Γενικά οι μετρήσεις επιδόσεων είναι κάτι σπάνιο, που λίγοι πραγματοποιούν, αλλά συγκεκριμένα για το ΤΜΑΧ 530 δεν έχουμε βρει καμία απολύτως. Προφανώς δεν μιλάμε για video που δείχνουν το κοντέρ ή για κόντρες τραβηγμένες με κινητό τηλέφωνο, αλλά για μία κανονική μέτρηση επιτάχυνσης.

Σοβαρές μετρήσεις επιδόσεων είναι όσες γίνονται με όργανα GPS τα οποία έχουν συχνότητα λήψης τουλάχιστον 50Hz κι ακόμα καλύτερα στα 100Hz. Ούτε οι εφαρμογές των κινητών έχουν την πρέπουσα ακρίβεια, ούτε τα φτηνά GPS loggers με δειγματοληψία στα 10Hz. Εκεί ο βαθμός απόκλισης μπορεί να γίνει, κατά περίπτωση, ισότιμος με την απόκλιση του ταχύμετρου. Βέβαια τα καλά όργανα ακριβείας κοστίζουν μερικές χιλιάδες ευρώ, όπως το V-Βox που έχουμε εμείς κι έκανε καινούριο όσο ένα καλό οικογενειακό αυτοκίνητο! Ίσως γι' αυτό να μην υπάρχουν στο διαδίκτυο άλλες μετρήσεις που να έχουν γίνει με όργανα ακριβείας... Τουλάχιστον δεν βρήκαμε εμείς κάποια αντίστοιχη κι αν κάποιος αναγνώστης έχει την διάθεση να ψάξει ακόμα περισσότερο, θα θέλαμε να την συγκρίνουμε με την δική μας μέτρηση, αν ποτέ βρεθεί δεύτερη.

Μέχρι τότε, διαβάστε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα και πρώτοι στον κόσμο (χα, χα!) τους χρόνους που πέτυχε το νέο TMAX DX στις επιταχύνσεις 0-100km/h, 0-400m, 0-1000m και ποια ήταν η μέγιστη πραγματική τελική ταχύτητα που είδαμε:

0-100km/h σε 6,67sec
0-400m σε 15,12sec
0-1000m σε 29,32sec
Πραγματική τελική 163,78km/h

Και τώρα πάμε στην ουσία της ιστορίας. Στις εκκινήσεις από τα φανάρια, τα TMAX ρίχνουν ακόμη και σε μεγαλύτερου κυβισμού μοτοσυκλέτες. Κερδίζουν τις άτυπες κόντρες από φανάρι σε φανάρι με μεγάλη ευκολία και αυτό δεν είναι μυστικό, όλοι μας το έχουμε δει να συμβαίνει. Μόνο που αν ρίξετε μια ματιά στις παραπάνω μετρήσεις που κατέγραψε το V-Box μας και ψάξετε να βρείτε ποιες μοτοσυκλετες έχουν πετύχει αντίστοιχους χρόνους, θα πέσετε από τα σύννεφα! Όχι, το TMΑΧ δεν είναι πιο γρήγορο από το Yamaha R3 (0-100Km/h σε 5 sec, 0-400m σε 15,6 sec, 0-1000m σε 26,8sec) και φυσικά χάνει σε όλες τις μετρήσεις με μεγάλη διαφορά από το Moto Guzzi V7 για παράδειγμα: (0-100km/h σε 5,2sec, 0-400m σε 13,6sec και 0-1000m σε 27,4 sec). Ψάχνοντας στο αρχείο μετρήσεών μας, η μοτοσυκλέτα που είχε αντίστοιχους χρόνους στις επιταχύνσεις από στάση ήταν το μονοκύλινδρο Kawasaki Z250L με 0-100km/h σε 6,6 sec, 0-400m σε 15 sec και 0-1000m σε 29,8 sec.

Παρ' όλα αυτά, αν στήσουμε σε ένα φανάρι όλες μαζί αυτές τις μοτοσυκλέτες, τότε το TΜΑΧ πολύ πιθανά θα ξεκινήσει πρώτο! Ο λόγος είναι πολύ απλός. Για να πετύχεις την καλύτερη δυνατή εκκίνηση με το TΜΑΧ το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξεις τέρμα το γκάζι. Αντιθέτως με τις μοτοσυκλέτες πρέπει να κάνεις μια ολόκληρη σειρά από πράγματα με τον τέλειο τρόπο, αλλιώς οι χρόνοι σου δεν θα είναι καθόλου καλοί. Μία στις δέκα φορές θα ξεκινήσεις καλύτερα από το TΜΑΧ, τις υπόλοιπες εννέα όμως θα κοιτάς την πινακίδα του.

Περισσότερα για το νέο TMAX DX και τις διαφορές με το SX, που έχουμε ήδη δοκιμάσει μερικούς μήνες πριν, όπως και μετρήσεις φρεναρίσματος και ζύγισμα, σε επόμενο τεύχος του MOTO αναλυτικά!

 

Ετικέτες

BMW R 1300 R Superhooligan – Φόρος τιμής στις R 90 S που κατέκτησαν τη Daytona

Πλησιάζοντας στην επέτειο 50 ετών από μια ιστορική νίκη της BMW, οι Γερμανοί καστομάρουν ένα R 1300 R σε Superhooligan
BMW R 1300 R Superhooligan
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

3/3/2026

Βρισκόμαστε στην περίφημη πίστα Daytona International Speedway στην πολιτεία της Florida των ΗΠΑ. Το ημερολόγιο αναγράφει 6 Μαρτίου 1976 και είμαστε έτοιμοι για τον παρθενικό αγώνα της νεοσύστατης κατηγορίας Superbike στο αμερικανικό πρωτάθλημα της AMA, τον περίφημο Daytona 200.

Η BMW Motorrad έχει φέρει τρεις R 90 S με αναβάτες τους Steve McLaughlin, Reg Pridmore και Gary Fisher, οι οποίοι καταδυναστεύουν τον αγώνα. Αρχικά είναι ο Fisher αυτός που οδηγεί τη μάχη, πριν αντιμετωπίσει προβλήματα με το κιβώτιο ταχυτήτων του, ωστόσο οι άλλες δύο γερμανικές μοτοσυκλέτες είναι πίσω του και πλέον μετατρέπουν τον αγώνα σε μια μεταξύ τους μονομαχία που κρίθηκε στην καρό σημαία, με τον McLaughlin να επικρατεί οριακά του Pridmore.

Αν ο Fisher είχε παραμείνει στον αγώνα, η BMW θα είχε πανηγυρίσει πιθανότατα την πλήρη κατάληψη του βάθρου. Η συνέχεια της χρονιάς έφερε την πρώτη σεζόν του AMA Superbike Championship, προγόνου του WSBK ως το γνωρίζουμε σήμερα, στην οποία πρώτος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Pridmore με BMW R 90 S.

BMW R 1300 R Superhooligan

Αυτήν την ιστορική επίδοση θέλει να τιμήσει φέτος η BMW στην επέτειο 50 ετών από εκείνον τον σημαδιακό αγώνα Daytona 200, το κάνει ωστόσο με μια αρκετά διαφορετική μοτοσυκλέτα. Αντί για τη σύγχρονη superbike της, S ή M 1000 RR, οι Γερμανοί επέλεξαν το roadster R 1300 R, το οποίο έχει το “προσόν” να διαθέτει boxer κινητήρα, όπως και το R 90 S που θέλει να τιμήσει. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει ανάγκη για 200 άλογα, καθώς και τα 145 του roadster είναι υπερδιπλάσια των σκάρτων 70 που απέδιδε τότε (σε στοκ μορφή) το R 90 S.

Η μετατροπή του R 1300 R σε Superhooligan ανατέθηκε σε μια μικρή ομάδα τεχνικών του BMW Motorrad Custom Speed Shop υπό την καθοδήγηση του Philipp Ludwig και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς τους αναμενόμενα έπεσε στην εμφάνιση.

Το πορτοκαλί χρώμα είναι η αναπόφευκτη αναφορά στη θρυλική απόχρωση του R 90 S και φυσικά ο αριθμός 83 αναφέρεται απευθείας στην αγωνιστική μοτοσυκλέτα του McLaughlin.

 

BMW R 1300 R Superhooligan

Από κει και πέρα ωστόσο, το μπλε χρώμα δεν έχει κάποια σχέση με τη μοτοσυκλέτα-έμπνευση του Superhooligan, αλλά δένει οπτικά το μπλε πιρούνι της Wilbers που προστέθηκε στην custom μοτοσυκλέτα – όντας και 30 mm μακρύτερο του εργοστασιακού – με τις δαγκάνες των φρένων και το υποπλαίσιο. Μπλε άλλωστε είναι και το ελατήριο του πλήρως ρυθμιζόμενου αμορτισέρ της Wilbers που συναντάμε στο πίσω μέρος αυτού του μοναδικού R 1300 R.

Μια ακόμη αλλαγή που θα συναντήσουμε στο επετειακό αυτό custom είναι ο μπροστινός τροχός με ανθρακονημάτινη ζάντα που προέρχεται από τη λίστα εξοπλισμού του M 1000 RR, ενώ το κορμί του Superhooligan είναι διακοσμημένο με άφθονα carbon εξαρτήματα, τόσο από τη λίστα των γνήσιων αξεσουάρ της BMW Motorrad όσο και από τη σχετική λίστα της Ilmberger Carbon Parts.

Για το τελικό αποτέλεσμα προστέθηκαν ρυθμιζόμενες μανέτες της Advik, ρυθμιζόμενα μαρσπιέ της BMW Motorrad και φυσικά ένα ολόσωμο σύστημα εξάτμισης με τελικό από ανθρακόνημα της Akrapovič.

​    ​

Το R 1300 R Superhooligan θα εκτεθεί στον φετινό αγώνα Daytona 200, ο οποίος μάλιστα διοργανώνεται φέτος για 84η φορά και όλως τυχαίως πέφτει στις ίδιες ημερομηνίες με το 1976: 5 ως 7 Μαρτίου 2026! Εκεί η νέα custom θα εκτεθεί δίπλα στην αυθεντική R 90 S του McLaughlin, τιμώντας τόσο τη νίκη του στον συγκεκριμένο αγώνα, όσο και το παρθενικό πρωτάθλημα AMA Superbikes του Pridmore την ίδια χρονιά.

Επιπλέον, η BMW δεν επέλεξε τυχαία το όνομα Superhooligan, καθώς στο αμερικανικό πρωτάθλημα MotoAmerica υπάρχει κατηγορία Super Hooligan by Roland Sands που απαρτίζεται από έναν σκασμό μοτοσυκλέτες που δεν έχουν άμεση σχέση με πίστες και στην περιγραφή των κανονισμών προϋποτίθεται πως το αρχικό μοντέλο παραγωγής πρέπει να πωλείται με τιμόνι και όχι με κλιπόν.

Στον αγώνα της κατηγορίας Super Hooligan στον φετινό αγώνα MotoAmerica Daytona 200 λοιπόν ο πρεσβευτής της BMW Motorrad στις ΗΠΑ, Nate Kern, θα αγωνιστεί με ένα BMW R 1300 R Superhooligan, απέναντι στον συνήθη ανταγωνισμό της κλάσης αυτής που περιλαμβάνει Aprilia Tuono, Arch 2S-R, BMW R nineT (με αυτό αγωνίζεται κανονικά ο Kern), Ducati Monster SP, Energica Eva Ribelle RS, Harley-Davidson Pan America, Harley-Davidson XR1200, Indian FTR1200, KTM 990 Duke, KTM 890 Duke R, Suzuki SV1000, Triumph Street Triple 765 RS και Yamaha MT-09 SP.

Στον αγώνα αυτό, που έχει επετειακό χαρακτήρα για τη BMW Motorrad, θα δώσουν το παρόν οι Steve McLaughlin και Reg Pridmore, οι κόρες του Gary Fisher (που απεβίωσε το 2023), Heidi και Kimberly, καθώς και ο μηχανικός της ομάδας Butler & Smith των τριών παραπάνω αναβατών, Udo Gietl.