MV Agusta Rush: Η ακραία έκδοση της Βrutale σε μόνο 300 αντίτυπα
Όταν το εντυπωσιακό δεν σου είναι αρκετό
Από τον
Μπάμπη Μέντη
25/5/2021
Αν πηγαίνεις τακτικά σε συγκεντρώσεις ιδιοκτητών MV Agusta και πιστεύεις πως το νέο Brutale 1000 δεν τραβάει την προσοχή των υπόλοιπων όσο θα ήθελες, η ιταλική εταιρεία έχει την λύση για εσένα και ονομάζεται Rush 1000.
Η Rush εμφανίστηκε στη ζωή μας πριν έναν χρόνο και όπως έχει διαβάσει στις σελίδες του ΜΟΤΟ από τον συνεργάτη μας Alan Cathcart που την οδήγησε, πρόκειται για ένα Brutale 1000 όπου οι σχεδιαστές της MV Agusta άφησαν την φαντασία τους αχαλίνωτη, χωρίς κανέναν περιορισμό στο τελικό κόστος.
Φέτος η Brutale 1000 έγινε Euro 5 και απέκτησε μερικές τεχνολογικές αναβαθμίσεις, οπότε η MV Agusta βρήκε την ευκαιρία να φτιάξει τη δεύτερη γενιά της Rush 1000, φυσικά σε περιορισμένο αριθμό αντίτυπων. Μόλις 300 από αυτές τις ακραίες γυμνές μοτοσυκλέτες θα παραχθούν για όλο τον κόσμο, μειώνοντας στο ελάχιστο τις πιθανότητες να βρεθούν δύο Rush 1000 στον ίδιο χώρο την ίδια στιγμή…
Πέρα από τις αισθητικές αλλαγές, η Rush 1000 συνοδεύεται και από την “προίκα” της, η οποία περιλαμβάνει ένα σετάκι εξατμίσεις για όσους θέλουν να ακούν με περισσότερα μπάσα τους 208 ίππους στα τα 300km/h τελικής που δηλώνει η Mv Agusta.
Νέο entry-level μοντέλο με δικύλινδρο σε σειρά, βασισμένο στην Aprilia RS457
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
1/8/2025
Η Moto Guzzi ετοιμάζει το μεγαλύτερο τεχνολογικό άλμα εκτός παράδοσης εδώ και δεκαετίες. Αντί για τον κλασικό εγκάρσια τοποθετημένο V2, η νέα της μικρή μοτοσυκλέτα θα χρησιμοποιεί δικύλινδρο σε σειρά 457 κ.εκ., προερχόμενο από την Aprilia, με στόχο την παγκόσμια αγορά και ιδιαίτερα την Ασιατική
Το καλοκαίρι του 2023 η Aprilia παρουσίασε την RS457, εξοπλισμένη με νέο δικύλινδρο εν σειρά κινητήρα. Το μοτέρ αυτό γρήγορα έγινε η βάση για ολόκληρη οικογένεια μοντέλων, την RS457, την Tuono 457 και σύντομα την Tuareg 457. Όλα παράγονται στο εργοστάσιο της Piaggio στην Ινδία, διασφαλίζοντας χαμηλότερο κόστος και άμεση πρόσβαση σε αναδυόμενες αγορές.
Η Moto Guzzi, μέλος του ίδιου ομίλου (Piaggio) από το 2004, αποφάσισε να υιοθετήσει τον κινητήρα, φέρνοντας για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα έναν δικύλινδρο σε σειρά σε μοντέλο παραγωγής της. Αν και η Guzzi είχε φτιάξει εν σειρά κινητήρες τη δεκαετία του ’30, αυτοί περιορίζονταν σε αγωνιστικές εφαρμογές. Από το 1967 και μετά, η εταιρική ταυτότητα της, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εγκάρσιο αερόψυκτο V2. Η εισαγωγή της υδρόψυξης με το V100 Mandello ήταν ήδη μεγάλο βήμα αλλά η εγκατάλειψη του V2 αποτελεί πραγματική επανάσταση.
Η νέα naked της Guzzi θα μοιράζεται τον κινητήρα και ορισμένα περιφερειακά με την Tuono 457, αλλά θα έχει ολοκληρωτικά δική της αρχιτεκτονική στηριζόμενη σε σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο αντί για αλουμινίου, με στόχο να προσδώσει διαφορετική γεωμετρία αναβάτη για μια πιο άνετη θέση οδήγησης αλλά και μια μια πιο παραδοσιακή σχεδίαση ρεζερβουάρ και φωτιστικών σωμάτων.
Η κατηγορία 350-500 κ.εκ. αναπτύσσεται ραγδαία, ιδιαίτερα στην Ασία. Για μικρές εταιρείες όπως η Guzzi (15.000 μονάδες ετησίως), η διείσδυση σε αυτές τις αγορές είναι ζήτημα επιβίωσης. Η παραγωγή στην Ινδία, όπως ήδη γίνεται με την Aprilia, ανοίγει τον δρόμο για οικονομικά προσιτά μοντέλα που θα μπορούν να πωλούνται τόσο σε Ασία όσο και σε Ευρώπη.
Παράλληλα, η Moto Guzzi ακολουθεί το παράδειγμα άλλων κατασκευαστών: KTM- Bajaj, Triumph-Bajaj και εργοστάσια στην Ταϊλάνδη, BMW-TVS. Όλοι προσαρμόζουν την παραγωγή τους σε μικρότερες και πιο οικονομικές μοτοσυκλέτες για να κερδίσουν μερίδιο αγοράς σε χώρες με εκρηκτική ζήτηση.
Αν και είχε ακουστεί ότι η Guzzi θα επαναφέρει το όνομα “Eldorado”, αυτό φαίνεται απίθανο, καθώς ιστορικά αφορούσε μεγάλες cruiser. Μια πιο ταιριαστή επιλογή θα ήταν ίσως το “Airone”, το πρώτο μεταπολεμικό Guzzi μαζικής παραγωγής που έφερε την ελευθερία ταξιδιού σε χιλιάδες αναβάτες, ακριβώς όπως στοχεύει να κάνει και η νέα, μικρή Moto Guzzi.
