Σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέει το Αυστραλέζικο περιοδικό Motor-Cycle, η Suzuki όχι μόνο θα έχει έτοιμη την καινούρια Hayabusa μέσα στο 2018, αλλά την ίδια χρονιά θα δούμε στις εκθέσεις και ένα καινούριο GSX-R 750.
Παρά το γεγονός ότι όλοι οι υπόλοιποι Ιάπωνες κατασκευαστές έχουν εγκαταλείψει τις superbike των 750 κυβικών για πάνω από μια εικοσαετία -και μετά την εφαρμογή των προδιαγραφών Euro 4, φαίνεται ότι θα αποχαιρετήσουμε και τα supersport 600, - η Suzuki δεν εγκαταλείπει την GSX-R 750, που αποτελεί σημείο αναφοράς στην πρόσφατη ιστορία της. Η αλήθεια είναι ότι μια τετρακύλινδρη superbike 750 δεν μπορεί να έχει τις επιδόσεις των 1000 κυβικών και σήμερα το βάρος των μεγάλων Superbike δεν διαφέρει από εκείνο των μικρότερων 750.
Οπότε η επιλογή ενός superbike 750 βασίζεται κυρίως στη χαμηλότερη τιμή. Όμως για τα εργοστάσια το κόστος κατασκευής ενός 750 δεν διαφέρει πολύ από εκείνο ενός 1000, αφού σε γενικές γραμμές έχει τις ίδιες απαιτήσεις σε ποιότητα αναρτήσεων, φρένων και φυσικά σε τεχνολογία κινητήρα. Οπότε ένα superbike 750 σου κοστίζει κατασκευαστικά περίπου το ίδιο, αλλά για να το πουλήσεις θα πρέπει να μειώσεις αισθητά την τιμή του, άρα και το κέρδος σου. Παρ’ όλα αυτά, το GSX-R 750 έχει καταφέρει να δημιουργήσει το δικό του κοινό στις μεγάλες αγορές της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Επιπρόσθετα, οι τιμές των Superbike 1000 έχουν εκτοξευτεί τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα να γίνουν απλησίαστα για το νεανικό κοινό.
Έτσι αν η Suzuki καταφέρει να προσφέρει το νέο GSX-R 750 σε μια λογική τιμή (δηλαδή όσο έκαναν τα superbike 1000 στις αρχές του 2000… ) τότε ίσως να βρει αρκετούς πελάτες που σήμερα είναι αναγκασμένοι να αγοράσουν ένα MT-09 ή ένα GSX-S 750. Όσο για το νέο Hayabusa, οι Αυστραλοί είναι βέβαιοι ότι μέχρι το τέλος του 2018 θα έχει βγει στους δρόμους. Και πιο νωρίς να ήταν δεν θα μας χάλαγε πάντως!
Η αλήθεια είναι ότι μια τετρακύλινδρη superbike 750 δεν μπορεί να έχει τις επιδόσεις των 1000 κυβικών και σήμερα το βάρος των μεγάλων Superbike δεν διαφέρει από εκείνο των μικρότερων 750
QJMOTOR: Κινούμενα φτερά με έλεγχο από IMU - Υπόσχονται καλύτερο φρενάρισμα, επιτάχυνση και στρίψιμο
Πατέντα με ενεργά αεροδυναμικά πτερύγια – Στον δρόμο της CFMOTO V4 SR-RR
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
7/7/2026
Η QJMOTOR φαίνεται πως μπαίνει σε διαδικασία εξέλιξης της ενεργής αεροδυναμικής, καθώς μια νέα πατέντα αποκαλύπτει σύστημα με ανεξάρτητα κινούμενα αεροδυναμικά πτερύγια, τα οποία ελέγχονται από τη αδρανειακή μονάδα μετρήσεων (IMU) μεταβάλλοντας την αεροδυναμική της μοτοσυκλέτας σε πραγματικό χρόνο.
Ένας ακόμη μεγάλος κατασκευαστής από την Κίνα δείχνει ότι θεωρεί την ενεργητική αεροδυναμική πεδίο εξέλιξης στις supersport μοτοσυκλέτες.
Η μοτοσυκλέτα που απεικονίζεται στα σχέδια της πατέντας θυμίζει τις SRK 800 RR και SRK 921 RR, δύο μοντέλα που ήδη διατίθενται με σταθερά αεροδυναμικά πτερύγια. Ωστόσο, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στα ίδια τα μοντέλα, αλλά στο σύστημα που είναι ενσωματωμένο στα πλαϊνά του φέρινγκ.
Σε αντίθεση με τα συμβατικά φτερά, τα οποία έχουν σταθερή κλίση, τα νέα πτερύγια της QJMOTOR μπορούν να κινούνται ανεξάρτητα μεταξύ τους, ελεγχόμενα με βάση τα δεδομένα από την IMU της μοτοσυκλέτας. Έτσι, είναι σε θέση να προσαρμόζουν τη θέση τους ανάλογα με τις συνθήκες οδήγησης και τις κινήσεις της μοτοσυκλέτας.
Διαφορετική αεροδυναμική για κάθε φάση της οδήγησης
Η πιο ενδιαφέρουσα δυνατότητα του συστήματος είναι ότι τα δύο φτερά δεν είναι απαραίτητο να κινούνται ταυτόχρονα. Η ανεξάρτητη λειτουργία τους ανοίγει τον δρόμο ώστε να επηρεάζουν ακόμη και την είσοδο της μοτοσυκλέτας στη στροφή, λειτουργώντας θεωρητικά με τρόπο αντίστοιχο με τα πηδάλια roll ενός αεροσκάφους.
Παρότι δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσο ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να προσφέρει πραγματικό πλεονέκτημα στην πίστα ή αν θα επηρέαζε την αίσθηση στο τιμόνι, η πατέντα δείχνει ότι η QJMOTOR εξετάζει σοβαρά αυτή την προοπτική.
Περισσότερη κάθετη δύναμη στο φρενάρισμα
Η πιο άμεση εφαρμογή αφορά το δυνατό φρενάρισμα. Σύμφωνα με την περιγραφή της πατέντας, τα φτερά μπορούν να περιστρέφονται προς τα κάτω όταν ο αναβάτης φρενάρει έντονα.
Με αυτόν τον τρόπο αυξάνεται τόσο η αεροδυναμική αντίσταση όσο και η κάθετη δύναμη στον εμπρός τροχό. Η μεγαλύτερη αντίσταση συμβάλλει στη μείωση της ταχύτητας, ενώ η αυξημένη φόρτιση θα μπορούσε να επιτρέψει δυνατότερο φρενάρισμα πριν το ελαστικό φτάσει στα όρια της πρόσφυσης.
Λιγότερες σούζες χωρίς απώλεια επιδόσεων
Κατά την επιτάχυνση, το σύστημα θα μπορούσε να λειτουργεί αντίστροφα. Σήμερα οι σύγχρονες superbike βασίζονται στον συνδυασμό ηλεκτρονικού ελέγχου σούζας, σταθερών φτερών και της διαχείρισης του γκαζιού από τον αναβάτη για να κρατούν τον εμπρός τροχό στο έδαφος.
Ωστόσο, ο ηλεκτρονικός έλεγχος συχνά περιορίζει την ισχύ του κινητήρα, ενώ τα σταθερά αεροδυναμικά πτερύγια δημιουργούν μόνιμη αντίσταση στον αέρα, ακόμη και όταν δεν απαιτείται επιπλέον κάθετη δύναμη.
Με τα κινούμενα winglets, η επιπλέον κάθετη δύναμη θα μπορούσε να παράγεται μόνο όταν χρειάζεται και στη συνέχεια τα πτερύγια να επιστρέφουν σε θέση με μικρότερη αεροδυναμική αντίσταση. Θεωρητικά, αυτό θα επέτρεπε ισχυρότερη επιτάχυνση χωρίς την αντίστοιχη απώλεια τελικής ταχύτητας.
Η παρουσίαση είχε τραβήξει αμέσως τα βλέμματα δημοσιογράφων και επισκεπτών, δείχνοντας ότι τα εργοστάσια της Κίνας θεωρούν την ενεργητική αεροδυναμική έναν από τους βασικούς τομείς εξέλιξης των σπορ μοτοσυκλετών του μέλλοντος.
Η επόμενη μεγάλη μάχη
Προς το παρόν, δεν υπάρχουν δημόσια δεδομένα σε σχέση με το πόσο μεγάλο πρακτικό πλεονέκτημα προσφέρουν τα ενεργητικά αεροδυναμικά βοηθήματα σε σχέση με τα συμβατικά σταθερής κλίσης. Η τεχνολογία βρίσκεται ακόμα σε πρώιμο στάδιο και βρίσκεται κυρίως στο επίπεδο των πρωτοτύπων και των πατεντών.
Παρ' όλα αυτά, το γεγονός ότι τόσο η CFMOTO όσο και η QJMOTOR εξελίσσουν αντίστοιχα συστήματα δείχνει ότι η ενεργητική αεροδυναμική ίσως αποτελέσει το επόμενο πεδίο ανταγωνισμού στην κατηγορία των supersport και superbike μοτοσυκλετών. Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν οι αναβάτες θα εμπιστευτούν ένα σύστημα που θα μεταβάλλει συνεχώς την αεροδυναμική της μοτοσυκλέτας τόσο στον δρόμο όσο και στην πίστα, με την εμπειρία να δείχνει ότι η φυσική πορεία των συστημάτων είναι από αχρείαστα, ανασφαλή και υπερβολικά σύνθετα, σε απαραίτητα και κάποιες φορές μέχρι και υποχρεωτικά.
