Νέα Triumph Bonneville Bobber και η αγορά του «customizing»…

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/10/2016

Η Triumph παρουσίασε χθες βράδυ μία Bonneville με δεσμούς στο μακρινό παρελθόν, πίσω στο ’59, και παράλληλα την πλούτισε με μία μακρά λίστα από αξεσουάρ ώστε ο ιδιοκτήτης της να την προσαρμόσει κάνοντάς την μοναδική. Με την κατηγορία των νέο-ρετρό μοτοσυκλετών να μεγαλώνει με γοργούς ρυθμούς, αρπάζουμε την ευκαιρία για μία μικρή ανάλυση σχετικά με το customizing…

Βασική αρχή της Triumph που κρατά από την αναβίωσή της στις αρχές της δεκαετίας του ’80, είναι να διαφέρει από τους υπόλοιπους. Αυτή η αρχή ξεκίνησε ως ανάγκη, πριν φτάσει να γίνει σημαία του marketing, καθώς το εργοστάσιο που ξεκινούσε από το μηδέν ουσιαστικά, ήταν αδύνατο να κυνηγήσει τα βιομηχανικά μεγαθήρια από την Ιαπωνία και αργότερα από την Ευρώπη. Για αυτό επικεντρώθηκαν στους τρικύλινδρους και δικύλινδρους κινητήρες, ώστε να κερδίσουν το κοινό μέσα από την διαφοροποίηση κι όχι από την αντιπαράθεση. Μεγαλώνοντας η «ξανά νέα» Triumph, μπορούσε πλέον να ανταγωνιστεί ευθέως τους μεγαλύτερους κατασκευαστές, όμως πλέον της είχε μείνει για πάντα η ανάγκη της διαφοροποίησης από τους υπόλοιπους, πράγμα που το βλέπουμε με την χθεσινοβραδυνή παρουσίαση του νέου Bobber. Εδώ και πολύ καιρό, η Triumph έχει επιλέξει να προσφέρει μία σειρά νέο-ρετρό μοτοσυκλετών, ξεχωρίζοντας από τους υπόλοιπους κατασκευαστές και με το Bonneville Bobber κάνει το επόμενο βήμα, μπαίνοντας στην αγορά του «customizing».

Η αλήθεια είναι πώς άργησε κιόλας. Ιδιαίτερα για την αγορά της Αγγλίας που το customizing κρατά όσο και η ιστορία της μοτοσυκλέτας φτάνοντας στο σημείο να γεννήσει παλιότερα ολόκληρες μάρκες μέσα από μικρά γκαράζ, η Triumph θα έπρεπε να είχε δείξει το Bobber καιρό πριν.

Όπως και να έχει είναι εδώ, δεν μπορεί να πει βέβαια ότι πρωτοτύπησε, μετά από μοντέλα όπως το πλέον ακυρωμένο W800 της Kawasaki ή το BMW R nineT. Σημασία όμως έχει ότι μπορεί να πει πως το κάνει διαφορετικά. Διαθέτει περισσότερα από 150 αξεσουάρ, ώστε ο πελάτης να το συνδυάσει κάνοντας το δικό του ξεχωριστό, ωστόσο το θέμα είναι ότι ξεκινά από μία βάση που δείχνει αυθεντικά μιας άλλης εποχής. Εκεί ξεχωρίζει πραγματικά το Bonneville Bobber, εκείνοι που το σχεδίασαν έχουν καταφέρει να αναβιώσουν πολύ πιστά το στιλ που πλέον μονάχα σε ταινίες εποχής, μπορείς να δει κανείς να ζωντανεύει.

Όλα αυτά τα αξεσουάρ βέβαια, πρόκειται να στολίσουν την μοτοσυκλέτα και να ελαφρύνουν την τσέπη του ιδιοκτήτη της, όπως ακριβώς συμβαίνει με όλες τις αντίστοιχες προτάσεις του ανταγωνισμού και υπάρχουν δύο τρόποι να το δει κανείς αυτό. Ο ένας από τους δύο, είναι πιο λογικός από τον άλλο. Με το customizing να γίνεται μόδα γενικευμένη, που κατ’ επέκταση επηρεάζει και τις μοτοσυκλέτες, ολοένα και περισσότερος κόσμος θέλει να έχει την ευκαιρία να διαφοροποιήσει την μοτοσυκλέτα του, χωρίς όμως να αισθάνεται άνετα με τον χειρισμό των κατσαβιδιών. Κι έπειτα αρκετοί από όσους πιάνουν τα χέρια τους είναι δύσκολο να αισθανθούν άνετα να πειράξουν μία ολοκαίνουρια μοτοσυκλέτα. Για όλους αυτούς λοιπόν, η λύση που προσφέρει η Triumph με το Bonneville Bobber είναι ιδανική και συντηρεί μία νέα αγορά, που βασικοί παίκτες αυτή την στιγμή είναι η BMW και η Triumph.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αγορά απευθύνεται και σε κόσμο, που εξιδανίκευσε το customizing εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, οπότε δεν καλοβλέπουν μία μακρά λίστα αξεσουάρ που ανεβάζουν το κόστος της μοτοσυκλέτας. Κάπου εδώ, βρίσκεται ο άλλος τρόπος που αντιμετωπίζεται το «εργοστασιακό customizing». Ο κόσμος αυτός λοιπόν, που είναι και η πλειοψηφία, στράφηκε στο customizing για να μπορέσει να κυκλοφορήσει μία παλιότερη μοτοσυκλέτα στους δρόμους κι αν το ζήτημα είχε μείνει εκεί, τότε αυτό δεν θα διέφερε από μία πρακτική που έτσι και αλλιώς γινόταν και θα γίνεται πάντα. Η διαφορά είναι ότι η στροφή της πλειοψηφίας στο customizing έγινε βίαια ως απόρροια της οικονομικής κρίσης η οποία αν δεν υπήρχε, όλοι αυτοί θα αγόραζαν μία νέα μοτοσυκλέτα. Συχνά μάλιστα, ακριβώς επειδή ο τρόπος που στράφηκαν στο customizing είναι βίαιος, βγαίνει και μία αντίδραση απέναντι σε κάθε νέα μοτοσυκλέτα που σκοπό έχει να πείσει τον περίγυρο (τον εαυτό τους επίσης;) ότι ο μόνος λόγος που δεν αγοράζουν νέα μοτοσυκλέτα, είναι επειδή δεν αξίζει και όχι επειδή δεν το σηκώνει η τσέπη. Βάση αυτού το τρόπου σκέψης, είναι σχεδόν βέβαιο ότι και το Bonneville Bobber θα δεχθεί την ίδια κριτική που δέχτηκε και το R nineT, ότι δεν είναι αυθεντικό, γιατί είναι «εργοστασιακό». Η αλήθεια είναι όμως ότι ελάχιστες «δουλειές στο γκαράζ» είναι πραγματικά καλές χωρίς να καταστρέφουν οδηγικά την μοτοσυκλέτα, και συνήθως απαιτούν μία τεράστια επένδυση σε χρόνο. Αυτό τον χρόνο είναι που θέλουν να αγοράσουν οι ιδιοκτήτες μίας νέο-ρετρό μοτοσυκλέτας και η Triumph τους δίνει τώρα την δική της λύση. Από την άλλη, ο χρόνος που ξοδεύεις στο γκαράζ για να φτιάξεις την μοτοσυκλέτα σου, είναι και ο πραγματικός λόγος της ύπαρξης του customizing, αλλά αυτό μας ξανά γυρνά σε όλα όσα έγραφα παρά πάνω για τις αιτίες ανάπτυξης αυτής της κατηγορίας. Για πολύ κόσμο η Bonneville Bobber και οι αντίστοιχες του ανταγωνισμού, θα είναι οι μοτοσυκλέτες που ονειρεύονται και το αξίζουν άλλωστε... Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα στελέχη της Harley Davidson θα βλέπουν αυτή την πρακτική και θα κουνούν το κεφάλι τους που οι Ευρωπαίοι τώρα ανακαλύπτουν, αυτό που εκείνοι πράττουν χρόνια.

Η βασική βέβαια διαφορά, είναι ότι το Bonneville Bobber θα πρέπει να είναι σημαντικά πιο ευέλικτο και προσιτό από μία Harley, αλλά πρακτικά αυτό μένει να απαντηθεί στο μέλλον. Προς το παρόν, γνωρίζοντας τον κινητήρα που προέρχεται από την Bonneville T120, το Bobber αναμένεται να είναι ευκολοδήγητο και παράλληλα πιο διασκεδαστικό για την χρήση που προορίζεται, έχοντας περισσότερη ροπή και πιο μπάσο ήχο.

Το βασικότερο όμως χαρακτηριστικό στην σχεδίαση του Bobber, είναι ο τρόπος που έχουν κρυφθεί όλα τα σύγχρονα –και απαραίτητα βάση νόμου και ανταγωνισμού- ηλεκτρονικά βοηθήματα. Το Bobber έχει μία πεντακάθαρη γραμμή και μία σέλα που αφήνει το φως να την διαπεράσει όταν το κοιτάς από το πλάι, όπως πρέπει να συμβαίνει με όλες αυτές τις μοτοσυκλέτες. Με άψογο τρόπο η Triumph έχει κρύψει το Ride By Wire πρωτίστως, και μετά όλα τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά βοηθήματα. Για εκείνους που δεν θα ήθελαν τίποτα από όλα αυτά τότε ο αντίλογος είναι όλα όσα λέμε παραπάνω, από την στιγμή που παίρνεις μία νέα μοτοσυκλέτα θα ήταν πισωγύρισμα αν δεν τα είχες. Αυτό που η Triumph καταφέρνει είναι τουλάχιστον να τα κρύψει από το μάτι σου, αν έχει καταφέρει να τα κρύψει και από την λειτουργία της μοτοσυκλέτας, τότε θα λέμε για απόλυτη επιτυχία. Στο σημείο που έχει φτάσει το ABS από το ’14 και μετά - και τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά από το ‘15 και μετά- δεν είναι δύσκολο να έχει πετύχει αυτό η Triumph. Μία δοκιμή θα το αποδείξει…

Εμπνευσμένη από την Bonneville του ’59 η Bobber των 1200 κυβικών έχει καταφέρει να βρει σύγχρονες λύσεις για να διατηρήσει το στιλ χωρίς όμως να κάνει παραχωρήσεις στα σύγχρονα στάνταρ και η προσαρμόσιμη κλίση των οργάνων είναι μία από αυτές. Περιμένουμε την EICMA στις αρχές Νοεμβρίου, για να δούμε από κοντά την νέα Bobber και την μακρά λίστα των αξεσουάρ της.

Δείτε όλες τις φωτογραφίες της νέας Triumph Bonneville Bobber:

https://bit.ly/MOTO_681

Νέα Μοντέλα

Επικαιρότητα

Η BMW ξανά βγάζει το σκούτερ που οδηγείται χωρίς κράνος – Έρχεται το Vision CE

Ηλεκτρικό και πιο άσχημο από πριν αλλά με πολλές custom επιλογές

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/9/2025

Έχουν ήδη περάσει είκοσι χρόνια από τότε που βγήκε το C1, το σκούτερ με κλωβό ασφαλείας και ζώνες ασφαλείας που μπορούσες να οδηγήσεις χωρίς κράνος. Η εμπορική του επιτυχία ήταν αντιστρόφως ανάλογη της προβολής που πήρε εκείνη την εποχή, όχι από τον Ειδικό Τύπο αλλά από τα γενικά μέσα ενημέρωσης. Καθότι μία ακριβή λύση όμως το C1 πέρασε εισπρακτικά την γραμμή της επιτυχίας και έκλεισε τον κύκλο του στην BMW με θετικό πρόσημο. Ακόμη και στην Ελλάδα έγιναν ρεπορτάζ σε δελτία ειδήσεων για το αν μπορεί το C1 να προστατέψει με επιτυχία τον αναβάτη του, υπερτονίζοντας τα 2 περιστατικά που καταγράφηκαν. Πανευρωπαϊκά υπήρχαν προφανώς περισσότερα, όπως φυσικά υπήρχαν και δυστυχήματα, ανακαλύπτοντας έπειτα τα ψιλά γράμματα στις οδηγίες της BMW που έλεγε επακριβώς που προστατεύει το C1 χωρίς κράνος και που θα πρέπει να χρησιμοποιείται με αυτό.

Πριν από έντεκα χρόνια επίσης, η BMW ξεκίνησε την σειρά των ηλεκτροκίνητων σκούτερ κρατώντας το γράμμα C φτάνοντας στο CE 04 που προηγήθηκε του CE 02. Χρειάζεται ωστόσο να τους αποδώσουμε εκείνο που αξίζουν και το ακριβό CE 04 είναι πράγματι η επιτομή των ηλεκτρικών σκούτερ αυτή την στιγμή αν και θα μπορούσε να το κάνει, θεωρώ, χωρίς να κοστίζει τρεις φορές επάνω. Μπορεί στα αυτοκίνητα να έχουν κατατροπωθεί πλήρως από την προηγμένη κινέζικη τεχνολογία και θα περίμενε κανείς να το πάθουν αυτό και στα σκούτερ που εκεί μετρούν εκατομμύρια πωλήσεις, συνολικά, αλλά από πλευράς τεχνολογίας και οδηγικής συμπεριφοράς, το CE 04 κατάφερε να γίνει το πρότυπο από το 2022 που το είδαμε για πρώτη φορά.

Εκείνο επίσης που χρειάζεται να τους αποδώσουμε, είναι η απύθμενη ανοησία που διακατέχει τις αποφάσεις του τμήματος marketing από την αρχή του έτους. Δεν έχω ανακαλύψει ακόμη τον απευθείας υπεύθυνο για τις αποφάσεις που έχουν πάρει από την αρχή της χρονιάς αλλά θα το κάνω γιατί κάποιος πρέπει να του το πει ευθέως: Να σταματήσει να λανσάρει μοντέλα με ΑΙ και με αμφιλεγόμενα μηνύματα. Το promo video του νέου Vision CE τελειώνει με το «Έρχεται σύντομα» και συνεχίζει λέγοντας «μπορεί και αργότερα, μπορεί και καθόλου». Αν μιλούσαμε για την νέα δημιουργία της Pop Mart μετά το Labubu, θα ήταν ένας όμορφος τρόπος να κλείσεις το Video που την λανσάρει. Τώρα είναι απλά αμήχανο… όπως το σκούτερ τους «και να που γράφετε αστεία και γελάτε με την διαφήμισή μας» θα απαντήσει ο υπεύθυνος για αυτό που είδαμε, διαβεβαιώνοντας έτσι πως δεν έχει πιάσει το νόημα.

Άλλη μία παρουσίαση λοιπόν βασισμένη σε ψηφιακές φωτογραφίες για κάτι που πρέπει να του εμπιστευτείς την ασφάλειά σου για ένα δίκυκλο που είναι το μόνο όχημα στο οποίο ο άνθρωπος συμμετέχει ενεργά με ολόκληρο το σώμα του.

Βέβαια αυτό τώρα μειώνεται στο Vision CE γιατί έχει γυροσκόπια που κρατούν την ισορροπία εκείνα αντί για εσένα που το οδηγείς. Η BMW έχει προχωρήσει πολύ σε αυτή την τεχνολογία κάνοντας ένα R 1250GS να οδηγεί αυτόνομα και να ισορροπεί με ευκολία, οπότε μπορεί να φέρει στο Vision CE το πρώτο στάδιο της τεχνολογίας αυτής.

Συνδυαστικά με την πλατφόρμα CE 04 που έχει τα κατάλληλα μηχανικά μέρη, το νέο Vision CE θα μπορούσε να γίνει ο άξιος συνεχιστής του C1 κρατώντας την απρόσιτη τιμή απόκτησης φυσικά και επεκτείνοντας τον χαρακτήρα του χαμαιλέοντα που από την αρχή ήθελε η BMW να έχει το C1. Με σειρά από εργοστασιακά αξεσουάρ και προτρέποντας την δημιουργία νέων από τρίτους κατασκευαστές, το Vision CE έχει το όραμα να αποτελέσει την βάση και στην πράξη εκείνα που θα κυκλοφορούν στους δρόμους να είναι μοναδικά και τελείως διαφορετικά μεταξύ τους.

Το αποκορύφωμα είναι η απεικόνιση που δείχνει πως η BMW δεν τα πηγαίνει πολύ καλά με το κόστος απόκτησης: Προτείνει το Vision CE ως κινητό μαγαζί πώλησης καφέ με 4 δολάρια το ποτήρι. Είναι μεγάλο το κόστος απόκτησης για κάποιον που θέλει να ζήσει πουλώντας καφέ στο πεζοδρόμιο, βέβαια με 4 δολάρια τον Εσπρέσο ίσως βγάλεις την αρχική επένδυση πριν χρειαστεί αλλαγή μπαταρίας, όσο για το που θα μπορείς να βρεις πελάτες με 4 δολάρια το Εσπρεσάκι όταν στα πιο τουριστικά σημεία της Ιταλίας το έχουν κάτω από 2 Ευρώ, είναι ένα άλλο ζήτημα. Ίσως βοηθά σε χώρες με τεράστια πάρκα στα οποία επιτρέπουν την κίνηση των ηλεκτρονικών δικύκλων σε ποδηλατόδρομους, αν πηγαίνεις από παγκάκι σε παγκάκι, τότε ναι, θα βρεις αρκετούς που θα πληρώσουν 4 δολάρια τον καφέ για να μην σηκωθούν, όπως επίσης και το delivery μπορεί να πάρει μία νέα τροπή: «Μην μας πεις στο τηλέφωνο πως τον πίνεις γιατί εμείς δεν φέρνουμε τον καφέ στον χώρο σου, αλλά την καφετιέρα ολόκληρη».

Σε κάθε περίπτωση η BMW χρησιμοποιεί την ονομασία Vision στα πρωτότυπά της, όχι στα τελικά μοντέλα αν και προωθεί το Vision CE ως μοντέλο παραγωγής. Μπορεί λοιπόν να το βγάλει, μπορεί και όχι, θα δείξει, BMW Marketing είναι αυτό, μέχρι να δουν ότι στραβά αρμενίζουν και ο γιαλός είναι στη θέση τους, θα μείνουμε με την απορία.