Τεχνητή δροσιά!

Από το

Μαύρο Σκύλο

1/8/2013

Δοκιμάσαμε το πρωτοποριακό γιλέκο της Macna μέσα στην αποπνικτική Αθήνα για να δούμε αν μπορεί όντως να δημιουργήσει ένα μικροκλίμα δροσιάς, όπως υπόσχεται. Μπορεί το φετινό καλοκαίρι να μην είναι ιδιαίτερα θερμό σε σύγκριση με πέρσι, ευτυχώς, αλλά μέσα στο κέντρο που είναι πνιγμένο στο τσιμέντο, ισχύει άλλη πραγματικότητα.

Το γιλέκο αυτό γεμίζει με μισό λίτρο νερό το οποίο και απορροφάται από το ειδικό υλικό που έχει μέσα. Βασίζεται στην εξάτμιση και τη ροή του αέρα για να σε δροσίσει. Ο ζεστός αέρας το διαπερνά και ψύχεται από την υγρασία που διαφεύγει από τους πόρους του γιλέκου, καταλήγοντας έτσι με μερικούς βαθμούς διαφορά επάνω σου.

Μέσα στην κίνηση της πόλης, ακόμα και μικρή ταχύτητα, το ρεύμα αέρα που δημιουργείται είναι ικανό για να σε ψύξει. Καταρχήν για αρκετές ώρες το ίδιο το γιλέκο παραμένει παγωμένο αφού καταφέρνει να κρατήσει τη θερμοκρασία του νερού για μεγάλο διάστημα. Μια θετική παρενέργεια όταν το γεμίσεις με παγωμένο νερό, είναι ότι μπορείς να κατέβεις από τη μοτοσυκλέτα για να κάνεις κάποια δουλειά, χωρίς να χρειαστεί να βγάλεις το προστατευτικό μπουφάν αφού το γιλέκο σε δροσίζει επαρκώς. Εννοείται ότι φοριέται κάτω από καλοκαιρινό μπουφάν καθώς δεν προστατεύει σε περίπτωση πτώσης, ενώ χρειάζεται τον αέρα για να δροσίσει αποτελεσματικότερα.

Στο ταξίδι τα πράγματα είναι ακόμα πιο καλά με το γιλέκο να σε κρατά δροσερό, αν και μετά από πολύ ώρα αφήνει αυτή την αίσθηση της υγρασίας, που νομίζεις ότι τα πάντα είναι νωπά. Αυτό συνέβη βέβαια την πιο ζεστή μέρα του φετινό καλοκαιριού, μέχρι τώρα τουλάχιστον, με το θερμόμετρο να δείχνει τους 40ο. Χωρίς το γιλέκο θα ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα, από το να έχεις την αίσθηση της υγρασίας.

Για το δικό μας κλίμα, που τα καλοκαίρια είναι πολύ ζεστό, το γιλέκο αυτό είναι ένα πραγματικό βοήθημα, το δικό μας "air-condition" κάτι που μέχρι τώρα απολάμβανε κανείς μονάχα στο αυτοκίνητο. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο, αλλά δουλεύει, και δουλεύει πολύ καλά. Καταφέρνει να σε δροσίσει και μάλιστα και πολλές ώρες και όχι μόνο για τα πρώτα χιλιόμετρα.

Η τάπα δεν ενοχλεί καθόλου γιατί είναι ψηλά, πάνω από το στήθος, οπότε στο τέλος δεν την καταλαβαίνεις. Απλά χρειάζεται μερικά λεπτά για να απορροφήσει το νερό από τη στιγμή που θα το γεμίσεις, διαφορετικά καταλήγει ολόκληρο κάτω και φαίνεσαι σαν να έχεις βάλει 1-2 κιλάκια. Εξαιρετικός εξοπλισμός αναβάτη!

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες