Triumph Tiger 1200 2022 – Η μεγάλη αλλαγή: Θα γίνει T-plane! Νέο VIDEO

Συνεχίζονται τα teaser από την Triumph
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/9/2021

Το νέο Tiger 1200 θα αποκτήσει φαίνεται την σειρά ανάφλεξης που υιοθέτησε και το Tiger 900 στην τελευταία του αλλαγή, προσομοιάζοντας ως ένα βαθμό την δικύλινδρη απόκριση του γκαζιού.

Η διάταξη T-Plane για τον στρόφαλο του Tiger 900 ήταν η μεγαλύτερη αλλαγή σύμφωνα με την Triumph, δηλώνοντας μάλιστα χαρακτηριστικά στο MOTO, πως «είμασταν χαζοί που δεν το κάναμε νωρίτερα». Με βάση αυτή την δήλωση θα έπρεπε να το περιμένει κανείς πως και το μεγαλύτερο της σειράς Tiger θα ακολουθούσε κι αυτό με την σειρά του την T-plane διάταξη.

Ταυτόχρονα η Triumph έχει δώσει μερικά ακόμη πλάνα λίγων δευτερολέπτων από την φωτογράφιση του καμουφλαρισμένου μοντέλου εστιάζοντας ξεκάθαρα στην σπορ οδήγηση στο χώμα, τουλάχιστον για την συγκεκριμένη έκδοση με τον τροχό των ’21 ιντσών.

Περιμένουμε να υπάρχουν διαφορετικές εκδόσεις εξοπλισμού και τεχνικών χαρακτηριστικών στα πλαίσια του Tiger 900, στοχεύοντας και σε διαφορετικό τελείως κοινό. Ανέκαθεν η Triumph δήλωνε πως στόχος είναι η άλλη μεγάλη On-Off με άξονα, το GS δηλαδή με το Tiger Explorer να το έχει ξεπεράσει σε ιπποδύναμη και να ταξιδεύει και καλύτερα σε εθνική οδό, δεν ήταν όμως το ίδιο ευέλικτο και ως σύνολο έχανε πόντους.

Το νέο Tiger 1200 φαίνεται πως έρχεται να τα αλλάξει όλα αυτά, ενώ αν κρατήσει την ήδη πολύ υψηλή απόδοση του νέου κινητήρα, θα έρχεται αντιμέτωπο και με τους παραδοσιακούς αντιπάλους στην μάχη της ιπποδύναμης σε αυτή την κατηγορία, με πρώτο το Super Adventure R και ίσως και το Multistrada που όμως με την V4 έκδοση έχει ξεφύγει αρκετά σε ιπποδύναμη.

Με τον T-plane στρόφαλο η Triumph στοχεύει σε μία απόκριση που θα δίνει στο Tiger 1200 ξέσπασμα από χαμηλά, χωρίς να χάνεται η χαρακτηριστική ευστροφία του τρικύλινδρου και η διάρκειά του.

Κάθε τρικύλινδρος κινητήρας είναι εξ ορισμού crossplane, μιας και τα κομβία βρίσκονται σε κάθε ανάφλεξη σε διαφορετικό άξονα ως προς την διαμήκη περιστροφή του στροφάλου. Με την T-plane διάταξη αλλάζει η σειρά ανάφλεξης ώστε δύο «πιστονιές» να έρχονται κοντά μεταξύ τους ακολουθούμενες από μία τρίτη σε ίση απόσταση, μοιάζοντας έτσι σε απόκριση με δικύλινδρο. Σε καμία περίπτωση δεν σε μπερδεύει νομίζοντας πως οδηγείς δικύλινδρο όπως είδαμε να διατείνονται για το Tiger 900, αλλά ωστόσο η απόκριση αλλάζει αρκετά: Στις δύο περιστροφές του στροφάλου που απαιτεί ο τετράχρονος κύκλος για να ολοκληρωθεί, συμπληρώνοντας 720 μοίρες περιστροφής, η σειρά ανάφλεξης των κυλίνδρων μπορεί να γίνει με περισσότερους από έναν τρόπους, με τον βασικό να είναι απόλυτα μοιρασμένος ο κύκλος σε τρείς διαδοχικές εκρήξεις με ίσα διαστήματα πηγαίνοντας από τον 1ο στον 2ο και από εκεί στον 3ο κύλινδρο, σε μία crossplane διάταξη, από εξηγούμε και πιο πάνω για τους τρικύλινδρους. Αυτό που αλλάζει με τον T-plane είναι πως τώρα μετά τον 1ο ακολουθεί ο 3ος κύλινδρος και έπειτα ο 2ος. Αν αποτυπώσουμε την περιστροφή αυτή στις δύο διαστάσεις, τότε παίρνουμε ένα κεφαλαίο Τ. Ο ένα και ο τρία είναι διαμετρικά απέναντι ο ένας από τον άλλο, στις 180 μοίρες, στην οριζόντια δηλαδή γραμμή του Ταυ και ο δύο στην άλλη άκρη της κάθετης, στις 90 μοίρες συγκριτικά με τους άλλους δύο. Έτσι παίρνουμε 180, 270 και 270 μοίρες περιστροφής ανάμεσα στις αναφλέξεις με την πρώτη και την δεύτερη ανάφλεξη να είναι κοντά και την τρίτη να έρχεται σε μία ίση απόσταση από τις άλλες δύο κάνοντας την απόκριση στο γκάζι να προσομοιάζει έναν δικύλινδρο κινητήρα. Η Triumph έδωσε το όνομα “T-plane” στον νέο της κινητήρα με βάση την θέση των κομβίων του στροφάλου - από το Ταυ που σχηματίζεται όταν βάλεις την περιστροφή σε δύο διαστάσεις. Και ο λόγος που γίνονται όλα αυτά, είναι γιατί υπάρχει η αέναη αναζήτηση στους τρικύλινδρους και στους τετρακύλινδρους για περισσότερη ζωντάνια στην απόκριση. Για αυτό και η Yamaha έφερε την crossplane διάταξη στην R1, γιατί καλή η γραμμικότητα στην απόδοση, αλλά η ζωντάνια στην απόκριση είναι εξίσου σημαντική. Ένας αναβάτης αντιλαμβάνεται τον κινητήρα δυνατότερο, αν του δώσεις πιο ζωντανή απόκριση και σίγουρα είναι συνυφασμένη η λειτουργία των δικύλινδρων με τις Adventure μοτοσυκλέτες καθώς στο χώμα χρειάζεσαι αμεσότητα στον έλεγχο. Να λοιπόν ο τρόπος που η Triumph κάνει τον δικό της κινητήρα, να είναι λιγότερο street, συγκριτικά με άλλα μοντέλα που τον χρησιμοποιεί! Στο Tiger 900 που έγινε T-plane χρειαζόταν και επανασχεδιασμός του αντικραδασμικού άξονα ενώ η Triumph τον χρησιμοποίησε για να αυξήσει την αδράνεια, καθώς το φρένο του κινητήρα παίζει σημαντικό ρόλο στον έλεγχο των Adventure μοτοσυκλετών. Για τον ίδιο λόγο που είχαμε εξηγήσει και την αλλαγή κατά 20% στην αύξηση της αδράνειας που έκανε η KTM στο 890, συγκριτικά με το 790 Adventure! Μάλιστα αυτή η απώλεια της street συμπεριφοράς ήταν κάτι που είχε ζητήσει η πλειοψηφία ιδιοκτητών Tiger 800 στην Triumph, και φαίνεται πως θα ακολουθήσει και το μεγαλύτερο στον ίδιο δρόμο!

 

 

 

 

Νέα Ducati Panigale V4 R: 218 άλογα – 318 τελική! Πιάνει 330 με το πρόγραμμα της εξάτμισης – 16.000 ο κόφτης! Μετακόμισε η νεκρά!

Πρώτη πάνω και μετά δευτέρα!
Νέα Ducati Panigale V4 R: 218 άλογα – 318 τελική! Πιάνει 330 με το πρόγραμμα της εξάτμισης – 16.000 ο κόφτης! Μετακόμισε η νεκρά!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/9/2025

Σχεδιασμένη και έτοιμη για αγώνες Superbike, για να κερδίζει στα εθνικά πρωταθλήματα και να ζει αποκλειστικά στα box μίας πίστας, η νέα Panigale V4 R συνεχίζει επάξια στον δρόμο που χάραξε η προηγούμενη έκδοση, δηλαδή πηγαίνοντας τα πράγματα ένα βήμα πιο κάτω. Μεγάλο, από εκείνα που γίνονται σπαγκάτο!

Εκτός από τα απίστευτα νούμερα με τελική που μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν προνόμιο των μοτοσυκλετών MotoGP, και μην πει κανείς – σας παρακαλούμε λυπηθείτε μας – για την Kawasaki H2R γιατί αυτή ΔΕΝ είναι superbike. Είναι μία άλλη κατηγορία, δική της, όπως έχουμε πει στην δοκιμή – και συγκριτικό που έχουμε κάνει για αυτή και είμαστε και οι μόνοι στην Ελλάδα άλλωστε που την ξέρουμε τόσο καλά. Εκτός από hyperbike, όπως η H2R και άλλες κατασκευές σχεδόν όλες τους βασισμένες στην Hayabusa, ιστορίες για «άνοιγμα όπως μόνο ο Τάδε ξέρει» για παλαιότερα Kawasaki κτλ, σαν μοτοσυκλέτα της κατηγορίας superbike με τα αυστηρά πλαίσια που αυτή έχει, έχουμε τώρα την υψηλότερη τελική.

Η διαφορά με τις υπόλοιπες και συγκεκριμένα με την BMW M1000RR και την Aprilia σε δεύτερο πλάνο, με την M1000RR να έχει την ίδια -αρχική- ιπποδύναμη, είναι πως η Ducati έχει ετοιμάσει ένα ολόκληρο πλάνο για την ομάδα που θέλει να επενδύσει επάνω της με αντίστοιχα πακέτα εξοπλισμού και οδηγίες. Οπότε από τα 218 άλογα στις 15.750 στροφές ανεβαίνει στα 235 με το πρόγραμμα της εξάτμισης και αν βάλεις και το λάδι της Ducati ξεκλειδώνεις ακόμη 3,5 ίππους, όπως δηλαδή ήταν τα πράγματα και στην προηγούμενη έκδοση. Δεν διαφέρει ως προς αυτό, αλλά συνεχίζει την παράδοση, έχοντας δει πως αυτό είναι κάτι που εκτιμάται από τον κόσμο που ασχολείται με τους αγώνες, εκεί δηλαδή που στοχεύει η Panigale V4 R, η βάση για την μοτοσυκλέτα των WSBK.

Ο κινητήρας, γνωστός, Desmosedici Stradale R στα 998 κυβικά, με σφυρήλατο ατσάλινο στρόφαλο, τώρα με μεγαλύτερο βάρος άρα και υψηλότερη αδράνεια. Η Ducati έχει πει πως θέλει την αδράνεια του κινητήρα, θέλει να στρίβεις την μοτοσυκλέτα με το άνοιγμα του γκαζιού, εκμεταλλευόμενος εκείνη την στιγμή αυτό που αρχικά σου εναντιωνόταν πριν την πλαγιάσεις. Το συνολικό ποσό της αδράνειας δεν έχει αλλάξει πολύ προς τα πάνω σαν νούμερο, αν κάποιος μπορούσε να το μετρήσει, η βασική αλλαγή είναι πως μετακόμισε χαμηλότερα ως προς το κέντρο βάρους της μοτοσυκλέτας. Ως συνήθως αυτές είναι εξαιρετικά μικρές αλλαγές που μόνο μέσα στην πίστα έχουν νόημα, αλλά είπαμε, αυτός είναι και ο ρόλος της, ότι πιο σύγχρονο μπορεί να αποκτήσει ένας ιδιώτης ή μία ομάδα σε κάποιο εθνικό πρωτάθλημα για να την ανεβάσει πολύ κοντά στο επίπεδο των WSBK. Στην άυξηση λοιπόν του βάρους του στροφάλου, έρχονται τα χυτά αλουμινένια έμβολα, ελαφρύτερα κατά 5,1% με επίστρωση DLC στο πάνω μέρος και κάτω με δαχτυλίδι απόξεσης.

Βασική αλλαγή είναι η χρήση του DRG (Ducati Racing Gearbox) που ταυτόχρονα έρχεται και με το σύστημα κλειδώματος νεκράς. Αυτό είναι απαραίτητο, δηλαδή πηγαίνει με τον τύπο που αγωνιστικού κιβωτίου ώστε να μην μπορείς να βάλεις νεκρά κατεβάζοντας πριν την στροφή. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος από πριν γιατί η νεκρά είναι τώρα κάτω από την πρώτη και δεν είναι καθόλου δύσκολο, ακόμη και για τον πλέον έμπειρο να συνεχίσει να πιέζει τον λεβιέ.

Με την νεκρά να φεύγει ανάμεσα από την πρώτη και την δευτέρα καθιστά αυτή την αλλαγή ταχύτερη και εξαλείφει την πιθανότητα να μην πάει κάτι καλά στην χρήση του quickshifter. Το κλείδωμα νεκράς, πατέντα της Ducati, τουλάχιστον με τον συγκεκριμένο τρόπο υλοποίησης, δεν σε αφήνει να βάλεις νεκρά αν δεν κάνεις τους ίδιους ακριβώς συνδυασμούς με την μανέτα που κάνουν και στα WSBK!

Νέα Ducati Panigale V4 R: 218 άλογα – 318 τελική! Πιάνει 330 με το πρόγραμμα της εξάτμισης – 16.000 ο κόφτης! Μετακόμισε η νεκρά!

Η νέα V4 R έχει το εμπρός υποπλαίσιο που έχει και η κανονική Panigale V4 με την γενναία μείωση της στρεπτικής ακαμψίας κατά 40%, και συνδυάζεται με το συμμετρικό και εξίσου άκαμπτο νέο ψαλίδι. Ο υπολογισμός έχει γίνει βάση των δυνατοτήτων των διαθέσιμων ελαστικών αυτή την στιγμή, που σημαίνει πως εδώ έχουμε και ακόμη μία παράδοση που συνεχίζει ακάθεκτη: Όσο περισσότερο θα παλαιώνει αυτή η μοτοσυκλέτα τόσο λιγότερο θα συνεργάζεται με τα ελαστικά που θα υπάρχουν απαιτώντας δομικές αλλαγές για να ταιριάξει εκ νέου το ίδιο!

Με την μάστιγα των Euro5+ προδιαγραφών, η Ducati έπρεπε να βρει ορισμένες ευφάνταστες λύσεις για μικρή αλλά καίρια βελτίωση της καύσης. Δεν γινόταν να κάνει και θαύματα σε έναν τέτοιο, ήδη υψηλής απόδοσης κινητήρα, ούτε όμως και χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Μόνο να πετύχει τον στόχο για το συγκεκριμένο εύρος στροφών που οι νέες προδιαγραφές το απαιτούν. Για αυτό τον λόγο άλλαξε την θέση των μπεκ ψεκασμού και το προφίλ των εκκεντροφόρων τόσο για την εισαγωγή, όσο και για την εξαγωγή.

Αυτό αναπόφευκτα έφερε αλλαγή και στην αναπνοή του κινητήρα που άλλαξε από την εισαγωγή έως και το φιλτροκούτι. Μόλις 1,5% έχει αυξηθεί η ροή, αλλά ήταν αρκετή για να επιτευχθεί ο στόχος. Στο μεταξύ ο κόφτης είναι στις 16.000 στροφές για όλες τις σχέσεις εκτός της έκτης που μπορεί να ανέβει στις 16.500 στροφές, ενώ η μέγιστη απόδοση έρχεται λίγο πιο κάτω, καταδεικνύοντας και τα περιθώρια που υπάρχουν σε αυτό τον κινητήρα που έχει δεχτεί υψηλή τεχνογνωσία από τα MotoGP και είναι φτιαγμένος για να μπορεί να αποτελεί την βάση για τα WSBK.

Στις αναρτήσεις έχουμε την κορυφή του αγωνιστικού κόσμου με πιρούνι 43 χιλιοστών, Öhlins NPX25/30 και αμορτισέρ πίσω TTX36, όλα τους ρυθμισμένα για την νέα απόδοση του κινητήρα και με μία τεράστια βιβλιοθήκη εμπειρίας να συνοδεύει τις αναρτήσεις για πλήρη ρύθμιση στις ανάγκες του συγκεκριμένου αναβάτη, σε συγκεκριμένη πίστα.

Νέο είναι και το σταμπιλιζατέρ SD20 επίσης της Öhlins, ενώ ακριβώς για τον λόγο των πολλών ρυθμίσεων που απαιτούνται για να προσωποποιήσεις την συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας, μπορείς να ρυθμίσεις την έδραση στο ψαλίδι σε 4 διαφορετικές θέσεις με βήμα δύο χιλιοστών κάθε φορά. Δεν υπάρχει σύγχρονη superbike που να μην προσφέρει τέτοιες αλλαγές ώστε να μπορεί να προσαρμοστεί από την ομάδα σε κάθε ξεχωριστή πίστα, οπότε αντίστοιχα και εδώ οι ρυθμίσεις όχι μόνο προσφέρονται αλλά έχουν και τριπλάσιο εύρος από την προηγούμενη έκδοση. Για εκείνους που θα συνεχίσουν και με αγωνιστική τηλεμετρία υπάρχει ήδη και η βάση για αναλογική, οριζόντια τοποθέτηση αισθητήρα στο πίσω αμορτισέρ.

Νέα Ducati Panigale V4 R: 218 άλογα – 318 τελική! Πιάνει 330 με το πρόγραμμα της εξάτμισης – 16.000 ο κόφτης! Μετακόμισε η νεκρά!

Στο μεταξύ έχουμε εδώ το γνωστό από παλαιότερα DDL (Ducati Data Logger) που συλλέγει όλες τις πληροφορίες από όλους τους σένσορες της μοτοσυκλέτας και είναι πλέον αναβαθμισμένο στην τελευταία του έκδοση, επιτρέποντας στους μηχανικούς να ρυθμίσουν την μοτοσυκλέτα σε ταχύτατο χρόνο με τον εξοπλισμό που παρέχει -φυσικά έξτρα- η Ducati. Εννοείται πως κάλλιστα μπορεί να το κάνει αυτό και ο αναβάτης από μόνος του, αλλά στο επίπεδο για το οποίο πλέον μιλάμε, είναι δεδομένο πως την εργασία αυτή θα την αναλάβει μηχανικός.

Στα φρένα έχουμε τις νέες δαγκάνες Brembo Hypure με δίσκους 330mm αλλά όπως πάντα είναι το Cornering ABS της Bosch που κάνει την διαφορά. Εδώ αποκλειστικά φτιαγμένο στις ανάγκες του Ducati Corse, με τους δικούς τους αλγόριθμους. Όπως και πριν, η Ducati σε συνεργασία με την Bosch έχει το δικό της Firmware πάνω στο οποίο τρέχουν οι δικοί της αλγόριθμοι και δεν βασίζεται σε ρύθμιση με βάση τους αλγόριθμους της Bosch. Βέβαια κομμάτι αυτού του προγραμματισμού πηγαίνει πίσω στην Bosch και από εκεί σε άλλους κατασκευαστές, ως μέρος της συμφωνίας μεταξύ των Ιταλών της Ducati και των Γερμανών της Bosch. Που σημαίνει πως η εξέλιξη των φρένων στις superbike παραγωγής έχει διαποτιστεί από το DNA της Ducati.

Εκτός από τον πρόσθετο εξοπλισμό που μπορείς να έχεις για να ρυθμίσεις την μοτοσυκλέτα σου, όλα είναι διαθέσιμα και από την οθόνη των 6,9 ιντσών που έχουμε ήδη δει στην Panigale V4 με δύο βασικά πακέτα μενού, το Track και το Road που με βάση τον προσανατολισμό αυτής της μοτοσυκλέτας, μόνο το πρώτο θα πρέπει να χρησιμοποιείται.

Στην ήδη αδιανόητη μοναχικότητά της, ως κάτι απόλυτα εξειδικευμένο, μπορεί κανείς να συνεχίσει να προσθέτει, από ζάντες κάρμπον για να γλιτώσεις ένα γραμμάριο από τις ήδη ελαφριές ζάντες (!) μέχρι πακέτα PRO στα φρένα, αγωνιστικά φαίρινγκ (αυτό είναι και το μόνο σίγουρο) ρυθμιζόμενα μαρπσιέ και ένα σωρό λεπτομέρειες για να κερδίσεις στο εθνικό σου πρωτάθλημα, αφού αυτός είναι και ο στόχος αυτής της μοτοσυκλέτας. Ναι εμείς δεν έχουμε, εθνικό πρωτάθλημα, τουλάχιστον όχι κάποιο που να μπορεί να συντηρήσει τέτοιες μοτοσυκλέτες, αλλά η Ducati Panigale V4 R έτσι και αλλιώς έχει το κοινό της…