Ducati Supersport 950 2021: Στα χνάρια της Panigale

Εμφάνιση και ηλεκτρονικά που παραπέμπουν σε superbike!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/11/2020

Η Supersport, η σπορ μοτοσυκλέτα της Ducati που έχει σκοπό να σε εισάγει στον κόσμο των superbike ή να σε κρατά σε επαφή μαζί τους, ανανεώθηκε πλήρως με την είσοδο των Euro5 προδιαγραφών και άρχισε να μοιάζει περισσότερο στην Panigale. Αναμενόμενη εξέλιξη αυτή και επιθυμητή ταυτόχρονα, από την στιγμή που η Panigale είναι μία από τις ομορφότερες superbike που υπάρχουν.

Παράλληλα αλλάζει και το όνομα με τον κυβισμό να προστίθεται κάνοντας αμέσως σαφές και το που ανήκει, μία προσθήκη που χρειαζόταν γιατί στο δρόμο την περνούσαν για 600 κυβικά, με τις έντονες γραμμές να κρύβουν ακόμη περισσότερο τον μικρό της όγκο.

Ο κυβισμός παραμένει ίδιος από εκεί και πέρα και καρδιά της ανανεωμένης Supersport είναι ο Testatretta 11ο δικύλινδρος κινητήρας. Η απόδοση παραμένει στους 110 ίππους στις 9.000 στροφές, όπως και η ροπή στα 9,5Kg.m στις 6.500 στροφές με τους Euro5 να ικανοποιούνται πλήρως.

Εκτός από την εμφάνιση η μεγάλη διαφορά στην Supersport είναι στα ηλεκτρονικά, τα εσωτερικά και τα εξωτερικά. Δηλαδή στην έγχρωμη TFT οθόνη των 4.3 ιντσών με γραφικά που επίσης οδηγούν στην Panigale και από την οποία ρυθμίζεις τα νέα ηλεκτρονικά τα οποία πλέον εξουσιάζονται από την IMU 6 αξόνων. Άλλη μία περισσότερο προσιτή μοτοσυκλέτα συγκριτικά με τις superbike που επωφελείται από μία βαθμίδα τεχνολογίας που μέχρι τώρα την πλήρωνες πολύ ακριβά.

Η μονάδα IMU, που αντιλαμβάνεται την θέση της μοτοσυκλέτας στον χώρο, κατασκευάζεται από την Bosch, στην οποία ανήκουν και τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά συστήματα που έχει πλέον η Supersport στην φαρέτρα της: Cornering ABS, Ducati Traction Control (DTC) EVO, Ducati Quick Shift (DQS) up / down EVO και Ducati Wheelie Control (DWC) EVO. Το θέμα είναι πως η Bosch έχει ξεφύγει από την έννοια ασφάλεια και πλέον τα ηλεκτρονικά επικεντρώνονται στο παιχνίδι, πράγμα που σημαίνει πως η Supersport επωφελείται αντίστοιχα!

Μπροστά βλέπουμε ένα πιρούνι της Marzocchi με την διάμετρο να παραμένει με το προηγούμενο μοντέλο στα 43mm και μονόμπρατσο ψαλίδι με αμορτισέρ της Sachs.

Υπάρχει και πάλι η έκδοση S με πλήρως ρυθμιζόμενες αναρτήσεις από την Öhlins που δηλώνουμε με σιγουριά από τώρα πως θα κάνουν σημαντική διαφορά, βασισμένοι στην εμπειρία που έχουμε από το υπάρχον μοντέλο. Ενδεικτικό είναι πως το πιρούνι μπροστά μεγαλώνει στα 48mm και έχει επίστρωση TiN.

Στο νέο φαίρινγκ που έχει πλέον η Supersport 950, το δυναμικό παρόν και την ομοιότητα με την Panigale V4 δίνουν οι LED προβολείς, αλλά και οι αεραγωγοί. Η σχεδίασή τους δεν γίνεται μόνο για την εντύπωση αλλά φέρνουν καλύτερη απαγωγή θερμότητας ενώ το φαίρινγκ καλύπτει πλέον περισσότερο την μοτοσυκλέτα από πριν και ενσωματώνει τον συλλέκτη φτάνοντας μέχρι πίσω στο τελικό της εξάτμισης. Αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο που αυξάνει τις οπτικές ομοιότητες με τα superbike. Κι έτσι πέρα από τους προβολείς που μίκραιναν σε μέγεθος αλλά αυξάνουν την απόδοσή τους, δίνοντας θέση σε αεραγωγούς μπροστά, έχουμε πλαϊνές εξαγωγές ψηλά και χαμηλά και περισσότερες γωνίες και το μεγαλύτερο συνολικά φαίρινγκ. Η Ducati υπόσχεται καλύτερη ψύξη για τα πόδια του αναβάτη το καλοκαίρι, εξαιτίας των νέων πτερυγίων. Παραμένουν οι καθρέφτες που ενσωματώνουν τα φλας, όπως και το κάλυμμα για το πίσω κομμάτι της ενιαίας σέλας.

Το καλό είναι πως οι προβολείς ανάβουν ταυτόχρονα τόσο στην μεσαία, όσο και στην μεγάλη σκάλα, και δίνουν συμμετρική εμφάνιση στης μοτοσυκλέτα ενώ ταυτόχρονα έχουν καλύτερη διασπορά σύμφωνα με την Ducati. Το ύψος της σέλας για τον αναβάτη είναι στα 810mm και μπορεί να γίνει 790mm με πρόσθετο εξοπλισμό από τον κατάλογο αξεσουάρ. Η θέση οδήγησης είναι σπορ αλλά όχι ακραία, όπως και στο προηγούμενο μοντέλο, επιτρέποντας την άνετη καθημερινή χρήση της μοτοσυκλέτας με την ζελατίνα να ρυθμίζεται σε ένα εύρος 50mm, ενώ έπαψε να είναι τελείως διαφανής. Το αφρώδες της σέλας είναι επίσης νέο, αλλαγμένο, αλλά στον πρόσθετο εξοπλισμό υπάρχουν και άλλες επιλογές για ακόμη περισσότερη άνεση με ακόμη περισσότερο αφρώδες.

Από τον κινητήρα που δεν έχει αλλαγές πέρα από την αναπνοή του και την ηλεκτρονική διαχείριση, παραμένουν κάποια από τα δυναμικά χαρακτηριστικά που είχαν κάνει την Supersport να ξεχωρίζει και που είναι και βασικά πλεονεκτήματα του δικύλινδρου, όπως το γεγονός πως έχεις διαθέσιμο το 80% της ροπής στις 3.500 στροφές ενώ η διάρκειά του είναι επίσης χαρακτηριστική γιατί μέχρι τις 9.000 στροφές διατηρεί το 90% των 9,5kg.m που έφτασε στις 6.500 στροφές! Δεν είναι κορυφή δηλαδή, αλλά οροπέδιο, η απόδοση της ροπής!

Με τελικό της Akrapovic αφαιρείς και 4,6 κιλά κερδίζοντας άλλο ένα 5% στις μεσαίες στροφές, και κάτι μας λέει πως θα υπάρχει διαφορά και στην θερμότητα του κινητήρα. Ο δικύλινδρος απαιτεί service κάθε 15.000 χιλιόμετρα ή μία φορά τον χρόνο με τις βαλβίδες να γίνονται κάθε δεύτερο service.

Το βάρος, παρόλο την προσθήκη περισσότερων αισθητήρων, εξακολουθεί να είναι ένα κιλό κάτω από την πρώτη Supersport και συνολικά στα 210 κιλά, θυμίζοντας στους αναγνώστες μας πως η Ducati είναι η πλέον ειλικρινής εταιρεία στο βάρος, μιας και ζυγίζουμε όλες τις μοτοσυκλέτες που παίρνουμε στα χέρια μας.

Με μεταξόνιο στα 1,478 και κάστερ 24ο με 91mm ίχνος αντιλαμβάνεσαι πως έχεις μία μοτοσυκλέτα που μπορεί να ανταποκριθεί στην σπορ οδήγηση στον δρόμο και να σε πάει έως και σε ένα track day για διασκέδαση. Μέχρι τις 48ο κλίσης δεν θα αφήσεις αποτυπώματα σε άσφαλτο που σημαίνει πως η Supersport επιτρέπει να πάρεις όλο το εύρος των σύγχρονων καθημερινών, σπορ, ελαστικών δρόμου πριν αρχίσει να ξύνει.

Κάτω από την σέλα ο αναβάτης έχει μία βασική σειρά εργαλείων και μία θύρα USB για φόρτιση ενώ το τηλέφωνο μπορεί να επικοινωνεί με Bluetooth με τα όργανα ελέγχοντας το Ducati Multimedia System (DMS).

Τρεις καταστάσεις λειτουργίας έχει στην διάθεσή του ο αναβάτης, που όλες ομαδοποιούν και αλλάζουν την συμπεριφορά στα ηλεκτρονικά, επεμβαίνοντας και στην απόκριση της γκαζιέρας μέσα από το αναβαθμισμένο Ride-by-Wire. Βασική διαφορά για την Urban ρύθμιση, για μέσα στην πόλη δηλαδή, είναι ο περιορισμός της απόδοσης στους 75 ίππους, που μαζί όμως φέρνει και οικονομία καυσίμου σε συνθήκες που έτσι και αλλιώς το περισσότερο γκάζι δεν είναι εκμεταλλεύσιμο.

Τα φρένα παραμένουν στην Bosch 9.1MP που μπορεί να μην είναι η νεότερη πλέον μονάδα ABS αλλά έχει αναβαθμιστεί το software και παραμένει μία από τις καλύτερες που έχουν φτιαχτεί ποτέ στην μοτοσυκλέτα με εκπληκτική αντίληψη για την πρόσφυση του δρόμου και τις απότομες αλλαγές αυτής, που δεν μεταφράζονται αμέσως σε απότομο αμόλημα πίεσης.

Το Traction Control και ο έλεγχος της σούζας ανακοινώνονται από την Ducati με τον καλύτερο τρόπο που θα θέλαμε για αυτή την μοτοσυκλέτα, δηλαδή το software δεν είναι εκεί για να τις αποτρέψει και να τις κόψει απότομα.

Αναβαθμισμένο στα επίπεδα που έχουμε δει στο Streetfighter περιμένουμε να είναι και το Quickshifter που δουλεύει προς κάθε κατεύθυνση, ολοκληρώνοντας έτσι μία ήπια αλλά καίρια αναβάθμιση μίας καθημερινής σπορ, δικύλινδρης μοτοσυκλέτας από την Ducati!


Δείτε μία πλούσια συλλογή φωτογραφιών της νέας Ducati Supersport 950 2021

Ετικέτες

Honda CBR1000RR & CBR1000RR SP

Οδηγούμε στην Πορτογαλία!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/2/2017

Στον δικό του δρόμο

Επιστρέψαμε από την παρουσίαση των νέων Honda CBR1000RR και Honda CBR1000RR SP - MY 2017 αφήνοντας πίσω μας το Portimao της Πορτογαλίας, να προσπαθεί να στεγνώσει. Από τα τερτίπια της τύχης και του καιρού, είμασταν ανάμεσα στους ελάχιστους που πραγματοποίησαν την δοκιμή στο βρεγμένο, καθώς πέσαμε στην αρχή μία κακοκαιρίας, την στιγμή που άλλοι ξένοι δημοσιογράφοι είχαν την εμπειρία της οδήγησής του στην ηλιόλουστη πίστα του παγκοσμίου WSBK. Αυτό αφαιρεί πολλούς πόντους από την ευχαρίστηση της δοκιμής, δεν μας δίνει την ευκαιρία να δούμε πώς συμπεριφέρεται σε πολύ γρήγορο ρυθμό, όμως από την άλλη μας αποκαλύπτει τα ηλεκτρονικά βοηθήματα στις πιο δύσκολες συνθήκες… και τα ηλεκτρονικά βοηθήματα στο Fireblade είναι από τις βασικότερες των αλλαγών, συγκριτικά με το προηγούμενο μοντέλο.

Μαζί μας στην οδήγηση ήταν ο Freddie “Fast” Spencer και ο Nicky Hayden -που μόλις είχε επιστρέψει από την Jerez και την δοκιμή του SP2- κι έτσι με την δική τους παρουσία η εμπειρία της οδήγησης στην καταρρακτώδη βροχή, έγινε σημαντικά πιο ανώδυνη. Έχοντας μπροστά σου τον Freddie Spencer να οδηγεί δεκάδες φορές πιο ομαλά από όλους τους υπόλοιπους, κρατώντας τις ιδανικές γραμμές και καταβάλλοντας ελάχιστη προσπάθεια, σε έκανε να ξεχνάς τον κόπο αλλά και τον θυμό που η δοκιμή δεν θα ήταν τόσο διασκεδαστική όσο την περίμενες. Η πίστα του Portimao αποτελεί παράδεισο για δοκιμές μοτοσυκλέτων και απόλαυση οδήγησης, αλλά όχι τόσο για αγώνες σύμφωνα με τον Fast Freddie, κι ας φιλοξενείται εκεί το WSBK… Όπως και να ‘χει είναι απολαυστική και έχοντας οδηγήσει εκεί BMW S1000RR, Kawasaki Ninja ZX-10R, Ducati Panigale αλλά και supersport μοτοσυκλέτες, ανυπομονούσα να αντιπαραβάλλω την εμπειρία τους με εκείνη του νέου Fireblade. Αντί αυτού, βρεθήκαμε όσοι είμασταν εκεί να υποβάλλουμε τα νέα ηλεκτρονικά στις δυσκολότερες των συνθηκών, με μόνη βοήθεια προς όφελός τους, τα αγωνιστικά βρόχινα ελαστικά της Bridgestone. Η απόδοση των ελαστικών στο βρεγμένο σου δίνει μία εντύπωση για τα περιθώρια πρόσφυσης που απολαμβάνουν οι αναβάτες στα παγκόσμια πρωταθλήματα, αλλά δεν παύουν να υπάρχουν και όρια. Μπορεί να παρουσιάζουν κορυφαία συμπεριφορά στην βρεγμένη άσφαλτο, αλλά δεν γίνονται και θαύματα όταν το νερό καλύπτει στην άσφαλτο και δημιουργεί ρυάκια.

Πρώτη μεγάλη προσθήκη, είναι η χρήση Ride by Wire και μπορεί να ακουστεί περίεργο, όμως αυτή είναι η πρώτη φορά που η Honda χρησιμοποιεί RbW σε τετρακύλινδρο εν σειρά. Κάτι τέτοιο περνά ως λιγότερα σημαντικό μπροστά στα υπόλοιπα ηλεκτρονικά βοηθήματα που φέρνει η Honda στην οικογένεια Fireblade, όμως αν γνωρίζει κανείς την εμμονή της Honda με το RbW θα καταλάβει τον λόγο που δίνουμε έκταση. Στο Africa Twin δεν τοποθέτησαν RbW λέγοντας ότι δεν είχαν τρόπο να το κάνει να συμπεριφέρεται σαν να υπάρχει κανονική γκαζιέρα, πράγμα σημαντικό για την οδήγηση στο χώμα. Αντίστοιχα σημαντικό είναι και για την οδήγηση στην πίστα, καθώς όταν ανοίγεις το γκάζι στην έξοδο με την μοτοσυκλέτα πλαγιασμένη, χρειάζεται να έχεις πολύ καλό έλεγχο του γκαζιού. Εδώ είναι που έρχεται η εμμονή της Honda, που λέει ότι για να χρησιμοποιήσει RbW θα πρέπει αυτό να ανταποκρίνεται με την αίσθηση που σου δίνει μία κανονική γκαζιέρα, αλλιώς δεν βλέπει τον λόγο να το κάνει. Για να είναι λοιπόν παρόν το RbW στο νέο Fireblade, σημαίνει ότι η Honda κατάφερε να προσαρμόσει την λειτουργία του, και να την φέρει πολύ κοντά στο συνηθισμένο. Πράγματι, η αίσθηση από το γκάζι είναι εκπληκτική και δεν σ’ αφήνει να παραπονεθείς για κανένα από τα μειονεκτήματα που έχει η ηλεκτρονική διαχείριση του γκαζιού σε άλλες μοτοσυκλέτες.

Πέρα όμως από τα ηλεκτρονικά, το σημαντικότερο για εμένα είναι η μείωση της ακαμψίας του πλαισίου κατά 10% και η αύξηση της ακαμψίας του ψαλιδιού κατά ίδιο ποσοστό. Μεταφέροντας ένα μέρος των στρεβλώσεων στο πλαίσιο, από το ψαλίδι που ήταν μέχρι τώρα, το Fireblade μετατρέπεται αρκετά σε συμπεριφορά. Αυξάνεται σημαντικά η ευελιξία και οι αλλαγές κατεύθυνσης γίνονται πιο άμεσα από πριν. Σε επόμενο τεύχος θα αναλύσουμε πλήρως τι έχουν κάνει με πλαίσιο και ψαλίδι οι Ιάπωνες της Honda, και πώς μεταφράζεται αυτό στην οδήγηση της μοτοσυκλέτας. Προς το παρόν ας κρατήσουμε το σχόλιο του “Fast” Freddie: «Οι αλλαγές σε ακαμψία που ήθελα από το 2008, είναι τώρα εδώ! Η μοτοσυκλέτα είναι πολύ πιο εύκολο να μετατοπίσει το βάρος εμπρός, ώστε να ελαφρύνεις τον πίσω τροχό στην είσοδο και να τον κατευθύνεις προς το εξωτερικό της στροφής στο σημείο ακριβώς που θέλεις»

Πέρα όμως από τα ηλεκτρονικά, το σημαντικότερο για εμένα είναι η μείωση της ακαμψίας του πλαισίου κατά 10% και η αύξηση της ακαμψίας του ψαλιδιού κατά ίδιο ποσοστό

Το ABS και το traction control είχαν άψογη συμπεριφορά στις δύσκολες δικές μας συνθήκες. Είναι τελείως διαφορετικό να δοκιμάζεις το ABS με slick ελαστικά κρατώντας τα φρένα μέχρι το εσωτερικό της στροφής σε μεγάλη κλίση, από το να φρενάρεις οριακά με βρόχινα αγωνιστικά ελαστικά, πριν αφήσεις τα φρένα για να στρίψεις με πολύ μικρότερη κλίση. Στις δύο αυτές περιπτώσεις έχεις την ευκαιρία να καταλάβεις τα πάντα για την λειτουργία του, αλλά χρειάζεται να το γνωρίσεις και στις δύο περιπτώσεις κι όχι σε μία από τις δύο. Αντίστοιχα είναι τα πράγματα και για το traction control με την διαφορά ότι στο βρεγμένο αντιλαμβάνεσαι πολύ καλύτερα την προοδευτικότητα του συστήματος και τον βαθμό παρέμβασης. Δεν περίμενα η Honda να πράξει κάτι λιγότερο, από το να κυνηγήσει τα υψηλότερα των στάνταρ αυτή την στιγμή. Δεν είχε και επιλογή άλλωστε. Όταν μπαίνεις τελευταίος στον χορό των ηλεκτρονικών δεν υπάρχουν περιθώρια για αναθεωρήσεις. Θα πρέπει κατευθείαν να βρεθείς στο ίδιο σκαλί με τους υπόλοιπους, αν όχι στο πιο πάνω.
Όταν βρίσκεσαι σε μία τέτοια παρουσίαση, τόσο σημαντική, η χαρά της οδήγησης είναι μονάχα μία πτυχή της δουλειάς. Η συζήτηση με τους ανθρώπους του εργοστασίου έχει σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα. Το «σημαντική παρουσίαση» στην αρχή της παραγράφου, χαρακτηρίζει την τεχνολογική πολυπλοκότητα του μοντέλου και τον βαθμό κατάρτισης όσων έδωσαν το παρόν. Δεν έχει να κάνει με το αγοραστικό ενδιαφέρον του κόσμου, ή την εμπορικότητα του μοντέλου. Οι μηχανικοί του CBR1000RR είναι από τους καλύτερους στην Honda και μαζί τους έφεραν τους καλύτερους από Bridgestone και Ohlins. Είχα την ευκαιρία να απευθύνω τις ερωτήσεις απευθείας στα αυτιά εκείνου που ήταν σε θέση να απαντήσει… Μαθαίοντας για παράδειγμα για τις χιλιάδες γραμμές κώδικα που χρειάζονται οι αναρτήσεις του SP, τον λόγο που λειτουργούν με προκαθορισμένα βήματα και όχι ελεύθερα ανάμεσα σε πλαίσια, όπως της Aprilia, και εκείνος να εκθέσει τα υπέρ και τα κατά κάθε επιλογής. Μιλάμε για μία σπάνια ευκαιρία. Οι ημι-ενεργητικές αναρτήσεις του SP έχουν ένα πολύπλοκο τρόπο λειτουργίας, για τον οποίο μπορείς –αν βαριέσαι- να μην μάθεις καμία λεπτομέρεια και να τις διαχειριστείς με εύκολο τρόπο που δεν μαρτυρά τι γίνεται παρακάτω.

Τα εθνικά πρωταθλήματα έχουν φτάσει σε σημείο που μονάχα με πολλά λεφτά και προετοιμασία, μπορείς να τα κυνηγήσεις. Υπάρχουν αγώνες που μπορείς να συμμετέχεις με πολύ μικρότερο κόστος, όμως σε γενικές γραμμές τα πρωταθλήματα έχουν ξεφύγει πλήρως από τότε που αγόραζες μία μοτοσυκλέτα από τον αντιπρόσωπο και την επόμενη μέρα την έτρεχες με σκοπό το κύπελλο. Πολλές δεκαετίες και τεράστια βήματα εξέλιξης έχουν γίνει από τότε, και τώρα έρχονται τα ηλεκτρονικά να μας φέρουν πιο κοντά σε αυτή την εξαιρετική περίπτωση: Να αγοράζουμε κάτι ανταγωνιστικό με αυτό που ο πρωταθλητής της χώρας κερδίζει το κύπελλο!

Είχαμε αυτή την συζήτηση με τον Freddie Spencer, τον άνθρωπο που το μυαλό του και το χέρι του, ήταν το software και το hardware ενός traction control που διαχειριζόταν σε αγωνιστικές συνθήκες περισσότερα άλογα σε λιγότερα κιλά. Και το έκανε αλάνθαστα πατώντας στα χειρότερα ελαστικά. Λέγοντας πως τα ηλεκτρονικά θα μας δώσουν ή μας δίνουν, την ευκαιρία να είμαστε κοντά στην κορυφή ενός εθνικού πρωταθλήματος, απλά περνώντας την πόρτα του αντιπροσώπου, σηματοδοτεί μία νέα εποχή για αυτό το σπορ. Υπό λογικά πλαίσια μπορείς να πεις ότι είναι και προσιτή μία τέτοια μοτοσυκλέτα. Όχι για την δική μας οικονομική κατάσταση, όχι για την εποχή μας, όμως και τότε που κέρδιζε κανείς - απλά αγοράζοντας την superbike της εποχής, χρειαζόταν ένα τεράστιο ποσό συγκριτικά με τον μέσο μισθό της εποχής. Αντί να υποστηρίζεσαι από μία ομάδα μηχανικών για να τρέχεις έναν αγώνα, έρχεται η Ohlins και σου λέει ότι θα το κάνεις μόνος σου - και μάλιστα θα σε βοηθήσει ξεμπλέκοντας τις διαφορετικές καταστάσεις λειτουργίας και απλοποιώντας τις ρυθμίσεις. Εννοείται ότι θέλεις έναν χάρτη στην αρχή για να πλοηγηθείς στο μενού, αφού δεν χωράνε συγκεντρωμένα όλα αυτά στην έγχρωμη, πανέμορφη οθόνη, όμως αμέσως θα το συνηθίσεις και θα αποστηθίσεις τις διαδικασίες.

Είχα επίσης πολύ περισσότερο χρόνο παρέα με τον κ. Masatoshi Sato, υπεύθυνο εξέλιξης του νέου CBR, από την αρχική μας συνομιλία στην EICMA, όταν τον ρωτούσα για τις αλλαγές στο σύστημα ψύξης του CBR και την σχεδιαστική λεπτομέρεια στην ψύξη του τέταρτου και τρίτου κυλίνδρου, που στο προηγούμενο επέφερε διαφορά στην δυνατότητα αποβολής θερμότητας. Τα είχαμε γράψει αυτά στο ρεπορτάζ από την EICMA στο τεύχος 565… Επειδή τέτοιες ερωτήσεις δεν είχε συνηθίσει να ακούει από δημοσιογράφους, θυμόταν το όνομα και τώρα ρωτούσε ο ίδιος πώς ήταν η μοτοσυκλέτα, αν μου άρεσε το design κτλ… Του μετέφερα εκτός από την δική μας άποψη, κι όσα έγραφαν στο Facebook του MOTO συμφωνώντας οι περισσότεροι πως δεν τους αρέσει το τελικό της εξάτμισης και διαφωνώντας για την συνολική εικόνα της μοτοσυκλέτας, που στους περισσότερους άρεσε και μάλιστα αρκετά…

Στο τεύχος Μαρτίου λοιπόν, στο επόμενο τεύχος του MOTΟ, θα δώσουμε μία εκτεταμένη ανάλυση σε όλα τα παραπάνω, όπως ακριβώς χρειάζεται, στην έκταση που τους αξίζει και μπορούν να πάρουν στην έντυπη έκδοση. Θα σχολιάσουμε επίσης και το «πρέπει να ακούς το κοινό σου» που είπε ο αρχιμηχανικός του CBR, την στιγμή που μάλλον τους πήρε πολύ καιρό από τότε που άκουσαν μέχρι τότε που έπραξαν… έμαθαν όμως το μάθημα – μου τόνισε κλείνοντας το μάτι. Οι Ιάπωνες έχουν αλλάξει: Κανονικά δεν μιλούν για τον ανταγωνισμό, δεν είναι διαχυτικοί για όσα φτιάχνουν και προπαντός δεν «κλείνουν το μάτι», ενώ γενικότερα οι γκριμάτσες περιορίζονται ανάμεσα σε φίλους… οπότε αυτά είναι νέα δεδομένα και φανερώνουν αλλαγές και στον τρόπο σκέψης.

Ο John McGuinness όπως είναι κάθε φορά όταν πρόκειται να οδηγήσει...
 
 
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την παρουσίαση των Honda CBR1000RR και CBR1000RR SP: