Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

Fabio Quartararo: Είμαστε ‘σούπερ μακριά’ από τον ανταγωνισμό

Απογοητευμένος από το MotoGP Sepang Test ο κορυφαίος αναβάτης της Yamaha και η αιτία δεν είναι μόνο το σπασμένο του δάκτυλο.
Fabio Quartararo
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

11/2/2026

Στην τελευταία χρονιά του MotoGP με κινητήρες του λίτρου πριν τη μετάβαση σε 850 cc από το 2027, η Yamaha πήρε τη δύσκολη απόφαση να αντικαταστήσει τον τετρακύλινδρο εν σειρά που χρησιμοποιούσαν οι Μ1 από την πρώτη στιγμή που το πρωτάθλημα πέρασε στην τετράχρονη εποχή το 2002.

Ο νέος V4 κινητήρας προφανώς αντικατοπτρίζει τη διάταξη που θα χρησιμοποιείται από το 2027 και η επιλογή των Ιαπώνων να τον ρίξουν από φέτος στο πρωτάθλημα αποσκοπεί στο να καλύψουν το χαμένο έδαφος απέναντι σε αντιπάλους που ζουν με τετρακύλινδρους V εδώ και χρόνια. Η κίνηση εμπεριέχει αρκετό ρίσκο, ειδικά για το πρωτάθλημα του 2026 και ο Fabio Quartararo έχει κάτι να πει επ’ αυτού.

Ο Γάλλος πρωταθλητής του 2021 ξεκίνησε καλούτσικα την τριήμερη δοκιμή της Sepang, μπαίνοντας στη δεκάδα των ταχύτερων χρόνων την πρώτη μέρα, έχοντας όμως αποκομίσει στην πορεία ένα σπασμένο δάκτυλο στο δεξί του χέρι που τον έβγαλε εκτός μάχης για τις υπόλοιπες δύο μέρες. Θεωρητικά αυτό ήταν σοβαρό πλήγμα, επισκιάστηκε ωστόσο από ένα τεχνικό πρόβλημα που ανάγκασε τη Yamaha να αποσύρει όλες τις Μ1 από τη δεύτερη μέρα του Τεστ και να τις επαναφέρει την τρίτη με μειωμένη απόδοση.

Σε ένα πρωτάθλημα που ο ανταγωνισμός συνεχίζει με μοτοσυκλέτες που αφενός ξέρει πολύ καλά, αφετέρου ήταν ήδη μπροστά από τη Yamaha σε επιδόσεις, η απώλεια του (βάσει κανονισμών) περιορισμένου χρόνου δοκιμών κάνει μια άσχημη κατάσταση ακόμη χειρότερη.

“Ξέρουμε που βρισκόμαστε, ξέρουμε πως είμαστε σούπερ μακριά, αλλά πρέπει να το δεχτούμε και να δουλέψουμε σκληρά, είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε,” είπε ο Fabio Quartararo.

“Είδαμε πόσο γρήγορα γυρνούν από την πρώτη κιόλας μέρα. Σε μια μέρα μόνο είδαμε απίστευτα γρήγορα γυρολόγια.

“Φυσικά δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος γιατί βλέπουμε πόσο υποφέρουμε, βλέπουμε πως οι χρόνοι μας δεν είναι τόσο καλοί. Όμως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να βάλω τα δυνατά μου, να προσπαθήσω να οδηγήσω όσο καλύτερα μπορώ.

“Έχουμε ακόμη δουλειά να κάνουμε, ειδικά στη στροφή, στην πρόσφυση, στα ηλεκτρονικά, στη δύναμη. Είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να ρυθμίσουμε.

Προσαρμόστηκα κατευθείαν στο στυλ του V4, κατάλαβα αμέσως πού έπρεπε να αλλάξω, πού έπρεπε να προσαρμοστώ. Αλλά νομίζω πως ο δικός μας V4 δεν είναι ακριβώς σαν των άλλωνΔεν είχα αρκετό χρόνο για να καταλάβω πού βρίσκεται ο V4 της Yamaha συγκριτικά με τους αντιπάλους μας γιατί δεν έκανα αρκετούς γύρους."

Πλέον οι τετράδα αναβατών της Yamaha έχει άλλη μια επίσημη δοκιμή δύο ημερών στην Ταϊλάνδη μια εβδομάδα πριν τον πρώτο αγώνα (27/1-2/3) για να προετοιμάσει όσο καλύτερα μπορεί τις νέες Μ1 ενόψει του φετινού πρωταθλήματος.

Το οποίο δεν αποκλείεται να είναι και το τελευταίο με τη Yamaha για τον Quartararo, που ήδη μιλά με τη Honda για να βρεθεί πάνω σε έναν άλλο V4 κινητήρα από το 2027.