Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP: Η Ducati βρίσκει τον "παλιό" Bagnaia - Στην νοοτροπία του 2024

Όλα δείχνουν ότι ο Pecco έχει ξαναβρεί τον εαυτό του μετά τη δύσκολη σεζόν του 2025
Bagnaia
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

10/2/2026

Ο Davide Tardozzi δηλώνει ότι ο Francesco Bagnaia έχει επιστρέψει με τη νοοτροπία που τον έκανε πρωταγωνιστή το 2024, καθώς δείχνει αναγεννημένος στις πρώτες δοκιμές με τη GP26.

Η Ducati εμφανίζεται ιδιαίτερα αισιόδοξη για τον Francesco Bagnaia ενόψει της σεζόν 2026 στο MotoGP, με τον team manager της εργοστασιακής ομάδας, Davide Tardozzi, να υποστηρίζει ότι ο Ιταλός αναβάτης έχει ξαναβρεί τη σωστή αγωνιστική του ταυτότητα μετά από μια ταραχώδη και απογοητευτική χρονιά το 2025.

Ο Bagnaia ξεκίνησε εντυπωσιακά τις χειμερινές δοκιμές στη Sepang, νιώθοντας άνετα από τα πρώτα του περάσματα με τη νέα Ducati GP26. Παρότι κατέληξε πέμπτος στους συνολικούς χρόνους, ήταν ο ρυθμός του σε προσομοίωση sprint αυτός που τράβηξε τα βλέμματα, καθώς γύριζε μόλις ένα δέκατο πιο αργά από τον Alex Marquez της Gresini, ο οποίος ήταν ο ταχύτερος του Sepang Test.

Η εικόνα αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το 2025, όταν ο Bagnaia δυσκολεύτηκε σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς να προσαρμοστεί στη GP25, ευρισκόμενος συχνά στο πίσω μέρος του grid και μακριά από τη μάχη του βάθρου.

Ο ίδιος ο Bagnaia δήλωσε ότι βρήκε ξανά την αίσθηση που του έλειπε πέρυσι, τονίζοντας ιδιαίτερα τη βελτιωμένη σταθερότητα στο φρενάρισμα της Desmosedici. Ωστόσο, απέφυγε να πει ότι όλα του τα προβλήματα έχουν πλέον λυθεί οριστικά.

Bagnaia

Ο Tardozzi, πάντως, ήταν πιο σαφής: "Στην αρχή της χρονιάς, όταν επέστρεψε από τις διακοπές, είδα έναν εντελώς διαφορετικό Pecco, με διαφορετική νοοτροπία. Μου θύμισε τον Pecco του 2024. Πιστεύω ότι θα είναι ένας πολύ δύσκολος αντίπαλος στους ερχόμενους αγώνες."

Και πρόσθεσε: "Είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος. Συζητάμε πολύ μαζί του, ειδικά με τον Gigi Dall’Igna και από τις δοκιμές της Βαλένθιας είχε ήδη ξαναβρεί τη σωστή στάση. Είμαστε πολύ χαρούμενοι, γιατί ξέρουμε ότι έχουμε έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό Pecco."

Φήμες για το μέλλον του

Παρά τη βελτιωμένη εικόνα του, το όνομα του Bagnaia βρίσκεται έντονα στο επίκεντρο της μεταγραφολογίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ducati φέρεται να εξετάζει σοβαρά την περίπτωση του Pedro Acosta ως πιθανό αντικαταστάτη του για το 2027 - κάτι που σχεδόν επιβεβαιώνεται από πρόσφατες δηλώσεις του Dani Pedrosa.

Ο ίδιος ο Bagnaia έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι μια μετακίνηση σε δορυφορική Ducati δεν τον ενδιαφέρει, αφήνοντας να εννοηθεί πως αν χάσει τη θέση του στην εργοστασιακή ομάδα, η πολυετής σχέση του με την εταιρεία από το Borgo Panigale ίσως φτάσει στο τέλος της.

Tardozzi

Ο Tardozzi, από την πλευρά του, υπογράμμισε ότι η απόλυτη προτεραιότητα της Ducati αυτή τη στιγμή είναι η ανανέωση του συμβολαίου του Marc Marquez: "Ο Pecco είναι στην καρδιά μας, αλλά μέχρι να οριστικοποιήσουμε το συμβόλαιο του Marc, δεν θέλουμε να μιλάμε με άλλους αναβάτες. Πρώτα ο Marc, και μετά βλέπουμε."

Με τον Bagnaia να δείχνει ξανά ανταγωνιστικός και με τη Ducati να μπαίνει στη νέα σεζόν με υψηλές φιλοδοξίες, όλα δείχνουν ότι το 2026 μπορεί να αποτελέσει τη χρονιά της επιστροφής του Ιταλού στην κορυφή.