John Dodds - Έφυγε από την ζωή ο πρώην αγωνιζόμενος των GP
Ο Αυστραλός ήταν 80 ετών
Από τον
Αλέξανδρο Λαμπράκη
1/2/2024
Μετά τον πρόωρο θάνατο του Anthony Gobert, η μηχανοκίνητη σκηνή της Αυστραλίας θρηνεί τον χαμό ενός ακόμα αναβάτη, ο οποίος είχε αγωνιστεί στα GP τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, τον John Dodds.
O John Dodds γεννήθηκε τα τέλη του 1943, με το ντεμπούτο του στους αγώνες να έρχεται το 1966, σε ηλικία 23 ετών. Ο πρώτος αγώνας στον οποίο έλαβε μέρος ήταν στην πίστα της τότε Δυτικής Γερμανίας, το Hockenheimring, στην κατηγορία των 500 κυβικών.
Έκτοτε θα συνέχιζε μέχρι και το 1978, όταν και αποσύρθηκε από τους αγώνες. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κατάφερε να κερδίσει τέσσερα Grand Prix. Το πρώτο του βάθρο ήρθε το 1968, πάνω σε μία Norton 500. Δύο χρόνια αργότερα, στις αρχές του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1970, ήρθε η πρώτη του νίκη πάνω σε μία Aermacchi 125 κυβικών, την οποία οδήγησε στο βρεγμένο Nordschleife στο Nurburgring. Συνολικά ο Αυστραλός είχε δει το βάθρο 21 φορές, με τον καλύτερο τερματισμό του σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα να έρχεται το 1973, όταν βρέθηκε στην τρίτη θέση πίσω από τους Dieter Braun και Teuvo Länsivuori στην κατηγορία των 250 κυβικών.
Ο Dodds βρέθηκε επίσης τρεις φορές στην τέταρτη θέση γενικής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 1971 στα 250 κυβικά και τις σεζόν 1973 και 1974 στα 350 κυβικά. Η τελευταία GP νίκη του ήταν στην ισπανική πίστα Montjuic το 1974. Μετά από 12 χρόνια, το γερμανικό GP των 250 κυβικών στο Nurbrurgring ήταν και το τελευταίο του, προτού αποσυρθεί από την ενεργό δράση το 1978.
O John Dodds ασχολούνταν επίσης ερασιτεχνικά με την μηχανολογία και του άρεσαν οι προκλήσεις. Γι’ αυτό και βοήθησε τον Kim Newcombe να εξελίξει τον δίχρονο κινητήρα του Diete Konig, με τον οποίο μάλιστα αγωνίστηκε στα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 500 κυβικών του 1971 απέναντι στις κυρίαρχες τότε τετράχρονες MV Agusta, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Πέρα από τα GP, ο Αυστραλός ήταν επίσης από τους πρώτους αναβάτες που πήραν μέρος στο αρχικό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Formula 750, το 1973. Εκείνη την χρονιά θα ερχόταν δεύτερος, πίσω από τον θρύλο των GP, Barry Sheene, ο οποίος βρισκόταν ακόμα στις αρχές της αγωνιστικής του καριέρας. Την επόμενη χρονιά, το 1974, ο Dodds κατάφερε τελικά να κατακτήσει τον τίτλο της Formula 750, πάνω σε μία Yamaha ΤΖ 350 δίχρονων κυβικών.
MotoGP: Στα 850 κυβικά η κυριαρχία των V4 θα αμφισβητηθεί ξανά, όπως παλιά!
Αντίθετα με την εξέλιξη έως σήμερα όπου έπεσε ακόμη και το κάστρο της Yamaha
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
16/12/2025
Ο πρώην test rider της Suzuki, Sylvain Guintoli, εξηγεί γιατί τα MotoGP οδηγήθηκαν στη κυριαρχία των V4 κινητήρων, αλλά και γιατί το πλεονέκτημα αυτό ίσως να μην είναι δεδομένο στην εποχή των 850cc.
Για πρώτη φορά από την αρχή της τετράχρονης εποχής τους, το 2002, τα MotoGP θα έχουν από την σεζόν του 2026 μοτοσυκλέτες αποκλειστικά με V4 κινητήρες, τώρα που έπεσε και το κάστρο της Yamaha.
Στις περισσότερες από τις 24 σεζόν που πέρασαν από την κατάργηση των δίχρονων 500cc, ο ανταγωνισμός μεταξύ V και Inline κινητήρων ήταν σχετικά ισορροπημένος.
Σε επίπεδο τίτλων αναβατών, 14 έχουν κατακτηθεί από V-κινητήρες, δύο με τον V5 της Honda. Ενώ οι υπόλοιποι δώδεκα με V4 των Honda και Ducati.
Οι εν σειρά κινητήρες μετρούν δέκα παγκόσμια πρωταθλήματα, εννέα από την Yamaha και ένα από την Suzuki, όταν ο Joan Mir κατέκτησε τον τίτλο το 2020.
Ο Fabio Quartararo χάρισε στη Yamaha τον πιο πρόσφατο τίτλο της το 2021, πριν η Suzuki αποχωρήσει με στυλ, κερδίζοντας δύο από τους τρεις τελευταίους αγώνες της το 2022. Αυτές έμελλε να είναι και οι τελευταίες νίκες εν σειρά κινητήρων, μέχρι νεοτέρας, με τη Yamaha να επιβεβαιώνει ότι από το 2026 θα περάσει και εκείνη σε V4, ακολουθώντας τις Ducati, Aprilia, KTM και Honda.
Η ίδια η ιστορία της Suzuki στο MotoGP δείχνει πόσο δραστικά έχει αλλάξει το τοπίο. Η ιαπωνική εταιρεία είχε δυσκολευτεί στο παρελθόν με τον V4 GSV-R, πριν επιστρέψει το 2015 με τετρακύλινδρο εν σειρά κινητήρα.
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της GSX-RR που κατέκτησε τίτλο έπαιξε ο πρώην αναβάτης του MotoGP και πρωταθλητής WorldSBK, Sylvain Guintoli, ως εργοστασιακός δοκιμαστής και με wild-card συμμετοχές.
"Η Suzuki έτρεχε με V4 πριν από πολλά χρόνια, αλλά όταν επέστρεψε, επέλεξε εν σειρά διάταξη, την περίοδο που ήμουν κι εγώ εκεί", δήλωσε ο Guintoli που πλέον εκτελεί χρέη σχολιαστή MotoGP ενώ ακόμα αγωνίζεται στην κατηγορία EWC με την BMW.
"Προφανώς λειτούργησε πολύ καλά, γιατί κερδίσαμε τον τίτλο το 2020. Και μετά ο Fabio πήρε τον τίτλο το 2021. Άρα είχαμε δύο συνεχόμενους τίτλους με εν σειρά κινητήρες.
"Μετά από αυτό ξεκίνησε η κυριαρχία των V4".
Στην ερώτηση τι προκάλεσε τη στροφή προς τους V4, ο Guintoli απάντησε. "Σίγουρα η αεροδυναμική, σε συνδυασμό με την υπεροχή σε ίππους του V4. Τους χρειάζεσαι αυτούς τους ίππους, γιατί έχεις όλη αυτή την αντίσταση από τα φτερά και τις αεροδυναμικές συσκευές στις ευθείες.
"Με τις συσκευές ρύθμισης ύψους, οι μοτοσυκλέτες είναι πλέον πιο “drag”, κάτι που βοηθά στο να περάσει όλη αυτή η δύναμη στο έδαφος."
"Όταν χαμηλώνεις την ανάρτηση πίσω σύστημα και μάλιστα αυτό μπορείς να το κάνεις δυναμικά, μέσα στην στροφή, τότε έχεις μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που υπήρχαν παλαιότερα για να χρησιμοποιήσεις την ισχύ. Πάντα σε σχέση με μια συμβατική αγωνιστική μοτοσυκλέτα, όπου ο μόνος τρόπος που έχεις να ελέγξεις την δύναμη, είναι απλά να περιορίζεις το άνοιγμα της γκαζιέρας μέχρι να μπεις ουσιαστικά στην τέταρτη σχέση."
"Η αεροδυναμική, οι συσκευές ρύθμισης ύψους και η συνολική πρόσφυση μαζί με την συμβολή των ηλεκτρονικών, επέτρεψαν τις μοτοσυκλέτες να γίνουν πιο αποδοτικές, και στους αναβάτες να χρησιμοποιούν περισσότερη ισχύ από ποτέ. Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται αυτό το μικρό πλεονέκτημα του V4".
Σύμφωνα με τον Guintoli, το πλεονέκτημα αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές όταν πέφτει η πρόσφυση των ελαστικών στη διάρκεια του αγώνα.
"Σε συνθήκες αγώνα, όταν μειώνεται η πρόσφυση, δεν μπορείς να διατηρήσεις την ίδια ταχύτητα στη στροφή", εξηγεί.
"Με έναν V4 όμως μπορείς να φρενάρεις και να στρίψεις πιο γρήγορα στην κορυφή της στροφής και μετά να χρησιμοποιήσεις όλη τη δύναμη μόλις σηκώσεις τη μοτοσυκλέτα.”
"Έτσι χάνεις λιγότερο χρόνο σε σχέση με το να προσπαθείς να διατηρήσεις την ταχύτητα μέσα στη στροφή, που είναι το δυνατό σημείο ενός εν σειρά.
"Γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου, τα πράγματα πήγαν προς τα εκεί… Αλλά δεν είναι δεδομένο ότι αυτό θα ισχύει και με τους νέους κανονισμούς του 2027!".
Με το MotoGP να περνά στα 850cc από το 2027, να καταργεί τις συσκευές ρύθμισης ύψους και να αλλάζει σε ελαστικά Pirelli, το σημερινό πλεονέκτημα του V4, που βασίζεται στη μέγιστη αξιοποίηση του πίσω Michelin, μπορεί να εξαφανιστεί.
"Θα δούμε, αλλά το 2027 θα έχουμε πιο ‘φυσικές’ μοτοσυκλέτες, χωρίς συσκευές ρύθμισης ύψους, με λιγότερη αεροδυναμική. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα."
"Ίσως ένας Ι4 να μην είναι κακή ιδέα!".
Δεν είναι τυχαίο ότι Kawasaki, Yamaha και BMW με κινητήρες εν σειρά έχουν κατακτήσει τέσσερις από τους έξι τελευταίους τίτλους στο WorldSBK με ελαστικά Pirelli.
Ωστόσο, με τόση γνώση και δεδομένα πλέον χτισμένα γύρω από τον V4, και ακόμη και τη Yamaha να αλλάζει φιλοσοφία αναζητώντας περισσότερη πρόσφυση πίσω, κανένας κατασκευαστής των MotoGP δεν δείχνει προς το παρόν διατεθειμένος να εξετάσει σοβαρά έναν Ι4 κινητήρα. Το αντίθετο μάλιστα, η Yamaha καίει την σεζόν που έρχεται ως προετοιμασία για να χτίσει εμπειρία με την διάταξη, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει τον Toprak.
