John Dodds - Έφυγε από την ζωή ο πρώην αγωνιζόμενος των GP
Ο Αυστραλός ήταν 80 ετών
Από τον
Αλέξανδρο Λαμπράκη
1/2/2024
Μετά τον πρόωρο θάνατο του Anthony Gobert, η μηχανοκίνητη σκηνή της Αυστραλίας θρηνεί τον χαμό ενός ακόμα αναβάτη, ο οποίος είχε αγωνιστεί στα GP τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, τον John Dodds.
O John Dodds γεννήθηκε τα τέλη του 1943, με το ντεμπούτο του στους αγώνες να έρχεται το 1966, σε ηλικία 23 ετών. Ο πρώτος αγώνας στον οποίο έλαβε μέρος ήταν στην πίστα της τότε Δυτικής Γερμανίας, το Hockenheimring, στην κατηγορία των 500 κυβικών.
Έκτοτε θα συνέχιζε μέχρι και το 1978, όταν και αποσύρθηκε από τους αγώνες. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κατάφερε να κερδίσει τέσσερα Grand Prix. Το πρώτο του βάθρο ήρθε το 1968, πάνω σε μία Norton 500. Δύο χρόνια αργότερα, στις αρχές του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1970, ήρθε η πρώτη του νίκη πάνω σε μία Aermacchi 125 κυβικών, την οποία οδήγησε στο βρεγμένο Nordschleife στο Nurburgring. Συνολικά ο Αυστραλός είχε δει το βάθρο 21 φορές, με τον καλύτερο τερματισμό του σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα να έρχεται το 1973, όταν βρέθηκε στην τρίτη θέση πίσω από τους Dieter Braun και Teuvo Länsivuori στην κατηγορία των 250 κυβικών.
Ο Dodds βρέθηκε επίσης τρεις φορές στην τέταρτη θέση γενικής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 1971 στα 250 κυβικά και τις σεζόν 1973 και 1974 στα 350 κυβικά. Η τελευταία GP νίκη του ήταν στην ισπανική πίστα Montjuic το 1974. Μετά από 12 χρόνια, το γερμανικό GP των 250 κυβικών στο Nurbrurgring ήταν και το τελευταίο του, προτού αποσυρθεί από την ενεργό δράση το 1978.
O John Dodds ασχολούνταν επίσης ερασιτεχνικά με την μηχανολογία και του άρεσαν οι προκλήσεις. Γι’ αυτό και βοήθησε τον Kim Newcombe να εξελίξει τον δίχρονο κινητήρα του Diete Konig, με τον οποίο μάλιστα αγωνίστηκε στα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 500 κυβικών του 1971 απέναντι στις κυρίαρχες τότε τετράχρονες MV Agusta, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Πέρα από τα GP, ο Αυστραλός ήταν επίσης από τους πρώτους αναβάτες που πήραν μέρος στο αρχικό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Formula 750, το 1973. Εκείνη την χρονιά θα ερχόταν δεύτερος, πίσω από τον θρύλο των GP, Barry Sheene, ο οποίος βρισκόταν ακόμα στις αρχές της αγωνιστικής του καριέρας. Την επόμενη χρονιά, το 1974, ο Dodds κατάφερε τελικά να κατακτήσει τον τίτλο της Formula 750, πάνω σε μία Yamaha ΤΖ 350 δίχρονων κυβικών.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
