Pramac Racing - Με Oliveira και Miller το 2025

Ανακοινώθηκε επίσημα ο Πορτογάλος - Ποντάρει στην εμπειρία του η ομάδα, και περιμένουμε ανακοίνωση και για τον Αυστραλό
Miguel Oliveira Πάει στην Prima Pramac
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

5/9/2024

Η νέα εποχή για την Pramac Racing, ως δορυφορική ομάδα της Yamaha, θα φέρει στις τάξεις της τους έμπειρους Jack Miller και Miguel Oliveira με τον Πορτογάλο να ανακοινώνεται και επίσημα, σήμερα 5/9/2024.

Λίγο πριν την έναρξη των δοκιμαστικών για το Misano GP, ο Oliveira επιβεβαιώθηκε από την Prima Pramac και από την ίδια τη Yamaha -με αυτήν υπέγραψε ο Πορτογάλος- ως ο ένας από τους δύο αναβάτες που θα αγωνιστούν μαζί της την επόμενη χρονιά αλλά και το 2026, και αυτή ήταν μια μεταγραφή που περίμεναν όλοι στο MotoGP, όπως περιμένουν και τη μετακόμιση του Jack Miller στην ιταλική ομάδα για το 2025.

Οι δύο αναβάτες θα ενισχύσουν την Pramac Racing έπειτα από την αποχώρηση του Jorge Martin για την εργοστασιακή ομάδα της Aprilia, με τον Franco Morbidelli να πηγαίνει στην Pertamina Enduro VR46 Racing Team του Valentino Rossi.

Η πολυετής και ιδιαίτερα στενή συνεργασία μεταξύ της Yamaha και της Pramac Racing θα δει την πρώτη να παρέχει στη δεύτερη εργοστασιακές μοτοσυκλέτες (ίδιο spec) αλλά και προσωπικό, με στόχο την αμφίδρομη επικοινωνία στην εξέλιξη της YZR-M1 ώστε να γίνει ανταγωνιστική όσο το δυνατό γρηγορότερα και να επιστρέψει το εργοστάσιο της Iwata στις νίκες και τα πρωταθλήματα.

Miguel Oliveira και Lin Jarvis

Με παρόμοια σωματοδομή, ύψος και βάρος και μόλις 14 ημέρες διαφοράς σε ηλικία οι 29χρονοι Jack Miller και Miguel Oliveira θα φέρουν μαζί τους πολύτιμη εμπειρία στην πιο επιτυχημένη ιδιωτική ομάδα του MotoGP και αυτό θα βοηθήσει τα μέγιστα στην εξέλιξη της μοτοσυκλέτας συντομεύοντας τον απαιτούμενο χρόνο

Ο αγωνιστικός διευθυντής της Pramac Racing, Gino Borsoi φαίνεται να συμφωνεί απόλυτα με αυτό σκιαγραφώντας επί της ουσίας τους αναβάτες που θα έχει η ομάδα του την επόμενη σεζόν πριν από λίγες ημέρες. Σε σχετικές δηλώσεις του ο Ιταλός τόνισε για μία ακόμη φορά ότι η ομάδα έχει ήδη καταλήξει στους αναβάτες που θα έχει το 2025, με τον Oliveira να ανακοινώνεται πρώτος.

Παράλληλα, ο Borsoi υπογράμμισε ότι η καλύτερη φόρμουλα για τη Yamaha, αυτή που θα φέρει τους Ιάπωνες πιο γρήγορα στον δρόμο της επιτυχίας, είναι να έχει αναβάτες που γνωρίζουν ήδη τις ιδιαιτερότητες της κατηγορίας, έχουν οδηγήσει μοτοσυκλέτες άλλων κατασκευαστών και γνωρίζουν τι θα πει "MotoGP Σαββατοκύριακο".

Βέβαια ο νέος τεχνικός διευθυντής της Yamaha, Massimo Bartolini, βλέπει τα πράγματα λίγο πιο απαισιόδοξα από τον Borsoi, αφού ο Ιταλός, που μετακόμισε στην εργοστασιακή ομάδα της Ducati σε εκείνη της Yamaha, θεωρεί ότι θα περάσει ακόμη αρκετός καιρός για να γίνει η μοτοσυκλέτα σταθερά νικηφόρα, αφού είναι άλλο πράγμα να μειωθεί το χάσμα που χωρίζει την απόδοση της YZR-M1 από εκείνη της Desmosedici και άλλο να γίνει η μοτοσυκλέτα ανταγωνιστική.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.