Aleix Espargaro - Αναγκάστηκε να διαλέξει μεταξύ αγώνων ποδηλάτου και εξέλιξης της Honda RC213V

Το διπλό ταμπλό αποδείχτηκε ανεφάρμοστο - Νέο πλάνο για τον Ισπανό όσον αφορά στο 2026
Aleix Espargaro
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

2/1/2026

Μάλλον ο Aleix Espargaro ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξος όταν δήλωνε πως θα αγωνιζόταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Gravel ποδηλάτου 2025, ενώ την ίδια ώρα θα εκπλήρωνε καθήκοντα αναβάτη εξέλιξης στην εργοστασιακή ομάδα της Honda. Η κατάληξη μάλλον δεν ήταν ιδανική, κι έτσι ο Ισπανός προχωρά σε νέα κατεύθυνση για το 2026.

Θυμίζουμε πως όταν ο Aleix “κρέμασε τα γάντια του” το 2024, αποχαιρετώντας την Aprilia, έκανε ντεμπούτο ως αναβάτης εξέλιξης της Honda RC213V δίπλα στον Stefan Bradl, τον καιρό που η εταιρεία αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα ανταγωνιστικότητας.

Καθώς ο Ισπανός είχε αποδείξει την αξία του στο πρόγραμμα εξέλιξης της μοτοσυκλέτας της Aprilia, η κίνηση αυτή της Honda είχε μεγάλη αξία για τους Ιάπωνες. Όμως την ίδια ώρα, ο πρώην “κάπτεν” της Aprilia θέλησε να καταπιαστεί σοβαρά και με τη δεύτερη μεγάλη του αγάπη, τους αγώνες ποδηλασίας, ένα σχέδιο που μάλλον δεν είχε σκεφτεί εις βάθος.

Aleix Espargaro

Κάπως έτσι, το πρόγραμμα εξέλιξης της MotoGP μοτοσυκλέτας της Honda, και το πρόγραμμα προπονήσεων και αγώνων ποδηλασίας με την ομάδα της Lidl-Trek ξεκίνησαν να φορτώνουν τον Ισπανό με απαιτήσεις που γινόταν ολοένα και πιο δύσκολες και έφταναν το σώμα του στα όρια.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήρθε το περασμένο καλοκαίρι, όπου ο Aleix είχε προγραμματιστεί να αντικαταστήσει τον Somkiat Chantra στο GP της Ουγγαρίας, βοηθώντας έτσι την ομάδα να συλλέξει πολύτιμα δεδομένα σε ρυθμό αγώνα. Λίγες μέρες πριν τον αγώνα όμως, ο Espargaro έπεσε σε προπόνησή του με το ποδήλατο, και τραυματίστηκε άσχημα, και κάπως έτσι το σχέδιο για συμμετοχή του στον γύρο του Balaton έπεσε στο κενό, και η Honda βρέθηκε έκθετη.

Στον επόμενο γύρο της χρονιάς, στη Βαρκελώνη, ο Aleix έφτασε στην πίστα εντελώς εξαντλημένος, και με τρεις σπασμένους σπονδύλους!

Εκεί ο Alberto Puig είχε μια εκτενή συζήτηση μαζί του, λέγοντάς του πως καταλαβαίνει το πάθος του Aleix για το ποδήλατο, όμως η σχέση του με τη Honda είχε ανάγκη μεγαλύτερης αφοσίωσης. Κι όπως δήλωσε αργότερα ο Aleix, “ο Alberto είχε απόλυτο δίκιο”.

Aleix Espargaro

Κάνοντας την αυτοκριτική του, ο μεγαλύτερος αδελφός του Pol δήλωσε πως υποτίμησε τον φόρτο εργασίας στον νέο συνδυαστικό ρόλο που είχε προσπαθήσει να εκπληρώσει. “Πιθανώς έκανα λάθος. Δεν εκτίμησα σωστά τον ρόλο μου ως αναβάτης εξέλιξης. Νόμιζα πως θα μπορούσα να τα καταφέρω σε διπλό ταμπλό αλλά δεν ήταν εφικτό.”

Θυμίζουμε πως ο Aleix είχε πάρει τους αγώνες ποδηλασίας ιδιαίτερα σοβαρά, καθώς προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Gravel, και είχε λάβει μέρος στον αγώνα Skoda Titan Desert.

Τώρα, καθώς η Honda κατάφερε να πετύχει σημαντικά καλύτερες θέσεις στη σεζόν MotoGP 2025 από ότι τα προηγούμενα χρόνια η ομάδα έχασε το προνομιακό καθεστώς παραχωρήσεων, και πλέον οι εργοστασιακοί αναβάτες δεν θα μπορούν να συμμετέχουν στις ιδιωτικές δοκιμές. Έτσι όλο το βάρος της εξέλιξης πέφτει πλέον στους Aleix και Stefan.

Aleix Espargaro

Η αλλαγή νοοτροπίας είναι επείγουσα, επειδή το τεχνικό τοπίο της Honda έχει αλλάξει. Χάρη σε ένα ισχυρό δεύτερο μισό της σεζόν 2025, το εργοστάσιο κατάφερε να ανέβει από την Ομάδα Δ στην Ομάδα Γ στο σύστημα παραχωρήσεων. Αν και αυτό είναι εξαιρετική είδηση από άποψη απόδοσης, είναι δίκοπο μαχαίρι για την ομάδα δοκιμών: οι τακτικοί αναβάτες δεν θα μπορούν πλέον να διεξάγουν ιδιωτικές δοκιμές, οπότε όλο το βάρος της ανάπτυξης πέφτει πλέον αποκλειστικά στους ώμους του Aleix και του Bradl.

Ο οδικός χάρτης για το επόμενο έτος είναι ιδιαίτερα απαιτητικός όπως αναφέρει ο Aleix, καθώς “τόσο ο Alberto όσο και η ιαπωνική διοίκηση μου ζήτησαν να εξελίξω τόσο τη μοτοσυκλέτα του 2026 και τη νέα μοτοσυκλέτα 850 κ.εκ. του 2027 με ελαστικά Pirelli, οπότε θα πρέπει να αφιερωθώ πολύ περισσότερο στη δουλειά μου ως δοκιμαστής της Honda”.

Έτσι η ποδηλασία θα περάσει σε δεύτερη μοίρα για τον Aleix, αυστηρά ως προπονητικό εργαλείο. “Του χρόνου θα συνεχίσω με την ομάδα Lidl-Trek, αλλά δεν θα αγωνιστώ επαγγελματικά. Θα προπονούμαι μόνο μαζί τους και θα επικεντρωθώ περισσότερο στη Honda”, δήλωσε ο Καταλανός αναβάτης.

Κι οι αγώνες ποδηλασίας μπορούν να περιμένουν...

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.