Casey Stoner: Με ήθελαν για γλάστρα

Από τον

Μπάμπη Μέντη

14/9/2018

Όπως ήδη σας έχουμε πει, ο Casey Stoner δεν θα συνεχίσει να έχει τον ρόλο του δοκιμαστή για τις μοτοσυκλέτες των MotoGP της Ducati. Οι μέχρι τώρα πληροφορίες έδειχναν ότι αυτή ήταν μια απόφαση του Αυστραλού πρώην Παγκόσμιου Πρωταθλητή, βασισμένη στο σκεπτικό ότι δεν ήθελε να οδηγάει πλέον στο όριο, ρισκάροντας έναν τραυματισμό.

Άλλωστε, ήδη είχε χτυπήσει τον ώμο του μετά τα δοκιμαστικά της Sepang πέρσι. Όμως σε μια τελευταία του συνέντευξη στην ιταλική αθλητική εφημερίδα Gazzetta della sport, δήλωσε πως η Ducati δεν χρησιμοποίησε ποτέ τα δεδομένα που τους είχε δώσει από τις δοκιμές και ότι τον χρησιμοποιούσαν περισσότερο ως γλάστρα! Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, η Ducati τον ήθελε να περιφέρεται στις πίστες ντυμένος με τα ρούχα της και να τον χρησιμοποιεί ως “διαφημιστικό προϊόν” στα social media. Συγκεκριμένα είπε: “Τους έχω πει εδώ και πολύ καιρό τις αλλαγές που χρειάζεται η μοτοσυκλέτα, αλλά αρνούνται να τις κάνουν. Οπότε, αφού δεν χρησιμοποιούν τα στοιχεία που τους δίνω, τότε δεν υπάρχει λόγος και να ρισκάρω. Διότι για να κάνεις τόσο σοβαρή δουλειά σε αυτό το επίπεδο, θα πρέπει να οδηγάς στο όριο. Τίποτα δεν θα μου έδινε περισσότερη χαρά, από το να γιορτάσω την κατάκτηση ενός ακόμα Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Ducati, αλλά από την στιγμή που δεν παίρνουν ό,τι τους δίνω, δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω… ”

Εδώ βέβαια προκύπτουν ορισμένα ερωτηματικά. Σαφώς γνωρίζουμε ό,τι ο βασικός λόγος που έφυγε ο Stoner από την ενεργό δράση, ήταν η απέχθειά του στις εκδηλώσεις και στις έξω-αγωνιστικές υποχρεώσεις που έχουν στις μέρες μας οι αναβάτες. Γνωρίζουμε όμως, πως πριν μερικές ημέρες ανακοίνωσε στο facebook πως σταματά μεν να είναι test rider, όμως θα συνεχίζει την συνεργασία του με την Ducati ως πρεσβευτής της ιταλικής εταιρείας και μάλιστα είχε ανεβάσει post στην προσωπική του σελίδα, σχετική με τα νέα μοντέλα που θα δείξει η Ducati στην έκθεση του Μιλάνου. Όμως με αυτές τις δηλώσεις που έκανε τώρα, δείχνει πως οι σχέσεις του με τους Ιταλούς δεν είναι τόσο καλές πλέον. Πιθανή αιτία ίσως είναι τα χρήματα που του πρόσφεραν για τον καινούριο ρόλο του ή οι υποχρεώσεις που του ζητάνε στο νέο συμβόλαιο. Ίσως όμως αιτία να είναι και κάποια πρόταση συνεργασίας από άλλο εργοστάσιο. Θα δούμε σύντομα τι από τα δύο συμβαίνει, αλλά δεν θα μας κάνει έκπληξη αν τον δούμε να έχει ρόλο test rider σε άλλη εταιρεία.

https://bit.ly/MOTO_678

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!