Διαζύγιο Rossi-Galbusera το 2020

Αλλάζει αρχιμηχανικό ο Γιατρός
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

3/10/2019

Μόλις πριν από λίγο ο Valentino Rossi ανακοίνωσε ότι για το 2020 η ομάδα θα έχει άλλον επικεφαλής, καθώς ο Silvano Galbusera θα μετακομίσει στην νεοσύστατη ομάδα εξέλιξης της Yamaha με βάση στην Ευρώπη, ενώ τη θέση του θα πάρει ο Davide Munoz.

Ο Galbusera ανέλαβε τα καθήκοντα του αρχιμηχανικού στην ομάδα του Rossi το 2014, αντικαθιστώντας τον Jeremy Burgess, τον διάσημο Αυστραλό ο οποίος είχε θητεύσει δίπλα στον Doohan, αποτελώντας άλλο ένα ηχηρό και απρόσμενο διαζύγιο εκείνη την εποχή. Η κίνηση αυτή, γίνεται προφανώς στα πλαίσια μιας προσπάθειας να αντιστραφούν τα άσχημα αποτελέσματα του Γιατρού το τελευταίο διάστημα.

Ο Davide Munoz που θα αναλάβει τον νευραλγικό ρόλο από την επόμενη χρονιά, είναι ο άνθρωπος που "έτρεχε" την ομάδα με την οποία ο Francesco Bagnaia πήρε τον τίτλο στην Moto2 το 2018, ενώ φέτος είναι αρχιμηχανικός του Nicolo Bulega στην SKY VR46 Team, του Rossi.

Αν και κάποιες αλλαγές ήταν αναμενόμενες στο τεχνικό επιτελείο του Γιατρού, η αντικατάσταση του Galbusera είναι μια έκπληξη, καθώς σε δηλώσεις του ο Rossi τον περασμένο Ιούλιο είχε διαψεύσει τις φήμες ότι θα έφευγε ο συμπατριώτης του από την ομάδα της Yamaha. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι δηλώσεις του εννιά φορές παγκόσμιου πρωταθλητή, που θέλησε να δώσει το σκεπτικό πίσω από την συγκεκριμένη απόφαση:

"Μετά τον αγώνα του Misano μιλήσαμε με τον Silvano γιατί θέλαμε να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι ώστε να είμαστε πιο δυνατοί", είπε ο Rossi. "Είχαμε όμως διαφορετική φιλοσοφία γιατί αν και ο Silvano ήθελε να εξακολουθήσει να δουλεύει για την Yamaha, ήθελε παράλληλα έναν ρόλο με λιγότερο άγχος και με λιγότερα ταξίδια εκτός Ιταλίας. Παράλληλα, η Yamaha σκόπευε να ενδυναμώσει την ομάδα εξέλιξης για την επόμενη χρονιά, ώστε να βελτιωθούν τα αποτελέσματα της δουλειάς που γίνεται στην Ευρώπη. Αν και δεν ήταν αυτός ο στόχος μας από την αρχή, κατά την διάρκεια της συζήτησης αποφασίσαμε την αλλαγή και ο Silvano θα πάει του χρόνου στην ομάδα εξέλιξης που έχει ευρωπαϊκή βάση."

"Θα έχω έναν άλλο αρχιμηχανικό, ο οποίος προέρχεται από την ομάδας μας στην Moto2, στέφθηκε πέρσι πρωταθλητής με τον Pecco και φέτος δουλεύει με τον Bulega, οπότε είμαι ενθουσιασμένος. Είναι μια νέα κατάσταση και δεν έχει καμία εμπειρία από την MotoGP μοτοσυκλέτα, αλλά είναι ένας νέος άνθρωπος και έχει πολλές καλές ιδέες. Στο τέλος όλοι είναι χαρούμενοι και ο Silvano είναι ευχαριστημένος. Χαίρεται που θα μείνει στην ομάδα εξέλιξης, οπότε θα προσπαθήσουμε και θα δούμε αν μπορούμε να γίνουμε πιο δυνατοί." Επειδή θα δημιουργηθεί η εύλογη απορία σε μεγάλη μερίδα του κοινού σχετικά με το πώς θα μπορέσει να αποδώσει στον ρόλο του ο νέος αρχιμηχανικός χωρίς να έχει καμία πρωτύτερη εμπειρία με την μοτοσυκλέτα, θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ο συγκεκριμένος ρόλος απαιτεί την ικανότητα να δίνονται κατευθύνσεις για συγκεκριμένα αποτελέσματα. Το πώς θα γίνει αυτό είναι δουλειά των μηχανικών της ομάδας και του εργοστασίου. Ο Munoz δηλαδή θα προτείνει, για παράδειγμα, μια αλλαγή στην κατανομή του βάρους ή στον τρόπο της απόδοσης και της διαχείρισης των ηλεκτρονικών, αλλά την εκτέλεση θα την επωμίζονται οι μηχανικοί και το εργοστάσιο που δουλεύουν πάνω στην μοτοσυκλέτα.

Σε ρωτήσεις που δέχτηκε ο Rossi για την επικείμενη αλλαγή κατά την διάρκεια της συνέντευξης, ο αναβάτης της Yamaha παραδέχτηκε ότι η ομάδα είχε φτάσει σε ένα τέλμα, χωρίς καμία ουσιαστική πρόοδο, ενώ είχε εντυπωσιαστεί από τον τρόπο διαχείρισης του Munoz στον Bagnaia, κατά την διάρκεια της πορείας του για την κατάκτηση του τίτλου στην Moto2. Πιο συγκεκριμένα, είπε ότι ο νέος του αρχιμηχανικός είναι ήρεμος και ήσυχος, ενώ του άρεσε και ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε την πίεση στο τέλος της περσινής χρονιάς, όπου ο Bagnaia ήταν ιδιαίτερα νευρικός επειδή τον είχε πλησιάσει ο Oliveira στην βαθμολογία. Του ζήτησε λοιπόν να πάει στη Yamaha, έστω κι αν αυτή είναι μια αρνητική εξέλιξη για την ομάδα του στην Moto2.

Ταυτόχρονα, ο Rossi έσπευσε να διευκρινίσει ότι η συγκεκριμένη κίνηση δεν αποτελεί ένα στοιχείο σχετικά με το μέλλον του στα MotoGP. Η επόμενη χρονιά είναι η χρονιά που λήγει το συμβόλαιό του με τη Yamaha και τόνισε πως οποιαδήποτε προοπτική ανανέωσης θα έχει να κάνει με τα αποτελέσματα που θα φέρει την επόμενη σεζόν.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.