Δυσαρέσκεια στην Honda με Lorenzo!

Κρατούν τους τύπους, αλλά ρίχνουν και μπηχτές!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

13/2/2020

Αν όλα έβαιναν όπως είχαν σχεδιαστεί από πριν, αυτή τη στιγμή ο Lorenzo θα έφευγε από τις δοκιμές της Sepang, έχοντας προετοιμάσει σε ένα βαθμό την μοτοσυκλέτα του, για την δεύτερη σεζόν με την ομάδα της Repsol Honda. Αντιθέτως όμως, ο Ισπανός έκανε το ντεμπούτο το ως αναβάτης εξέλιξης για την Yamaha και το M1 της, προσφέροντας πολύτιμα δεδομένα στους Vinales, Rossi, Quartararo και Morbidelli.

Άλλωστε, η συμφωνία για να επιστρέψει, έστω και από αυτό το πόστο, στην εταιρεία με την οποία πήρε τρεις παγκόσμιους τίτλους και 44 νίκες, κλείστηκε λίγους μήνες μετά τον τελευταίο αγώνα της Valencia πέρσι, όπου μέσα σε ένα συγκινησιακό περιβάλλον ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τους αγώνες. Και όχι μόνο αυτό, καθώς αν επαληθευτούν οι φήμες, ο Lorenzo μπορεί να τρέξει και κάποιους αγώνες ως wild card συμμετοχή με την Yamaha.

Η Honda θα μπορούσε να είχε βάλει όρο και να εμποδίσει τον Lorenzo από οποιεσδήποτε τέτοιες δραστηριότητες για ολόκληρο το 2020 μετά την διακοπή του συμβολαίου του, αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη και γι' αυτό ο Lorenzo ευχαρίστησε την Repsol Honda και τον Alberto Puig που δεν προχώρησαν σε μια τέτοια κίνηση. Όπως δήλωσε συγκεκριμένα, "δεν έλαβα κάποιο τηλεφώνημα από τον Alberto (σχετικά με το θέμα) αλλά πάντα θα εκτιμώ την βοήθειά του το 2019 και το ότι δεν μου έβαλε εμπόδια μετά την διακοπή του συμβολαίου μου."

Από την άλλη, ο Puig επιμένει ότι δεν υπάρχει καμία κακία απέναντι στον Ισπανό πολυπρωταθλητή, θεωρώντας ότι η Honda αντέδρασε όπως έπρεπε απέναντι σε έναν αναβάτη που λέει ότι δεν έχει κανένα κίνητρο και ότι δεν θέλει να τρέξει άλλο ρισκάροντας την σωματική του ακεραιότητα. "Δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κάποιον να τρέξει με 300km/h, αν δεν το θέλει ο ίδιος", είπε ο team manager της Repsol Honda. Συνέχισε λέγοντας ότι ο τρόπος με τον οποίο επήλθε το "διαζύγιο" ήταν ο καλύτερος δυνατός και ότι στην Valencia ο Jorge ήταν αποφασισμένος να σταματήσει. Στην συνέχεια, όπως είπε, για κάποιο λόγο αποφάσισε ότι ήθελε να συνεχίσει. "Είμαστε χαρούμενοι γι' αυτόν. Δεν πρόκειται να εμπλακούμε σε αυτή του την απόφαση. Κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει στην ζωή του. Πρέπει να το σεβαστούμε αυτό. Ελπίζουμε να είναι ευτυχισμένος με την ζωή του".

Πάντως έτσι φαίνεται να είναι τα πράγματα για τον Lorenzo, σύμφωνα με τις δικές του δηλώσεις, καθώς είπε ότι οδηγώντας το Yamaha ένιωσε ξανά αυτή την επαγγελματική ευτυχία που είχε να την νιώσει από τότε που πήρε νίκες πάνω στη σέλα της Ducati, την σεζόν του 2018.

Το όλο θέμα πάντως, πυροδότησε φήμες και σχόλια που έκαναν λόγο πως η ανακοίνωση της απόσυρσης του Lorenzo έγινε μόνο και μόνο για να μπορέσει ο Ισπανός να απεμπλακεί από την Honda και να δει τις προοπτικές που θα μπορούσε να έχει για το 2020, όσο το δυνατόν νωρίτερα, ενώ εγείρονται και απορίες γιατί η Honda δεν έβαλε όρο που θα τον είχε δεσμευμένο για το 2020. Αυτά τα ερωτήματα όμως, μάλλον δεν θα απαντηθούν ποτέ…

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.