Επέκταση συνεργασίας HRC με Repsol και Nakagami

Διατηρεί τις πετυχημένες "συνταγές" το HRC
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

22/10/2020

Η Honda και η Repsol αποτελούν έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους συνδυασμούς στα MotoGP και όπως ανακοινώθηκε πριν από λίγο, αυτός ο "γάμος" θα εξακολουθήσει να ισχύει για άλλα δύο χρόνια, μετά την ανακοίνωση για την επέκταση της συνεργασίας μεταξύ της ισπανικής εταιρείας και των Ιαπώνων της Honda.

Η συγκεκριμένη συνεργασία "γεννήθηκε" το 1995 και από τότε έχει διαγράψει μια επιτυχημένη πορεία 25 ετών, με 180 νίκες στην μεγάλη κατηγορία και 15 Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή, παραπάνω από τα μισά παγκόσμια πρωταθλήματα MotoGP που διοργανώθηκαν από το 1995 μέχρι σήμερα πήγαν στα χέρια της Repsol Honda. Το μέγεθος της επιτυχίας αυξάνεται περισσότερο, αν προσθέσουμε και τους 10 τίτλους σε επίπεδο ομάδων από το 2002 που καθιερώθηκε ο θεσμός, ενώ στα ρεκόρ της εκτός από τις 180 νίκες περιλαμβάνονται και οι 447 τερματισμοί στο βάθρο συνολικά στα 500cc και τα MotoGP.

Η συνεργασία του Repsol Technology Center με έδρα την Móstoles της Ισπανίας με το εργαστήριο του HRC στην Saitama της Ιαπωνίας, δημιούργησε μια επιτυχημένη φόρμουλα για τον συνδυασμό μοτοσυκλέτας, αναβάτη, καυσίμου και λιπαντικών. Ο Yoshishige Nomura, Πρόεδρος του HRC, δήλωσε ενθουσιασμένος για την συνέχιση της επιτυχημένης συνεργασίας, τονίζοντας ως παράγοντα κλειδί το ότι εργάζονται ως μία ομάδα.

Σε αντίστοιχο κλίμα ήταν και οι δηλώσεις της Begoña Elices García, Διευθύντρια επικοινωνίας της Repsol, η οποία χαρακτήρισε την συμφωνία πολύ σημαντική, ειδικά αυτή την δύσκολη εποχή που διανύουμε με τις αλλαγές που έχει επιφέρει η πανδημία του κορωνοϊού. Τόνισε επίσης το πόσο έχουν εξελιχθεί μέσα από την συνεργασία τους τα προϊόντα των δύο εταιρειών, κάτι που –όπως είπε- θα συνεχίσει να συμβαίνει και για τα επόμενα δύο χρόνια.

Πέρα όμως από την επέκταση της συνεργασίας με την Repsol, το HRC προχώρησε και στην ανακοίνωση της ανανέωσης συμβολαίου του Takaaki Nakagami με ισχύ για αρκετά ακόμη χρόνια, αρχής γενομένης το 2021. Ο Nakagami, ο οποίος αγωνίζεται αυτή την στιγμή με την ομάδα της LCR Honda Idemitsu στην κατηγορία των MotoGP, ξεκίνησε την καριέρα του από την Moto2 το 2012. Από το 2014 έτρεχε με τα χρώματα της Idemitsu Honda Team Asia και το 2018 μεταπήδησε στα MotoGP. Στην rookie χρονιά του τερμάτισε 20ος στο πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη χρονιά κατέλαβε την 13η θέση. Μέχρι στιγμής την φετινή χρονιά βρίσκεται στην πέμπτη θέση του βαθμολογικού πίνακα, με τερματισμούς μέσα στην πρώτη δεκάδα σε κάθε αγώνα, ενώ ο καλύτερος τερματισμός του ήταν μία τέταρτη θέση. Από του χρόνου θα έχει ως team mate τον Alex Marquez, μετά την μετακίνηση του Pol Espargaro από την ΚΤΜ στην εργοστασιακή ομάδα της Repsol.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.