Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP Βαρκελώνη SPRINT: Νίκη Alex Marquez με μάχη Acosta

Μία άσχημη ημέρα για την Aprilia
MotoGP Βαρκελώνη SPRINT: Νίκη Alex Marquez με μάχη Acosta
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/5/2026

Ο χθεσινός άστατος καιρός που έλειψε από την κατάταξη συνέχισε να λάμπει δια της απουσίας του και μας έδωσε το καλύτερο κλίμα εδώ στην πίστα της Catalunya όπου απολαμβάνουμε την φιλοξενία της BS Battery και της Aprilia.

Οι μοτοσυκλέτες της Aprilia χρησιμοποιούν μπαταρίες της BS Battery όπως επίσης και εκκινητήρες δικούς τους και σε αυτό το πλαίσιο φιλοξενούν καλεσμένους της BS Battery στα MotoGP.

Μάλιστα από φέτος η Aprilia έχει ενοποιήσει τα box των δύο αναβατών και έχει διαμορφώσει ένα δεύτερο για πρόσβαση των προσκεκλημένων ακριβώς πάνω στην pit lane.

Σήμερα όμως δεν ήταν μία καλή ημέρα για την Aprilia. Απεναντίας ακριβώς δίπλα, στην Gresini τα χαμόγελα περίσσευαν. Ο  Alex Marquez ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, μέσα στο σπίτι του, ενώ ο poleman Pedro Acosta πάλεψε να τον κρατήσει πίσω και το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν να έχουμε την πιο σφιχτή διαφορά σε Sprint, μόλις με τέσσερα εκατοστά απόσταση!

Ο Fabio Di Giannantonio συμπλήρωσε το βάθρο για την Ducati, μόλις τέσσερα δέκατα πίσω, αλλά χωρίς να δημιουργήσει την πραγματική ευκαιρία να επιτεθεί για τη νίκη.

​Ο Acosta κράτησε χωρίς μάχη την πρωτιά ξεκινώντας και πρώτος χωρίς να κάνει λάθη, την ίδια στιγμή που ο Alex Marquez προσπέρασε άνετα τον Morbidelli φεύγοντας από τη γραμμή. Ο Zarco δεν υπολογίζεται πως θα φέρει την απειλή κοντά στους πρώτους, ακόμη και αν ξεκινά από τις πάνω θέσεις, τουλάχιστον με την μέχρι τώρα εικόνα. Σήμερα όμως πάλεψε στην αρχή του πρώτου γύρου για την ανατροπή του αναμενόμενου.

Για ακόμη μία φορά ο Mir δεν ξέφυγε από το δικό του πεπρωμένο και ως πρωταθλητής των πτώσεων σημείωσε άλλη σε εμπλοκή με τον Binder.

Ο Jorge Martin, που έκανε γρήγορη εκκίνηση ξεκινώντας από την 9η θέση, έδωσε την δική του μάχη με Raul Fernandez και Di Giannantonio για την 4η θέση, ενώ ο Morbidelli δέχτηκε πιέσεις στον πρώτο γύρο και κατέβηκε στην 7η θέση, μπροστά από τους συμπατριώτες του Marco Bezzecchi, Pecco Bagnaia και Luca Marini που έτσι συμπλήρωναν τους πρώτους δέκα.

Ο Fabio Quartararo έχασε έδαφος στην εκκίνηση και έμεινε στην 11η θέση, όπου σύντομα βρέθηκε υπό την πίεση του Ai Ogura ο οποίος είχε βρεθεί εκεί από 18ος στην εκκίνηση.

​Πίσω στην κορυφή, ο Alex Marquez έκανε από νωρίς την πρώτη του επίθεση στον Acosta, κατευθείαν από την αρχή του 3ου γύρου, μόνο που ο αναβάτης της KTM κατάφερε να τον αποτρέψει.

Έναν γύρο μετά στην επανάληψη ο Alex Marquez τα κατάφερε και πέρασε εμπρός, όχι όμως αναίμακτα καθώς πήρε προειδοποίηση για τα όρια της πίστας και έπρεπε από εδώ και πέρα να είναι εξαιρετικά προσεκτικός.

Acosta και Alex Marquez δημιούργησαν μία δυάδα εμπρός που χάριζε το θέαμα και μαζί τους ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι σε μικρή απόσταση, μέχρι την πτώση του Martin.

Η απουσία του άφησε τους Fernandez, Di Giannantonio και Zarco να παλεύουν για την τρίτη θέση, αλλά μόλις ο Fernandez πήρε τον έλεγχο αυτής της τριάδας, βρήκε σύντομα τρόπο να περάσει τον Acosta στην 5η στροφή του 5ου γύρου.

​Από εκεί και πέρα φαινόταν ότι η τετράδα των Alex Marquez, Fernandez, Acosta και Di Giannantonio είχε καταφέρει να ξεφύγει μπροστά, αφήνοντας τον Zarco ένα δευτερόλεπτο πίσω, ενώ οι Bezzecchi και Bagnaia έπαιζαν για την 6η θέση, ένα ακόμη δευτερόλεπτο πιο πίσω.

Οι Morbidelli, Bastianini και Marini βρίσκονταν ακόμα στην πρώτη 10άδα και όχι πολύ μακριά από το να πλησιάσουν για να χαρούμε μία πιο έντονη μάχη εμπρός.

Ακόμη πιο πίσω πάλι με σταθερό βήμα ενός δευτερολέπτου, ο Quartararo συνέχιζε να παλεύει με τον Ai Ogura, ο οποίος αποφάσισε να αφήσει την τελική επίθεση για το τέλος.

​Με πέντε γύρους να απομένουν, ο Alex Marquez φαινόταν να κρατά τον έλεγχο εμπρός παρότι δεν είχε διαφορά ασφαλείας, περισσότερο διαφορά ανάσας.

Η μάχη Acosta και Zarco στη 10η στροφή βοήθησε λίγο περισσότερο αυτή την ανάσα, αλλά ο Acosta έδειχνε αποφασισμένος να παλέψει για την νίκη και μάζεψε την διαφορά αυτή.
 

Καθώς ξεκινούσε ο προτελευταίος γύρος, τους δύο Ισπανούς χώριζαν μόνο μερικά δέκατα του δευτερολέπτου, αφήνοντας τον Fernandez να υπερασπιστεί την τρίτη θέση από τον Di Giannantonio – μια αποστολή που τελικά απέτυχε, καθώς ο Ιταλός πέρασε άνετα πριν την πρώτη στροφή.

​Αν και ο Acosta έμεινε στον τελευταίο γύρο κολλημένος στον πίσω τροχό της Ducati, δεν μπόρεσε να βρει τη λύση και ο Marquez πέρασε τη γραμμή του τερματισμού τέσσερα εκατοστά του δευτερολέπτου μπροστά.

Ο Di Giannantonio δεν γινόταν παρά να συμβιβαστεί με την τρίτη θέση περίπου τέσσερα δέκατα αργότερα, ενώ ο Fernandez υποχώρησε σε μια μακρινή τέταρτη θέση. Ο Zarco άντεξε στην πίεση της τελευταίας στιγμής από τον Bagnaia για να κρατήσει την 5η θέση, αφού ο Ιταλός είχε προσπεράσει τον Bezzecchi μερικούς γύρους πριν το τέλος. Ο πρωτοπόρος του πρωταθλήματος έδειχνε να δυσκολεύεται σε αυτά τα τελικά στάδια, αφήνοντας θέσεις κατά σειρά στον Morbidelli, στον ταχύτατα επερχόμενο Ai Ogura και στον Enea Bastianini σε γρήγορη διαδοχή – αν και ένα λάθος του τελευταίου στη στροφή 7 επέστρεψε τον τελευταίο διαθέσιμο βαθμό στον Bezzecchi στον τελευταίο γύρο.

​Μια αρκετά κακή μέρα για το εργοστασιακό δίδυμο της Aprilia κατέληξε να έχει μικρή διαφορά στη βαθμολογία του πρωταθλήματος, με τους Bezzecchi και Martin να χωρίζονται πλέον από δύο βαθμούς. Ο Acosta ανέβηκε ξανά μπροστά από τον Di Giannantonio στην τρίτη θέση, μειώνοντας τη διαφορά του από τον Bezzecchi στους 37 βαθμούς και κρατώντας έναν βαθμό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του στην VR46.

Στο Box της Aprilia πάντως επικρατούσε ηρεμία χωρίς εντάσεις.

Ο Bezzecchi ήταν φανερά καταβεβλημένος χωρίς ιδιαίτερη όρεξη μετά τον αγώνα, ενώ ο Martin πριν τον Sprint περπατούσε κουτσαίνοντας, μετά την πτώση λίγο πιο έντονα με εμφανή πόνο αλλά χωρίς κάποιον μέσα στο box να ανησυχεί ιδιαίτερα καθώς όπως λένε, ο άνθρωπος αυτός έχει διαφορετική αντοχή στον πόνο!

ΘΕΣΗ

No.

ΑΝΑΒΑΤΗΣ

MOTO

Χρόνος

1

73

Alex Marquez

Ducati

20:02.258

2

37

Pedro Acosta

KTM

0.041

3

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

0.457

4

25

Raul Fernandez

Aprilia

2.928

5

5

Johann Zarco

Honda

4.764

6

63

Francesco Bagnaia

Ducati

4.894

7

21

Franco Morbidelli

Ducati

6.175

8

79

Ai Ogura

Aprilia

6.871

9

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

7.381

10

23

Enea Bastianini

KTM

7.869

11

10

Luca Marini

Honda

8.343

12

54

Fermin Aldeguer

Ducati

9.721

13

20

Fabio Quartararo

Yamaha

10.042

14

11

Diogo Moreira

Honda

14.096

15

42

Alex Rins

Yamaha

14.166

16

43

Jack Miller

Yamaha

14.334

17

7

Toprak Razgatlioglu

Yamaha

20.452

18

47

Augusto Fernandez

Yamaha

20.558

ΠΤΩΣΕΙΣ

 

12

Maverick Viñales

KTM

10:36.895

 

89

Jorge Martin

Aprilia

03:24.105

 

33

Brad Binder

KTM

 

 

36

Joan Mir

Honda