Η Ducati στη Moto3;

Σκέψεις στην Ducati για είσοδο στην Moto3
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

13/12/2016

Ο αγωνιστικός διευθυντής της Ducati Corse, Paulo Ciabatti, έκανε μια δήλωση που σίγουρα θα συζητηθεί πολύ. Ούτε λίγο ούτε πολύ, επιβεβαίωσε το γεγονός πως το ιταλικό εργοστάσιο δείχνει ενδιαφέρον για να μπει στην κατηγορία Moto3 του παγκόσμιου πρωταθλήματος GP.

Πάντως, η "στρατολόγηση" του Jorge Lorenzo, που θα ανήκει στην εργοστασιακή ομάδα από το 2017, μάλλον σημαίνει ότι όλες οι προσπάθειες της Ducati για τα επόμενα δύο –τουλάχιστον- χρόνια, θα επικεντρωθούν στο project MotoGP και στο Desmosedici.

Πιο συγκεκριμένα, ο Ciabatti είπε πως "η Moto3 είναι κάτι ενδιαφέρον. Δεν είναι ακόμα στα σχέδιά μας, αλλά είναι κάτι που το σκεφτόμαστε. Δεν πρόκειται να συμβεί του χρόνου, αφού ακόμη δεν έχουν παρθεί καν οι αποφάσεις. Αλλά τελικά, αν όλα πάνε καλά με το project μας στα MotoGP, μπορεί να σκεφτούμε να φτιάξουμε μια Moto3 μοτοσυκλέτα."

Προφανώς αν συμβεί κάτι τέτοιο, είναι λογικό ότι το εργοστάσιο θα χρησιμοποιήσει την Moto3 για να προσελκύσει νέα γενιά ταλέντων, φτιάχνοντας ένα φυτώριο που θα τροφοδοτήσει τις ομάδες της στην μεγάλη κατηγορία.

Δεν είναι ακόμα στα σχέδιά μας, αλλά είναι κάτι που το σκεφτόμαστε

Η Honda και η ΚΤΜ, οι οποίες ήδη αποτελούν ανταγωνιστές της Ducati στα MotoGP, διαθέτουν ομάδες στην μικρότερη κατηγορία, αλλά ο Ciabatti τόνισε ότι η εταιρεία, που υποστηρίζει τις περισσότερες δορυφορικές ομάδες από οποιονδήποτε άλλο κατασκευαστή, διαθέτει πολλές θέσεις στο grid της κορυφαίας κατηγορίας που θα μπορούσε να τις προσφέρει στα μελλοντικά αστέρια.

"Οι περισσότεροι αναβάτες που ανεβαίνουν στα MotoGP προέρχονται από την Moto2", δήλωσε ο Ciabatti και συνέχισε λέγοντας ότι "προφανώς πολλοί από αυτούς ήταν επιτυχημένοι αναβάτες και στην Moto3. Αλλά από τη δική μας μεριά, έχουμε πολλές δορυφορικές ομάδες οπότε ήδη έχουμε τη δυνατότητα να προωθήσουμε μερικά από τα πολλά υποσχόμενα ταλέντα στα MotoGP, χωρίς την πίεση μιας εργοστασιακής ομάδας."

Μέχρι στιγμής, στην Moto3 συμμετέχουν τα εργοστάσια των Honda, KTM και Mahindra/Peugeot, με μονοκύλινδρες, τετράχρονες μοτοσυκλέτες 250 κυβικών, ενώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι μέχρι στιγμής τρεις δορυφορικές ομάδες των MotoGP που τρέχουν με Ducati μπορεί να μειωθούν σε αριθμό, όταν οι ΚΤΜ, Suzuki και Aprilia διαθέσουν μοτοσυκλέτες προς πώληση σε ιδιωτικές ομάδες. Αυτό αποφασίστηκε στα πλαίσια της πιο πρόσφατης εμπορικής συμφωνίας στα MotoGP, η οποία υποχρεώνει κάθε κατασκευαστή να υποστηρίξει τουλάχιστον μία εργοστασιακή και μία δορυφορική ομάδα.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.