Η Honda επιτρέπει στον Marc Marquez να οδηγήσει την GP23 στο τεστ της Valencia, η Yamaha απαγορεύει στον Razgatlioglu να οδηγήσει την M 1000 RR στη Jerez
Καλά τα βίντεο του αποχαιρετισμού των εταιρειών για τους πιλότους που φεύγουν, αλλά οι πράξεις Honda και Yamaha διαφέρουν παρασάγγας
Από τον
Γιάννη Τσινάβο
30/10/2023
Στις 28 Νοεμβρίου, ο Marquez θα οδηγήσει -με την άδεια της Honda- την Ducati GP23 στο test της Valencia, όμως από την άλλη η Yamaha βάζει εμπόδια στον Razgatlioglu, μην επιτρέποντας του να οδηγήσει την BMW M1000RR στο test της Jerez, στις 22 και 23 Νοεμβρίου.
Τα τελευταία χρόνια οι αγωνιστικές ομάδες δίνουν το πράσινο φως στους αναβάτες που παίρνουν μεταγραφή σε άλλον κατασκευαστή να συμμετάσχουν στα post-season test με την επόμενη τους ομάδα, ακόμα κι όταν οι πιλότοι έχουν ακόμη συμβόλαιο μέχρι το τέλος της σεζόν. Παρολαυτά δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες, ούτε όλοι έχουν την ίδια άποψη για το συγκεκριμένο θέμα. Κάτι ανάλογο πρόκειται να συμβεί στα επερχόμενα test στους θεσμούς MotoGP και WSBK που είναι προγραμματισμένα για τον Νοέμβριο του 2023.
Από τη μία η Honda η οποία χάνει το "πρώτο της βιολί", τον Marc Marquez, ο οποίος από την επόμενη χρονιά θα αγωνίζεται με τα χρώματα της Gresini. Το HRC δείχνοντας μεγαλοψυχία και έχοντας καλή πίστη, θα δώσει το ελεύθερο στον Ισπανό να δοκιμάσει για πρώτη φορά την Ducati GP23 στο τεστ το οποίο θα διεξαχθεί στις 28 Νοεμβρίου στη Valencia, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο την ποιότητα του δεσμού εταιρειίας-αναβάτη, με μια κίνηση που εμπνέει σεβασμό. Από την άλλη τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα στην περίπτωση του Toprak Razgatlioglu και της Yamaha στο WSBK. Ο Τούρκος αναβάτης ο οποίος την επόμενη χρονιά θα αγωνίζεται με τα χρώματα της BMW, ενημερώθηκε από τη Yamaha πως δεν θα του επιτραπεί να δοκιμάσει στο διήμερο τεστ του WSBK που θα διεξαχθεί στις 22 και 23 Νοεμβρίου στη Jerez, την BMW M 1000 RR με την οποία θα αγωνίζεται το 2024, καθώς ο Toprak έχει συμβόλαιο με την ιαπωνική εταιρεία μέχρι το τέλος Νοεμβρίου.
Μεγάλη η αντίθεση στις παραπάνω κινήσεις των αγωνιστικών τμημάτων των δυο ιαπωνικών εργοστασίων σε MotoGP και WSBK, με τον Marquez να δηλώνει χαρούμενος με την απόφαση της μέχρι πρότινος ομάδα του, με τον Razgatlioglu να δηλώνει πως θα πάει σπίτι του να ξεκουραστεί καθώς δεν έχει καμία όρεξη να βλέπει όλους τους υπόλοιπους να πραγματοποιούν δοκιμές, κι ο ίδιος να μην μπορεί να συμμετάσχει στο τεστ.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
