Marc Marquez για Acosta: “o Marquez του 2013 κέρδισε το Πρωτάθλημα στο ντεμπούτο του” [VIDEO]

“Είμαι αναβάτης, όχι κριτής, δεν θα διαμαρτυρηθώ ποτέ επίσημα, αλλά η κόκκινη γραμμή το 2026 μπήκε χαμηλά”
Marquez-Acosta
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

5/3/2026

Σε εκδήλωση της χορηγού Estrella Galicia με τους Ισπανούς Πρωταθλητές Marc Marquez, Jose Antonio Rueda και τον Βραζιλιάνο Diogo Moreira, μέσα σε άλλες ενδιαφέρουσες δηλώσεις, ο Marquez -που όπως ήταν φυσικό μονοπώλησε το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων, απάντησε αιχμηρότατα σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν στον Pedro Acosta βλέπει τον νεαρό Marc Marquez του 2013.

“O Marquez του 2013 κέρδισε στην πρώτη του χρονιά”, ήταν η απάντηση του 8 φορές Παγκόσμιου Πρωταθλητή, απάντηση που συνοδεύτηκε από μια εύγλωττη κίνηση με τα χέρια που θα μεταφράζαμε ως “τι άλλο να πω”, εννοώντας σαφέστατα πως για εκείνον δεν υπάρχει σύγκριση.

Θυμίζουμε πως στο εκπληκτικό ντεμπούτο του στο MotoGP το 2013 με τη Honda, ο Marc Marquez ανέβηκε στο βάθρο στον πρώτο του αγώνα, κέρδισε τον δεύτερο και τελικά πήρε και τον τίτλο με 6 νίκες, ο πρώτος αναβάτης που έκανε κάτι τέτοιο στο ντεμπούτο του από το 1978 και τον “King” Kenny Roberts. Από την πλευρά του, ο Pedro Acosta στην Τρίτη του χρονιά στο Πρωτάθλημα και μετά από 42 GP δεν έχει καταφέρει να πάρει όχι τίτλο, αλλά ούτε νίκη σε αγώνα Κυριακής.

Acosta

Η πρώτη νίκη του αναβάτη της KTM ήρθε πριν λίγες ημέρες στον αγώνα Sprint της Ταϊλάνδης, αφού όμως οι αγωνοδίκες υποχρέωσαν τον Marquez να χάσει μια θέση λίγο πριν τον τερματισμό για την αμφιλεγόμενη προσπέρασή του στον Acosta. Μια προσπέραση που κάποτε θα θεωρούνταν τυπική για αγώνα μοτοσυκλέτας, όμως τα τελευταία χρόνια οι κριτές έχουν αναπτύξει εντελώς διαφορετικά και σαφώς πιο “clean cut” και αυστηρά κριτήρια για το πόσο μπορεί κανείς να πιέσει σε μια ανάλογη περίσταση.

I will never cry

Αν και ο Marquez ενοχλήθηκε από την απόφαση των κριτών στο Sprint, που έδωσαν τη νίκη στον Acosta, δήλωσε αμέσως μετά σε δημοσιογράφο που τον ρώτησε “θα μιλήσεις με τον Simon Crafar για το συμβάν”, “Όχι. Είμαι αγωνιζόμενος και όχι κριτής, δεν διαμαρτύρομαι και δεν θα διαμαρτυρηθώ ποτέ”. Οι ακριβείς λέξεις που χρησιμοποίησε ήταν “I’m not a steward, I’m a racer, I never cry and I will never cry”. Το ρήμα cry που συνήθως αποδίδεται σε κλαίω, σημαίνει όμως και φωνάζω / διαμαρτύρομαι. Επειδή έχουμε δει πολλές φορές τον Marquez να κλαίει από συγκίνηση, και επειδή τα αγγλικά του δεν είναι τέλεια, και σε συνδυασμό με τα συμφραζόμενα και τη γενικότερη συμπεριφορά του εναντίον κάποιας ένστασης στους κριτές, το συμπέρασμα τείνει προς το φωνάζω / διαμαρτύρομαι, κάτι που όντως δεν έκανε ούτε ο Marc ούτε η Ducati, τουλάχιστον επίσημα.

O Marquez δήλωσε πως “οι αγωνοδίκες θέτουν πάντα ένα όριο, και φαίνεται πως το 2026 μετακίνησαν την κόκκινη γραμμή προς τα κάτω, και αυτή τη γραμμή θα πρέπει να σεβαστούν και για την υπόλοιπη σεζόν. Πρέπει να προσαρμοστούμε.” Δήλωση που προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές αντίστοιχες κινήσεις από τους ανταγωνιστές του, οι οποίες θα πρέπει να αντιμετωπιστούν από τους κριτές με την ίδια αυστηρότητα.

Tardozzi

Όσον αφορά στο κλατάρισμα του πίσω ελαστικού της Michelin και την λυγισμένη ζάντα της Marchesini σε δυο σημεία, ο Ισπανός είχε τα εξής να πει: “Ας πούμε ότι ήμουν τυχερός την Κυριακή, γιατί διαφορετικά ίσως να μην ήμουν εδώ. Δεν υπάρχει σαφής εξήγηση για το τι συνέβη και δεν προσπαθώ καν να τη βρω. Δεν νομίζω ότι ήταν ευθύνη της Michelin ούτε της ζάντας. Ο Davide (Tardozzi) έλεγξε τα πάντα και ήταν σε άριστη κατάσταση.” Ακόμα λοιπόν απάντηση δεν υπάρχει για το αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα (αν έσκασε το ελαστικό πρώτα ή αν έσκασε στο κερμπ), όμως αν βάλετε τους υπότιτλους στα αγγλικά στο βίντεο της Estrella Galicia, ο Marquez αφήνει αιχμές, καθώς όπως λέει μετά από εξέταση του κερμπ, αυτό δεν έδειξε να έχει κάποιο κατασκευαστικό ελάττωμα, και ήταν μέσα στις προδιαγραφές όσον αφορά στη μελετημένη κλίση του που επιτρέπει σε έναν αναβάτη που θέλει να κάνει έξοδο για να μην πέσει να κάνει μικρό άλμα προς την έξοδο διαφυγής και την αμμοπαγίδα χωρίς η μοτοσυκλέτα να πάρει ύψος.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην ταχύτητα που έδειξε ο Marco Bezzecchi με τη μοτοσυκλέτα της Aprilia Racing: “Ακόμη και αν είχα πιέσει για τον ταχύτερο γύρο στις δοκιμές, δεν θα ήμουν ο πιο γρήγορος. Όταν προσπάθησα να ακολουθήσω τον ρυθμό του Bez, έπεσα”.

Όταν τώρα οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον Marquez αν είναι στο 100% της φυσικής του κατάστασης εκείνος έδωσε μια εξαιρετικά οξυδερκή απάντηση. “Ποιο 100%; Το 100% του Marquez τώρα; Γιατί ακόμα και σε ένα πρώτο ατύχημα, το προηγούμενο 100% φθίνει κατά ένα ποσοστό. Δεν θα είσαι ποτέ ξανά στο προηγούμενο 100%. Κατά πόσο φθίνει το νούμερο; Κατά 1%, 20%. Δεν ξέρω το 100% μου σήμερα σε σχέση με πριν. Απλώς θέλω να αισθάνομαι καλά, και να καταλαβαίνω το πώς εξελίσσεται το σώμα μου μετά από τους τραυματισμούς.”

Αν δεν γνωρίζετε ισπανικά, αξίζει να κάνετε μια μικρή ρύθμιση στους υπότιτλους του παρακάτω βίντεο, ώστε να το μεταφράσετε στα αγγλικά, καθώς οι δηλώσεις ενός αναβάτη του επιπέδου του Marquez, ιδίως σε αυτή την ώριμη περίοδο της καριέρας του είναι ανεκτίμητες για όσους αγαπούν τους αγώνες ταχύτητας μοτοσυκλέτας.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.