Marc Marquez - Το special κράνος του στο Motegi [VIDEO]

Με ιαπωνικά σύμβολα για τύχη και στοχοπροσήλωση
Marc Marquez, SHOE Helmet, Motegi 2024
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

3/10/2024

Εν όψει του ιαπωνικού GP στο Motegi για τη σεζόν του 2024, στη συνέντευξη τύπου της Πέμπτης, ο Marc Marquez δήλωσε πως ρεαλιστικά δεν έχει ελπίδες για τον τίτλο, εντούτοις εννοείται πως δεν το βάζει κάτω και θα παλέψει και πάλι για μια θέση στο βάθρο. Στην προσπάθειά του αυτή θα φοράει το κράνος της SHOEI με μια μοναδική βαφή, με αναφορές στην ιαπωνική κουλτούρα.

Όχι, σαμουράι δεν έχει πάνω το κράνος, αυτό θα θύμιζε Pedrosa. Ούτε Katana έχει, αφού το ιαπωνικό σπαθί έχει συνδεθεί με τη Suzuki. Αυτά που έχει όμως, πέρα από τους κλασικούς ταύρους της Red Bull είναι ένα γατάκι Maneki Neko στο πίσω μέρος, και μια μάσκα Daruma στο πλάι.

Η γάτα Maneki-Neko (η γάτα που καλεί, ή η τυχερή γάτα), συναντάται ευρέως στη λαϊκή κουλτούρα της Ιαπωνίας, όπου πιστεύεται πως φέρνει καλή τύχη στον ιδιοκτήτη της. Κυκλοφορεί συνήθως σε κουκλάκια και αγαλματίδια, ενώ το είδος της γάτας ονομάζεται ιαπωνική γάτα Μπομπτέιλ, και έχει κοντή ουρά.

Τις Maneki-Neko βλέπουμε συχνά σε μαγαζιά, εστιατόρια, ξενοδοχεία και άλλες επιχειρήσεις, κοντά στην είσοδο, αλλά και σε ιαπωνικά σπίτια. Μερικά φιγουρίνια Maneki-Neko έχουν κινούμενο το χέρι που γνέφει. Οι πρώτες Maneki-Neko παρουσιάστηκαν στα τέλη της περιόδου Edo (1853-1867).

H δεύτερη αναφορά στην ιαπωνική κουλτούρα έρχεται με την μάσκα / κούκλα Daruma, που αναφέρεται στον Bodhidarma, τον ιδρυτή της Ζεν παράδοσης του Βουδισμού. Πέρα από την πεποίθηση πως φέρνει καλή τύχη, θα βρούμε την κούκλα Daruma να πωλείται σε πολλούς Βουδιστικούς ναούς. Τα μάτια της κούκλας είναι αρχικά λευκά, με τον αγοραστή να βάφει το ένα μάτι θέτοντας έναν στόχο, ενώ βάφει και το δεύτερο μάτι στην ολοκλήρωση του στόχου αυτού. Ο Marc δεν μας λέει ποιος είναι ο στόχος του, αν και πιστεύουμε πως έχουμε μια καλή ιδέα για το που σκοπεύει.  

Τύχη και στοχοπροσήλωση λοιπόν, με τον 8 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή να ξέρει πολύ καλά τι χρειάζεται για ένα καλό αποτέλεσμα. Το θέμα είναι να καταφέρει να ισορροπήσει στη λεπτή γραμμή των ορίων, την οποία αγαπά περισσότερο από τον καθέναν.

Posted by Marc Márquez on Thursday, October 3, 2024
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.