MotoGP 2022, GP Ταϊλάνδης, FP2 - Τρία Ducati πρώτα, κι ο Marc Marquez 4ος

Πολλά γλιστρήματα και παράπονα απ’ όλους τους αναβάτες

Από τον

Κώστα Γκαζή

30/9/2022

Στεγνά ήταν και τα δεύτερα ελεύθερα δοκιμαστικά στην πίστα της Ταϊλάνδης, με τη Ducati να επαναφέρει το σύνηθες status quo μετά τα FP1, με τους αναβάτες της να καταλαμβάνουν ως συνήθως τις πρώτες θέσεις -τρεις αυτή τη φορά- στα συνδυαστικά αποτελέσματα FP1&FP2, με τον Johann Zarco ταχύτερο όλων, τον Marc Marquez 4^ο, και με τον Fabio Quartararo να κλείνει την πρώτη πεντάδα.

Μπορεί τώρα οι καιρικές συνθήκες να ήταν καλές, όμως η πρόγνωση του καιρού δείχνει βροχή για όλη την αυριανή μέρα, όπου θα διεξαχθούν τα τελευταία ελεύθερα και τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά.

Οι αναβάτες μπήκαν αρχικά στην πίστα με τα ίδια ελαστικά που φορούσαν στα FP1, κάνοντας προσομοίωση αγώνα, και μην κυνηγώντας τον απόλυτο χρόνο.

Η στροφή 3 είναι αυτή που μαζεύει σαν μαγνήτης όλες τις πτώσεις, και στα FP2 τον χορό άνοιξε στη συγκεκριμένη στροφή ο Marco Bezecchi, δίχως να τραυματιστεί.

Ο χρόνος περνά, οι αναβάτες μπαίνουν και βγαίνουν στην πίστα, οι χρόνοι παραμένουν απαράλλαχτοι, και στα pits οι ιδρωμένοι αναβάτες κάνουν όλοι το ίδιο νόημα στους μηχανικούς, με την παλάμη να παίζει τον ρόλο της μοτοσυκλέτας, και να κουνιέται κοφτά μπρος-πίσω, υποδηλώνοντας τα κουνήματα από το γλίστρημα του πίσω τροχού.

Η πίστα γλιστράει, με τα φρεσκοβαμμένα κερμπ να αποτελούν πρόβλημα για όλους, με κομμάτια της βαφής να εκτοξεύονται βροχή στην πίστα όποτε περνά από πάνω τους ο πίσω τροχός. Οι αναβάτες δεν μπορούν να βάλουν κάτω τη δύναμη, ο πίσω τροχός γλιστρά και η μοτοσυκλέτα κουνάει.

Ένα μικρό επεισόδιο έχει πρωταγωνιστές τους Quartararo και Marini, με τον Fabio να πιστεύει πως ο Luca ήταν στην αγωνιστική γραμμή πηγαίνοντας αργά, και όντας θυμωμένος περνά τον Ιταλό “φίλερ” καθώς μπαίνουν κι οι δυο τους στα πιτς.

Δεκαέξι λεπτά πριν το τέλος τις πτώσεις στην 3 συνεχίζει ο Cal Crutchlow, ευτυχώς κι αυτός δίχως περαιτέρω παρατράγουδα, ενώ τη σκυτάλη παίρνει 4 λεπτά αργότερα ο DiGia, κι αυτός χωρίς να χτυπήσει, ενώ θα ακολουθούσε ο Darryn Binder, με τα ίδια αποτελέσματα.

Επτά λεπτά πριν το τέλος οι ομάδες τοποθετούν νέα μαλακά ελαστικά στις μοτοσυκλέτες και οι αναβάτες ξεκινούν την προσπάθεια για επίτευξη χρόνου.

Δυστυχώς, μια ακόμα πτώση -αυτή άσχημη με highside- του Crutchlow, η δεύτερη στο session, από τη μια μας θύμισε το παρατσούκλι “τουμπάκιας” που τον ακολουθούσε όταν ο Βρετανός αγωνιζόταν full-time, και από την άλλη η κίτρινη σημαία για το συμβάν έκανε τους αναβάτες να κόψουν ρυθμό, να βρεθούν όλοι μαζί “τρενάκι” και να χάσουμε την ευκαιρία να τους δούμε να σημειώνουν ταχύτερους χρόνους ο ένας μετά τον άλλο.

Τελικά αυτοί που κατάφεραν να αποφύγουν τον συνωστισμό ήταν ο Jorge Martin, ο Pecco Bagnaia και ο Johann Zarco, σημειώνοντας ο ένας μετά τον άλλο ταχύτερους χρόνους, για να αποτελέσουν την πρώτη τριάδα αναβατών στους συνδυασμένους χρόνους των FP1 & FP2.

Με την καρό σημαία να έχει ήδη πέσει, ο Jack Miller έχασε το μπροστινό, ανοίχτηκε πολύ και όταν επέστρεφε στην πίστα παραλίγο να χτυπήσει με τον Marc Marquez, ευτυχώς όμως οι δυο αναβάτες απέφυγαν να έρθουν σε επαφή την τελευταία στιγμή.

Δυστυχώς για ένα ακόμα session οι διεκδικητές του τίτλου Aleix Espargaro και Enea Bastianini δεν κατάφεραν να βρουν τη φόρμα τους, με τον πρώτο να τερματίζει 13^ος και με τον δεύτερο στην 11^η θέση.

Ακολουθεί το TOP-10 των συνδυαστικών χρόνων σε FP1&FP2 - Για τα αναλυτικά στοιχεία δείτε ΕΔΩ.

1. Johan Zarco, Ducati, 1.30.281

2. Francesco Bagnaia, Ducati

3. Jorge Martin, Ducati

4. Marc Marquez, Honda

5. Fabio Quartararo, Yamaha

6. Jack Miller, Ducati

7. Luca Marini, Ducati

8. Miguel Oliveira, KTM

9. Alex Rins, Suzuki

10. Franco Morbidelli, Yamaha

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!