MotoGP 2023, Catalunya, PR - Ρεκόρ πίστας από A. Espargaro, οι αναβάτες Honda και Yamaha στις 6 τελευταίες θέσεις!

Η Ευρώπη στο προσκήνιο, με την Ιαπωνία και τρεις Παγκόσμιους Πρωταθλητές στα τάρταρα
Aleix Espargaro
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

1/9/2023

Είχαμε συνηθίσει στους τελευταίους αγώνες να βλέπουμε τους αναβάτες των ιαπωνικών εργοστασίων να υποφέρουν, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό, που να τερματίζουν στις 6 τελευταίες θέσεις οποιονδήποτε δοκιμαστικών! Σε αντιδιαστολή με την Ασία, η Ευρώπη είναι σταθερά στην κορυφή, με την Aprilia να δείχνει ικανή για τη νίκη στη Βαρκελώνη, ειδικά με τον άπιαστο την 1η μέρα Aleix Espargaro που σημείωσε νέο ρεκόρ πίστας.

Ας δούμε όμως την εξέλιξη των PR (νέο όνομα για τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά P1 της Παρασκευής) από την αρχή τους.

Δεν έχουν περάσει δέκα λεπτά από την έναρξη των PR, και ο Takaaki Nakagami εγκαταλείπει προσωρινά την πίστα με μηχανική βλάβη.

Η πίστα είναι στεγνή και ο καιρός συνεχίζει καλός, με τον Miguel Oliveira να βρίσκεται στην κορυφή αρχικά, με 1:40.345. Από κοντά του ο Vinales, ο Binder, ο Bezzecchi και ο Zarco. Νωρίς είναι όμως ακόμα και το αποτέλεσμα αναμένεται να αλλάξει δραματικά στα επόμενα δεκάλεπτα, όταν μπουν φρέσκα μαλακά ελαστικά.

Είκοσι λεπτά μετά την έναρξη του session, ταχύτερος αναβάτης είναι ο Fabio Di Giannantonio με 1:30

Pecco Bagnaia

Στα μισά του χρόνου, πρώτος έχει περάσει ο Pecco Bagnaia με 1:40.149, με δεύτερο τον Digia και τρίτο τον Aleix Espargaro που είναι ο μόνος αναβάτης μέχρι στιγμής που έχει κάνει χρόνο 1:39, στα FP1.

Marc Marquez

Οι αναβάτες των Yamaha και Honda βρίσκονται από την 13η θέση και πίσω, με τον Marc Marquez να είναι... τελευταίος, 1,765 δευτερόλεπτα πίσω από τον Pecco!

Ο Maverick γλιτώνει την πτώση από ένα τρελό κούνημα της μοτοσυκλέτας του την τελευταία στιγμή καθώς πιέζει για χρόνο, όμως ο Raul Fernandez δεν γλιτώνει, καταλήγοντας στα χαλίκια, ευτυχώς χωρίς να τραυματιστεί.

Η πρωτιά περνά στα χέρια του Maverick με 1:40.095, με τα Aprilia και Ducati να δείχνουν τα φαβορί μέχρι στιγμής, και με τον Binder της ΚΤΜ έτοιμο να κάνει την έκπληξη. Αντίθετα, ο Jack Miller δεν μπορεί ακόμα να βρει ρυθμό, και βρίσκεται μόλις στην 17η θέση.

Δεκάξι λεπτά πριν το τέλος, ο Johann Zarco βάζει φρέσκα ελαστικά και περνά εκείνος πρώτος, με 1:40.061, χρόνο που βελτιώνει στο καπάκι, "γράφοντας" 1:40.047.

Σειρά έχει ο Digia, που γράφει τον καλύτερο χρόνο της ημέρας μέχρι στιγμής, ενώ είναι και ο πρώτος που φτάνει το 1:39 το απόγευμα, με 1:30.621.

Την απάντηση δίνει ο Maverick με 1:39.594, ενώ λίγα δευτερόλεπτα μετά τον περνά ο Aleix με 1:39.389, που είχε πάρει την pole εδώ το 2022.

Κι έρχεται ο Zarco να γράψει ταχύτερο χρόνο, με 1:39.257, με τον Γάλλο να αφήνει μέχρι στιγμής πίσω του τον ομόσταυλο του Jorge Martin (10ος μέχρι στιγμής) μαζί με όλους τους υπόλοιπους αναβάτες.

Η πρωτιά περνά στον Vinales και πάλι, με 1:39.048, με τον Ισπανό να είναι έτοιμος να κατέβει στο 1:38!

Δύο λεπτά πριν την καρό σημαία και στην πίστα επικρατεί χαμός, με Moto3 καταστάσεις, όπου οι αναβάτες προσπαθούν να εκμεταλλευθούν το slip-streaming αλλά παράλληλα να μη βοηθήσουν οι ίδιοι κάποιον άλλο αναβάτη που τους ακολουθεί.

Aleix Espargaro

Και έρχεται ένας φανταστικός Aleix Espargaro να σημειώσει νέο ρεκόρ πίστας, με χρόνο 1:38.686, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο στους υπόλοιπους να τον αμφισβητήσουν, ενώ μια κίτρινη σημαία λόγω της εγκατάλειψης του Marini από βενζίνη ή μηχανικό πρόβλήμα ακυρώνει και αρκετούς γρήγορους γύρους -κανένας όμως ταχύτερος από του Aleix.

Aprilia και Ducati λοιπόν στις πρώτες 5 θέσεις, με τον Brad Binder πρώτο αναβάτη του Pierer Group στην 6η θέση.

Fabio Quartararo

Και οι Ιάπωνες; Καταστροφή, αφού κατέλαβαν τις 6... τελευταίες θέσεις! Quartararo και Morbidelli στις θλέσεις 17 και 18, με Marc Marquez 19ο, ακολοθούμενοι από Nakagami, Lecuona και Mir -ναι, ο Mir πίσω από τον Lecuona!

Η πρώτη δεκάδα έχει ως εξής:

1. Aleix Espargaro
2. Maverick Vinales
3. Francesco Bagnaia
4. Johann Zarco
5. Brad Binder
6. Alex Marquez
7. Marco Bezzecchi
8. Fabio Di Giannantonio
9. Enea Bastianini
10. Jorge Martin

Για τα αναλυτικά αποτελέσματα δείτε ΕΔΩ.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.