MotoGP 2023, Ινδία-Buddh, PR - O Luca Marini ταχύτερος και… όλοι μέσα στην αμμοπαγίδα της 1

Πολλά τα θύματα της πρώτης στροφής της πίστας, με εξόδους και πτώσεις στους γρήγορους γύρους
Luca Marini, Budh
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

22/9/2023

Πρωταγωνιστής των πρώτων χρονομετρημένων δοκιμαστικών στη Buddh ήταν… η πρώτη στροφή, όπου έγινε το έλα να δεις από εξόδους και πτώσεις στην αμμοπαγίδα, καθώς σχεδόν μετά από κάθε ταχύτερο προσωπικό γύρο, ο αναβάτης είχε και εκδρομή στην άμμο. Εν τέλει, οι χρόνοι έπεσαν για πρώτη φορά στο 1:44, με τον Luca Marini να αποδεικνύεται ελάχιστα ταχύτερος από τον δεύτερο Jorge Martin, με τη Ducati να κάνει το 1-2.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η μέρα οδεύει προς το τέλος της, με τον ήλιο να έχει πέσει χαμηλά λόγω και της καθυστέρησης που είχαμε στην Moto3. Οι αναβάτες έχουν στη διάθεση τους 110 λεπτά για τα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, μεγαλύτερος χρόνος από ότι συνήθως, όπως προβλέπεται για την πρώτη δοκιμή σε νέες πίστες.

Μετά τα ελεύθερα δοκιμαστικά οι δυσκολίες στα φρένα της 1 συνεχίζονται και στα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, με αρκετούς αναβάτες να μην μπορούν να σταματήσουν και να βγαίνουν στην αμμοπαγίδα, είτε παραμένοντας όρθιοι, είτε πέφτοντας.

Ο αναβάτης που ξεκινά τις πτώσεις είναι ο Miller -στην 1 πού αλλού-, ο οποίος κατόπιν φωνάζει και χειρονομεί στους κριτές που παλεύουν να τον... ξεκολλήσουν από την άμμο. Ίδια ιστορία και με τον Aleix, ο οποίος μπορεί να μην πέφτει αλλά με τη φόρα που έχει φτάνει στο τέλος της αμμοπαγίδες λίγο πριν το φράγμα αέρα! Κι εκείνος έχει νεύρα, με τους κριτές να ακούνε τα σχολιανά τους...

Πενήντα λεπτά πριν το τέλος, η πρώτη πεντάδα -με χρησιμοποιημένα ελαστικά- έχει ως εξής: Aleix Espargaro, 1:46.182, Jorge Martin, Marco Bezzecchi, Fabio di Giannantonio και Joan Mir. Νωρίς είναι ακόμα, οι αγωνιζόμενοι προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους στη νέα πίστα, ενώ όλα προβλέπεται να αλλάξουν μέχρι το τέλος των PR.

Εικοσιπέντε λεπτά μετά την έναρξη του session, ο Bezzecchi βρίσκει κάποια δέκατα, γράφοντας νέο ταχύτερο γύρο για τα PR με 1:45.993, ο δεύτερος αναβάτης που πέφτει στο 1:45, μετά τον Martin στα FP1 -με τον Ισπανό να έχει γυρίσει ελαφρώς ταχύτερα.

Τριάντα τέσσερα λεπτά πριν το τέλος, ο "Martinator" σημειώνει τον καλύτερο χρόνο της ημέρας -και της ιστορίας του MotoGP- με 1:45.672.

Επόμενο θύμα της 1, ο Luca Marini, που δείχνει να έχει γλιτώσει τα χειρότερα μετά από αποτυχημένο φρενάρισμα, όμως πλαγιάζει ελαφρώς τη μοτοσυκλέτα του στον διάδρομο διαφυγής, ο οποίος δεν κρατάει και έχει και σκόνη, και πέφτει με... 5 χλμ/ώρα.

Και η μεγάλη ευθεία της Buddh συνεχίζει να πιάνει αδιάβαστους τους αναβάτες του MotoGP, με τον Pirro να καταλήγει κι αυτός στο τέρμα της αμμοπαγίδας, δίχως να πέσει, οργώνοντας την άμμο.

Δεκαέξι λεπτά πριν το τέλος, και ο Maverick Vinales κατεβάζει κι άλλο τον καλύτερο χρόνο, με 1:45.361, μην μπορώντας όμως να φρενάρει κατόπιν στην 1, για να καταλήξει κι αυτός στην αμμοπαγίδα, δίχως να πέσει. Γενικά, οι περισσότεροι αναβάτες που σημειώνουν τον καλύτερο χρόνο τους, κατόπιν αδυνατούν να φρενάρουν στην 1...

Στο δεκαπεντάλεπτο πριν το τέλος του session, η πρώτη πεντάδα απαρτίζεται από τους Vinales, Martin, Mir (!), Marini και... Morbidelli! O Quartararo είναι 10ος, και ο Marc Marquez 14ος, ενώ καλύτερα τοποθετημένο ΚΤΜ είναι ο Brad Binder στην... 19η θέση! Ο Bagnaia είναι 12ος.

Επόμενος αναβάτης που σημειώνει ρεκόρ είναι ο Bezzecchi, 13 λεπτά πριν το τέλος, με χρόνο 1:45.246, ενώ κατόπιν... τι άλλο... δεν μπορεί να φρενάρει στην 1.

Στο δεκάλεπτο πριν το τέλος, εντυπωσιακές είναι οι επιδόσεις του Quartararo που περνά 2ος, και του Marc Marquez που περνά 5ος, όμως ακόμα δεν έχει ξεκινήσει η... λύσσα με τα φρέσκα ελαστικά.

Ο Πρωταθλητής του 2022 και πρωτοπόρος στη βαθμολογία μέχρι στιγμής Pecco Bagnaia δεν δείχνει να βρίσκει τον καλό του εαυτό, έχει μια τρομακτική στιγμή με ένα απότομο γλίστρημα πίσω, και 8 λεπτά πριν το τέλος είναι μόλις... 18ος. Βιάσου Pecco!

Εφτά λεπτά πριν την καρό σημαία, και ξεκινά το time attack, με φρέσκα μαλακά ελαστικά. Προσοχή στην 1 παιδιά!

Τέσσερα λεπτά πριν το τέλος, και ο Jorge Martin είναι ο πρώτος αναβάτης που πέφτει στο 1:44, με 1:44.790, βγαίνοντας φυσικά κατόπιν στην αμμοπαγίδα, χωρίς όμως πτώση.

Πέμπτος ανεβαίνει ο Bagnaia, που αμέσως... υποβιβάζεται μια θέση πιο πίσω από τον Aleix, που με τη δεύτερη θέση του γίνεται ο δεύτερος αναβάτης στο 1:44. Ποιος είναι τρίτος 1 λεπτό πριν το τέλος; Ο Marc Marquez!

Τριάντα δευτερόλεπτα πριν το τέλος και ο Luca Marini περνά εκείνος πρώτος για μόλις 0,008 δευτερόλεπτα από τον Martin.

Η καρό σημαία πέφτει ταυτόχρονα με κίτρινη σημαία, λόγω της 2ης σημερινής πτώσης του Nakagami.

Κι εκεί που νομίζουμε πως όλα έχουν τελειώσει, ο Brad Binder καταφέρνει να σημειώσει τον 4ο καλύτερο χρόνο, για να φάει όμως στο καπάκι ακύρωση του χρόνου του λόγω υπέρβασης των ορίων της πίστας, και να παραμείνει εκτός δεκάδας.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι προβλέψεις για κατάρριψη του ρεκόρ ταχύτητας στην ινδική πίστα δεν δείχνουν να επαληθεύονται, καθώς η στροφή πριν τη μεγάλη ευθεία είναι κλειστή, ενώ κλειστή είναι και η ένα, με τους αναβάτες να κινδυνεύουν συνεχώς με έξοδο στην άμμο όταν αργούν στα φρένα. Παράλληλα, άσχημη εικόνα προκαλεί η έλλειψη θεατών την Παρασκευή, με λίγους σκόρπιους Ινδούς φίλους του αθλήματος να βρίσκονται διάσπαρτοι στις κερκίδες της πίστας...

Στο τέλος των πρώτων χρονομετρημένων δοκιμαστικών, η πρώτη δεκάδα έχει ως εξής:

1. Luca Marini, Ducati, 1:44.782

2. Jorge Martin, Ducati

3. Aleix Espargaro, Aprilia

4. Marc Marquez, Honda

5. Marco Bezzecchi, Ducati

6. Maverick Vinales, Aprilia

7. Francesco Bagnaia, Ducati

8. Fabio Quartararo, Yamaha

9. Johann Zarco, Ducati

10. Joan Mir, Honda

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.