MotoGP 2023, Ινδονησία, P1 - Η Aprilia το 1-2, ο Bezzecchi τρίτος κλέβει τις εντυπώσεις!

Στα τάρταρα ο Bagnaia, μόλις 16ος, καταποντισμός για τη Honda πλην του Marquez
Bezzecchi
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/10/2023

Εντυπωσιακό μεν το 1-2 της Aprilia, και με νέο ρεκόρ πίστας από τον ταχύτατο Aleix Espargaro, όμως χωρίς αντίκρυσμα για τον τίτλο, εκεί όπου εντυπωσίασε ο πρόσφατα εγχειρισμένος Marco Bezzecchi γράφοντας τον 3ο χρόνο, τον καλύτερο από τους τρεις διεκδικητές του τίτλου. Ο Jorge Martin σημείωσε τον 5ο ταχύτερο χρόνο, με τον Bagnaia να τερματίζει… 16ος!

Ο καιρός είναι καλός για τα P1, ενώ έχουμε επιστροφή αρκετών τραυματιών αναβατών, όπως ο Marco Bezzecchi (που είχε πτώση στα FP1 αλλά κρίθηκε ξανά fit μετά), ο Enea Bastianini και ο Alex Rins. Μένει να δούμε αν ο Bez καταφέρει να διατηρήσει τις ελπίδες του για τίτλο, αν και οι πιθανότητες δείχνουν Martin (ειδικά αυτόν, εξαιρετικά φορμαρισμένο στα τελευταία GP και ταχύτερο αναβάτη στα FP1 της Mandalika) και Bagnaia.

Επτά λεπτά μετά την έναρξη του session έχουμε πτώση των Augusto Fernandez και Brad Binder, στο ίδιο συμβάν, χωρίς ευτυχώς να χτυπήσουν.

Πενήντα λεπτά πριν το τέλος και η πρώτη τριάδα έχει ως εξής: Aleix Espargaro, 1:31.466, Jorge Martin και Fabio Di Giannantonio.

Οι χρόνοι πέφτουν, με επόμενο ταχύτερο γύρο αυτό του Maverick Vinales με 1:31.351. Σαράντα επτά λεπτά πριν το τέλος, η πρώτη τριάδα περιλαμβάνει με διαφορετική διάταξη τους 3 πρώτους στα ελεύθερα δοκιμαστικά, με το δίδυμο των εργοστασιακών αναβατών της Aprilia μαζί με τον Jorge Martin να δείχνουν να έχουν βρει από νωρίς τη φόρμα τους στην Ινδονησία.

Ένα λεπτό αργότερα έχουμε πτώση του Jack Miller, ευτυχώς χωρίς ο Αυστραλός να χτυπήσει. Εδώ υπάρχει εμπλοκή του Enea Bastianini, καθώς ο Miller άνοιξε τη γραμμή του για να αποφύγει τον αργά κινούμενο Ιταλό της εργοστασιακής Ducati, με συνέπεια να καταλήξει στο βρώμικο κομμάτι της πίστας, και μένει να δούμε αν οι κριτές θα δώσουν αργότερα ποινή στον Bastianini.

Τριάντα έξι λεπτά πριν το τέλος, ο Marc Marquez ξεκινά (νωρίς) να κάνει γύρους με μαλακά ελαστικά, για να ανέβει από την 7η στην 5η θέση. Οι υπόλοιποι αναβάτες της Honda βρίσκονται ιστην 11η θέση (Mir), 14η θέση (Rins) και 20η θέση (Nakagami). Ο δεύτερος Ιάπωνας κατασκευαστής, η Yamaha, κατέχει αυτή τη στιγμή την 6η (Quartararo) και την 17η θέση (Morbidelli).

Τριάντα λεπτά πριν το τέλος, και οι τρεις διεκδικητές του τίτλου βρίσκονται στις εξής θέσεις. Ταχύτερος όλων ο Martin (καμία έκπληξη εδώ) στην 3η θέση, ακολουθεί ο Bezzecchi με τη σπασμένη κλείδα στην 7η θέση, και έπεται ο slow starter Bagnaia, στην 9η θέση.

Δώδεκα λεπτά πριν το τέλος έχουμε πτώση του Aleix Espargaro στην 10 την ώρα που πίεζε και είχε σημειώσει ταχύτερο χρόνο στους πρώτους τομείς της πίστας.

Φτάνουμε στο τελευταίο δεκάλεπτο, και ο Vinales είναι ο πρώτος αναβάτης κάτω από 1:31, όμως αμέσως μετά πρώτος περνά ο Marco Bezzecchi, ναι, με σπασμένη κλείδα, γράφοντας 1:30.644 και σημειώνοντας νέο ρεκόρ πίστας... Απίστευτος Bez, και το κυνήγι του τίτλου δείχνει να αποκτά ξανά και τον 3ο του διεκδικητή που είχαμε όλοι ξεγράψει!

Ο Martin δεν δείχνει για την ώρα να μπορεί να κάνει τη διαφορά, έχοντας χάσει δυο φορές το μπροστινό την ώρα που πιέζει -βρίσκεται 5ος-, ενώ ο Bagnaia είναι 9ος.

Πέντε λεπτά πριν την καρό σημαία, και ξεκινά το time attack, με τους αναβάτες να βγαίνουν όλοι στην πίστα με μαλακά ελαστικά για την τελική επίθεση με στόχο τα Q2. Δεν προλαβαίνει όμως να βγει ο Bastianini και πέφτει στην 11, ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει, με την επιστροφή του στα αγωνιστικά δρώμενα να σημαδεύεται ήδη από αρκετά συμβάντα.

Δεύτερη πτώση για τον Jack Miller στην 1, με την κίτρινη σημαία να ακυρώνει τον χρόνο του Bagnaia, ο οποίος κινδυνεύει να μείνει εκτός πρώτης δεκάδας (είναι 12ος για την ώρα).

Και το ρεκόρ πίστας αλλάζει ξανά χέρια, με τον Aleix Espargaro να γράφει 1:30.474, χρόνο που θα παρέμενε στην κορυφή μέχρι το τέλος του session!

Τελευταία ευκαιρία για τον Bagnaia να μπει στην πρώτη δεκάδα, καθώς βρίσκεται 14ος... αλλά όχι, δεν θα τα καταφέρει, χάνοντας τον πίσω τροχό την ώρα που βρισκόταν σε πορεία για την 6η θέση, κι έτσι θα πρέπει να παλέψει αύριο στα Q1 για μια από τις 2 θέσεις που οδηγούν στα Q2. Εξαιρετικά δύσκολα τα πράγματα για τον πρωτοπόρο στη γενική βαθμολογία του Πρωταθλήματος.

Αμέσως μετά έχουμε πτώση και από τον Joan Mir, ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει.

Το session τελειώνει, με ταχύτερο αναβάτη τον Aleix Espargaro, και με τον Maverick Vinales 2ο να χαρίζουν το 1-2 στην Aprilia. Τις εντυπώσεις όμως κέρδισε ο "σπασμένος" Bezzecchi, γράφοντας τον 3ο ταχύτερο χρόνο και ζωντανεύοντας και πάλι τις -έστω και αμυδρές- ελπίδες του για τίτλο! Πέμπτος τερμάτισε ο Martin... 16ος ο Bagnaia! Καλύτερος αναβάτης της KTM ο Brad Binder στην 4η θέση, ενώ εξαιρετικός ο Marc Marquez τερμάτισε 6ος την ώρα που οι υπόλοιποι αναβάτες της Honda...καταποντίστηκαν. Το ίδιο άσχημα τα πράγματα και για τη Yamaha, με τον Fabio να καταφέρνει τουλάχιστον να περάσει στα Q2 τελευταίος, ενώ ο Morbidelli ήταν μόλις 15ος.

Σημειώστε πως στα FP1 ο Alex Marquez εγκατέλειψε την προσπάθεια, και δεν θα λάβει μέρος σε υπόλοιπα δοκιμαστικά και στον αγώνα, λόγω πόνου από τα σπασμένα του πλευρά.

ΘΕΣΗ

ΑΝΑΒΑΤΗΣ

ΕΤΑΙΡΕΙΑ

1

Aleix Espargaro

Aprilia

2

Maverick Vinales

Aprilia

3

Marco Bezzecchi

Ducati

4

Brad Binder

KTM

5

Jorge Martin

Ducati

6

Marc Marquez

Honda

7

Miguel Oliveira

Aprilia

8

Fabio Di Giannantonio

Ducati

9

Jack Miller

KTM

10

Fabio Quartararo

Yamaha

11

Pol Espargaro

GASGAS

12

Luca Marini

Ducati

13

Johann Zarco

Ducati

14

Raul Fernandez

KTM

15

Franco Morbidelli

Yamaha

16

Franesco Bagnaia

Ducati

17

Takaaki Nakagami

Honda

18

Augusto Fernandez

GASGAS

19

Joan Mir

Honda

20

Enea Bastianini

Ducati

21

Alex Rins

Honda

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.