MotoGP 2023, Sachsenring, P1 - Ταχύτερος όλων ο Johann Zarco

Δεύτερη θέση για τον Marc Marquez, σε μια από τις αγαπημένες πίστες του
Johann Zarco
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

16/6/2023

Σε μια πίστα που ο Marc Marquez έχει 11 νίκες και 10 pole positions στα τελευταία 11 GP, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την RCV, ο Ισπανός κατάφερε να γράψει αρκετές φορές τον πρώτο χρόνο, για να βρεθεί τελικά 2ος πίσω από τον Johann Zarco. Αρνητικός πρωταγωνιστής οι δυο πτώσεις των αναβατών της Yamaha στα τελευταία λεπτά του session.

Ο καιρός στα πρώτα δοκιμαστικά για το Γερμανικό GP είναι καλός -αν και συννεφιασμένος- με στεγνό αρχικά οδόστρωμα. Ο πρώτος ταχύτερος γύρος έρχεται από τον Morbidelli, όμως άμεσα τον περνούν οι Zarco και Quartararo.

Οι αναβάτες βρίσκουν σιγά-σιγά τον ρυθμό τους, ενώ όλοι περιμένουμε να δούμε τι θα κάνει ο Marc Marquez. Μια πρώτη γεύση από το απλόχερο θέαμα που παρέχει ο αναβάτης του HRC μας δίνεται στα πρώτα 10 λεπτά των P1, όπου ο πίσω τροχός της Honda υπερστρέφει δραματικά με 160 χλμ/ώρα σε στροφή, ο Marquez χάνει την επαφή με το εξωτερικό μαρσπιέ, αλλά σώζει μια πτώση την τελευταία στιγμή. Λίγο αργότερα θα γράψει τον ταχύτερο χρόνο, για να τον περάσουν όμως άμεσα οι Martin και Nakagami. Θυμίζουμε πως ο Marquez έχει 4 DNF (!) μέχρι στιγμής το 23.

Τριάντα πέντε λεπτά πριν το τέλος, πέφτει ο Aleix Espargaro, που ήδη υποφέρει από δύο κατάγματα και έντονους πόνους στο δεξί πόδι (στο Mugello πόναγε τόσο που δεν μπορούσε να φρενάρει), όμως ευτυχώς δεν δείχνει να έχει χτυπήσει περισσότερο, καθώς τον βλέπουμε να κουτσαίνει προς τους κριτές και τα pits. Καθόλου καλά δεν εξελίσσεται για τον αναβάτη της εργοστασιακής Aprilia το 2023, με τον Aleix να βρίσκεται στην 9η θέση της γενικής βαθμολογίας δίχως κανένα βάθρο.

Τριάντα λεπτά πριν το τέλος, ξεκινούν να πέφτουν μερικές σταγόνες. Θα βρέξει ή θα έχουμε απλώς ένα... φτύσιμο που θα περάσει γρήγορα;

Οι κριτές έχουν βγάλει τις λευκές σημαίες με το κόκκινο Χ (βροχή), αλλά για την ώρα οι αναβάτες παραμένουν με slick.

Σημειώστε πως ο Francesco Bagnaia είναι 19ος για την ώρα, ο Enea Bastianini 17ος, ενώ καλύτερα τοποθετημένος είναι ο Quartararo στην 7η θέση.

Είκοσι πέντε λεπτά πριν το τέλος, και η πρώτη πεντάδα αποτελείται από τους Jorge Martin, Taka Nakagami, Marc Marquez, Johann Zarco και Maveric Vinales.

Κάπου εδώ οι αναβάτες κάνουν διάλειμμα, οι μηχανικοί δουλεύουν στις μοτοσυκλέτας και η πίστα είναι έρημη.

Είκοσι λεπτά πριν το τέλος, και ο Maverick είναι ο μόνος αναβάτης που επιστρέφει στην πίστα, οδηγώντας όρθιος, και δοκιμάζοντας με το πόδι του την πρόσφυση. Δεν δείχνει να πείθεται πως μπορεί να γυρίσει γρήγορα με slick και... συνεχίζει να γυρίζει όρθιος για αρκετούς γύρους, μέχρι να μπει ξανά, άπραγος, στα pits.

Δεκαέξι λεπτά πριν το τέλος των P1, και στην πίστα βγαίνει ο Jack Miller κι αυτός με slick, αλλά αντίθετα με τον Ισπανό ο Αυστραλός (γνωστός για τις ικανότητες του σε αυτές τις συνθήκες) πιέζει κατευθείαν προσπαθώντας να γράψει χρόνο.

Η βροχή δεν έρχεται, και οι αναβάτες μπαίνουν όλοι στην πίστα, με 12 λεπτά να απομένουν.

Δέκα λεπτά πριν την καρό σημαία, βγαίνει στην πίστα και ο Bagnaia, με μαλακά slick ελαστικά, έχοντας ως στόχο έναν καλό χρόνο που θα τον βγάλει από την 19η θέση στην οποία βρίσκεται μέχρι στιγμής. Ο Πρωταθλητής του 2022 και ηγέτης της γενικής βαθμολογίας μέχρι στιγμής το 2023 δεν αργεί να γράψει τον 2ο ταχύτερο χρόνο.

Είναι όμως η ώρα που οι αναβάτες δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και οι χρόνοι πέφτουν από όλους. Ο τραυματίας Aleix καταφέρνει να εντυπωσιάσει γράφοντας εκείνος των 1ο χρόνο, ενώ στη συνέχεια οι αναβάτες αλλάζουν θέση στις πρώτες θέσεις με ταχύτατο ρυθμό.

Ο Marc Marquez γράφει τον πρώτο χρόνο, όμως έχουμε ακόμα καιρό να ανατραπούν όλα.

Τρία λεπτά πριν το τέλος πέφτει ο Morbidelli, δίχως όμως να χτυπήσει. Δυστυχώς η κίτρινη σημαία εμποδίζει τον ομόσταυλό του Quartararo να βελτιώσει περαιτέρω τον χρόνο του -έχει όμως χρόνο να το προσπαθήσει ξανά, και δείχνει ικανός να βελτιώσει την 5η θέση του. Δεν θα τα καταφέρει όμως, καθώς λίγα δευτερόλεπτα πριν την καρό σημαία έχει και αυτός πτώση στην πρώτη στροφή της πίστας, χωρίς να χτυπήσει...

Ο χρόνος έχει τελειώσει, με τον Zarco να αποδεικνύεται ταχύτερος όλων με 1:20.702 (ρεκόρ πίστας 1:19.765) και με την πρώτη δεκάδα των P1 να έχει ως εξής:

ΘΕΣΗ ΑΝΑΒΑΤΗΣ
1 Johann Zarco
2 Marc Marquez
3 Aleix Espargaro
4 Alex Marquez
5 Jorge Martin
6 Fabio Quartararo
7 Brad Binder
8 Francesco Bagnaia
9 Fabio diGianantonio
10 Marco Bezzechi
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.