MotoGP 2024, Le Mans, FP1 – O Martin στην κορυφή με μαλακό ελαστικό, ο Acosta σε ρόλο καρχαρία

Εντυπωσιακός o Pedro Acosta με την GASGAS ο οποίος δείχνει πως θα παλέψει για το βάθρο
motomag MotoGP 2024, Le Mans, FP1 – O Martin στην κορυφή με μαλακό ελαστικό, ο Acosta σε ρόλο καρχαρία
Από τον

Γιάννη Τσινάβο

10/5/2024

Τα πρώτα δοκιμαστικά για το γαλλικό GP ξεκίνησαν με ηλιόλουστο καιρό με τον Jorge Martin να είναι ο μόνος που χρησιμοποίησε το μαλακό πίσω ελαστικό της Michelin, κάτι που του έδωσε και τον ταχύτερο χρόνο της διαδικασίας.

Στην αρχή της διαδικασίας σχεδόν όλοι οι αναβάτες βγήκαν στην πίστα για τους πρώτους αναγνωριστικούς γύρους. Στα πέντε πρώτα λεπτά o Jorge Martin (Prima Pramac Racing) ήταν ο ταχύτερος αν και οι χρόνοι ήταν σε αυτό το σημείο αρκετά μακριά από τους αντίστοιχους περσινούς του FP1.

Με την πίστα να βελτιώνεται γύρο με τον γύρο καθώς στρωνόταν γόμα στην αγωνιστική γραμμή, οι χρόνοι άρχισαν να κατεβαίνουν ραγδαία. Στην κορυφή των χρόνων είχε ανέβει ο Marc Marquez (Gresini Racing) ο οποίος αγώνα με τον αγώνα δείχνει πως βρίσκει τον παλιό καλό του εαυτό. Πίσω από τον Marc ακολουθούσαν οι αναβάτες της Ducati Lenovo Team Enea Bastianini και Pecco Bagnaia.

MotoGP 2024, Le Mans, FP1 – O Martin στην κορυφή με μαλακό ελαστικό, ο Acosta σε ρόλο καρχαρία

Με 30 λεπτά να απομένουν για το πέσιμο της καρό σημαίας ο σκηνοθέτης έπιασε τον Fabio Quartararo να γυρνά στα pits με τον ίδιο να κάνει μια χειρονομία απελπισίας προς τους μηχανικούς της Yamaha. Από την άλλη τα νέα αεροδυναμικά βοηθήματα που βλέπαμε στα φρένα των RC16 των KTM και GASGAS έδειχναν εντυπωσιακά καθώς σε κάθε στροφή αυτά σχεδόν ακουμπούσαν στην άσφαλτο!

Βλέποντας τους χρόνους των 20 πρώτων λεπτών του FP1 οι Ιάπωνες της Honda και της Yamaha μάλλον θα ήθελαν να κάνουν χαρακίρι καθώς όλοι οι αναβάτες ήταν στο τέλος της λίστας των χρόνων με τον μοναδικό ας πούμε διασωθέντα Quartararo ο οποίος βρισκόταν στην 14η θέση.

Στα τελευταία 15 λεπτά της διαδικασίας στην πρώτη θέση είχε ανέβει ο Enea Bastianini με τον Jorge Martin να ακολουθεί λίγο πιο πίσω και τον Marc Marquez να έχει υποχωρήσει στην τρίτη θέση. Και κάπου εκεί έφτασε η ώρα του Pedro Acosta να παλέψει για την κορυφή. Ο αναβάτης της GASGAS δέκα λεπτά πριν το τέλος ανέβηκε στην πρώτη θέση αλλά ο χρόνος τους ακυρώθηκε καθώς παραβίασε τα όρια της πίστας με τον ίδιο να βρίσκεται στη δεύτερη θέση.

MotoGP 2024, Le Mans, FP1 – O Martin στην κορυφή με μαλακό ελαστικό, ο Acosta σε ρόλο καρχαρία

Πέντε λεπτά πριν το τέλος του FP1 ξεκίνησε το “Time Attack Mode” από όλους τους αναβάτες. Ο πρώτος που μπήκε σε αυτό το “mode” ήταν ο Acosta ο οποίος ανέβηκε στην πρώτη θέση αφήνοντας πίσω του τον Bastianini.

Η πρωτοπορία του Acosta δεν κράτησε για πολύ καθώς ο Jorge Martin βρέθηκε με την σειρά του στην πρώτη θέση με τον Ισπανό όμως να χρησιμοποιεί μαλακό ελαστικό πίσω σε σχέση με τους υπόλοιπους που χρησιμοποιούσαν την μεσαία γόμα.

Στο τελευταίο λεπτό του FP1 είδαμε και την πρώτη πτώση της ημέρας με τον Brad Binder να πέφτει χωρίς συνέπειες στην στροφή 1. Με την καρό σημαία να κυματίζει ο Jorge Martin ολοκλήρωσε την διαδικασία στην πρώτη θέση με τον Pedro Acosta να βρίσκεται στη δεύτερη θέση έχοντας δύο δέκατα διαφορά από τον αναβάτη της Ducati.

MotoGP 2024, Le Mans, FP1 – O Martin στην κορυφή με μαλακό ελαστικό, ο Acosta σε ρόλο καρχαρία

Στην τρίτη θέση τερμάτισε ο Maverick Vinales (Aprilia Racing), ο οποίος με έναν γρήγορο τελευταίο γύρο έφερε της RS-GP στις πρώτες θέσεις. O Enea Bastianini ολοκλήρωσε το FP1 στην τέταρτη θέση με τον teammate του στην Ducati Lenovo Team να συμπληρώνει την πεντάδα.

Στην έκτη θέση συναντάμε τον Alex Marquez (Gresini Racing), με τον Aleix Espargaro (Aprilia Racing), να βρίσκεται μία θέση πιο πίσω στην έβδομη. Παρά την πτώση του ο Binder έφερε την ΚΤΜ του στην όγδοη θέση των χρόνων με τον Marc Marquez ο οποίος ήταν ταχύτερος σε κάποιο μέρος του FP1 να τερματίζει στην ένατη θέση. Την δεκάδα συμπλήρωσε ο αναβάτης της ομάδας του Rossi Marco Bezzecchi

Σε ρηχά νερά κινήθηκαν οι ιαπωνικές ομάδες με τον Alex Rins της Yamaha να είναι στην 13η θέση ενώ η καλύτερη Honda αυτή του Johann Zarco τερμάτισε το FP1 στην 16η θέση.

MotoGP 2024, Le Mans, FP1 – O Martin στην κορυφή με μαλακό ελαστικό, ο Acosta σε ρόλο καρχαρία
Ακολουθούν τα αποτελέσματα του FP1 στο Le Mans
Θέση Αναβάτης Εθνικότητα Ομάδα Μοτοσυκλέτα Χρόνοι
1 Jorge Martin ESP Prima Pramac Racing Ducati GP24 1:31.421
2 Pedro Acosta ESP Red Bull GasGas Tech3 KTM RC16 1:31.658
3 Maverick Vinales ESP Aprilia Racing Aprila RS-GP 1:31.678
4 Enea Bastianini ITA Ducati Lenovo Team Ducati GP24 1:31.837
5 Francesco Bagnaia ITA Ducati Lenovo Team Ducati GP24 1:31.852
6 Alex Marquez ESP Gresini Racing Ducati GP23 1:31.896
7 Aleix Espargaro ESP Aprilia Racing Aprilia RS-GP 1:31.911
8 Brad Binder RSA Red Bull KTM Factory Racing KTM RC16 1:31.942
9 Marc Marquez ESP Gresini Racing Ducati GP23 1:31.971
10 Marco Bezzecchi ITA Pertamina Enduro VR46 Ducati GP23 1:31.980
11 Jack Miller AUS Red Bull KTM Factory Racing KTM RC16 1:32.035
12 Franco Morbidelli ITA Pramac Racing Ducati GP24 1:32.070
13 Alex Rins ESP Monster Energy Yamaha Yamaha YZR-M1 1:32.112
14 Raul Fernandez ESP Trackhouse Racing Aprilia RS-GP 1:32.221
15 Miguel Oliveira POR Trackhouse Racing Aprilia RS-GP 1:32.286
16 Johann Zarco FRA Castrol Honda LCR Honda RC213V 1:32.403
17 Augusto Fernandez ESP Red Bull GasGas Tech3 KTM RC16 1:32.433
18 Fabio Di Giannantonio ITA Pertamina Enduro VR46 Ducati GP23 1:32.546
19 Takaaki Nakagami JAP Idemitsu Honda LCR Honda RC213V 1:32.585
20 Fabio Quartararo FRA Monster Energy Yamaha Yamaha YZR-M1 1:32.698
21 Joan Mir ESP Repsol Honda Team Honda RC213V 1:33.008
22 Luca Marini ITA Repsol Honda Team Honda RC213V 1:33.350
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.