MotoGP 2024: Οι βασιλιάδες των πτώσεων - Acosta πρώτος, από κοντά ο Marc

Παρόλα αυτά, οι προαναφερθέντες αναβάτες τερμάτισαν 6ος και 3ος αντίστοιχα στη σεζόν
MotoGP Crashes 2024
Από το

motomag

25/11/2024

Τα στατιστικά του MotoGP για την αγωνιστική σεζόν 2024 επιβεβαιώνουν ότι ο Pedro Acosta έπεσε περισσότερες φορές από κάθε άλλο αναβάτη, με 28 πτώσεις στους 20 γύρους, χωρίς να έχει λάβει μέρος στο GP της Αυστραλίας λόγω τραυματισμού.

Στην πρώτη του χρονιά στη μεγάλη κατηγορία του MotoGP ο νεαρός Acosta σημείωσε 28 πτώσεις αναζητώντας τα όρια της RC16, ενώ ο Marc που βρίσκεται να αγωνίζεται στην κατηγορία για 12η συνεχόμενη σεζόν αλλά για πρώτη με Ducati μετά από τόσα χρόνια με Honda, έπεσε 24 φορές, σπρώχνοντας την GP23 σε βαθμό που κανείς άλλος δεν μπορούσε, και υιοθετώντας νέο στιλ οδήγησης για τα χαρακτηριστικά της νέας του μοτοσυκλέτας.

Παρά τις 28 πτώσεις του ο Acosta ανέβηκε 5 φορές στο βάθρο σε αγώνα Κυριακής και 4 ακόμα σε Sprint, ενώ έχασε την 5η θέση της τελικής βαθμολογίας από τον Brad Binder για μόλις 2 βαθμούς!

Ο Marc Marquez -που πιέζει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο αναβάτη, ότι και να καβαλά- πέρυσι είχε πέσει περισσότερες φορές από φέτος, ξεπερνώντας και το φετινό νούμερο του Acosta, με 29 πτώσεις. Παρά τώρα τις 24 φορές που βρέθηκε να σέρνεται στην άσφαλτο, ο 8 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής τερμάτισε 3ος στο ντεμπούτο του με την GP23, ενώ αμέσως επόμενος αναβάτης με την ίδια μοτοσυκλέτα ήταν ο Alex Marquez στην 8η θέση, με τον Digia 10ο, και τον Bez 12ο.

Τρίτος στη λίστα των πτώσεων του 2024 είναι ο μικρός αδελφός του Marc, Alex Marquez, με 21 πτώσεις, όπου μία εκ αυτών αφορούσε την πολυσυζητημένη σύγκρουση με τον Bagnaia στην Aragon.

Ο περσινός Παγκόσμιος Πρωταθλητής Francesco Bagnaia έπεσε μόνο 9 φορές κατά τη διάρκεια ολόκληρης της σεζόν, για να βρεθεί 17ος στη λίστα, αλλά δεν κατάφερε να τερματίσει σε οκτώ αγώνες, ένας από τους οποίους οφειλόταν σε τεχνικό πρόβλημα στο Le Mans, γεγονός που του στέρησε τον τίτλο, καθώς όπως όλοι γνωρίζουν, “to finish first, you first have to finish”.

Ο Jack Miller της Red Bull KTM έρχεται τέταρτος στην λίστα με 20 πτώσεις, ενώ οι Brad Binder -επίσης της ΚΤΜ-, Aleix Espargaro της Aprilia και Augusto Fernandez της Red Bull GasGas Tech3/KTM  είχαν όλοι τους 19 πτώσεις.

Ο νέος Παγκόσμιος Πρωταθλητής Jorge Martin της Prima Pramac σήκωσε το τρόπαιο πέφτοντας 15 φορές, όμως από αυτές οι 11 ήταν σε δοκιμαστικά και μόνο οι 4 σε αγώνες. Ο αναβάτης Luca Marini της Repsol Honda, έπεσε μόνο 4 φορές κατά τη διάρκεια ολόκληρης της σεζόν, ο χαμηλότερος αριθμός από οποιονδήποτε εργοστασιακό αναβάτη, κάτι που όμως δεν τον βοήθησε ιδιαίτερα καθώς τερμάτισε 22ος, ενώ ο Fabio Quartararo της Monster Energy Yamaha έπεσε 9 φορές τερματίζοντας τελικά 13ος, η καλύτερη θέση αναβάτη από ιαπωνικό εργοστάσιο.

Όσον αφορά στους αναβάτες Wildcard και αντικατάστασης, μόνο ο Andrea Iannone ο οποίος αγωνίστηκε στο GP της Μαλαισίας με την ομάδα της  Pertamina Enduro VR46/Ducati δεν υπέστη πτώση το 2024.

Πτώσεις αναβατών 2024 MotoGP

Θέση

Αναβάτης

Μοτοσυκλέτα - Ομάδα

Πτώσεις

 1

Pedro Acosta

KTM – Red Bull GasGas Tech3/KTM

28

2

Marc Marquez

Ducati - Gresini

24

3

Alex Marquez

Ducati - Gresini

21

4

Jack Miller

KTM – Red Bull

20

5

Brad Binder

KTM – Red Bull

19

5

Aleix Espargaro

Aprilia

19

5

Augusto Fernandez

KTM - Red Bull GasGas Tech3/KTM

19

8

Marco Bezzecchi

Ducati – Pertamina Enduro VR46

18

9

Joan Mir

Honda - Repsol

17

10

Jorge Martin

Ducati – Prima Pramac

15

10

Franco Morbidelli

Ducati – Prima Pramac

15

10

Johann Zarco

Honda - LCR

15

13

Enea Bastianini

Ducati - Lenovo

13

13

Fabio di Giannantonio

Ducati – Pertamina Enduro VR46

13

15

Alex Rins

Yamaha – Monster Energy

10

15

Maverick Viñales

Aprilia

10

17

Francesco Bagnaia

Ducati - lenovo

9

17

Fabio Quartararo

Yamaha – Monster Energy

9

19

Raul Fernandez

Aprilia - Trackhouse

8

20

Takaaki Nakagami

Honda - LCR

7

21

Miguel Oliveira

Aprilia - Trackhouse

6

21

Lorenzo Savadori

Aprilia – Wildcard/Αναβάτης αντικατάστασης Aprilia και Trackhouse Aprilia

6

23

Pol Espargaro

KTM – Wildcard Red Bull KTM

4

23

Luca Marini

Honda -Repsol

4

25

Stefan Bradl

HondaWildcard Honda HRC

2

25

Daniel Pedrosa

KTM – Wildcard Red Bull KTM

2

27

Remy Gardner

Yamaha – Wildcard/Αναβάτης αντικατάστασης Yamaha

1

27

Michele Pirro

Ducati - Αναβάτης αντικατάστασης Pertamina Enduro VR46

1

29

Andrea Iannone

Ducati - Αναβάτης αντικατάστασης Pertamina Enduro VR46

0

 

 

 

 

 

 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.