MotoGP 2025, Red Bull Grand Prix of The Americas, P1 - Marc Marquez, ο βασιλιάς της COTA εξαφανίστηκε μπροστά...

Πέντε Ducati στις πρώτες πέντε θέσεις, μόλις 10ος ο Pecco Bagnaia - Στο κατόπι του Marc η... Tavulia squad με τους Di Giannantonio και Morbidelli
Marc Marquez
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

28/3/2025

Τα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά ξεκινούν, με τον ουρανό συννεφιασμένο μεν, αλλά χωρίς βροχή. Η πίστα του Austin πάντως είναι ακόμα βρεγμένη, με τους αναβάτες να φορούν βρόχινα ελαστικά. Μια στεγνή γραμμή έχει αρχίσει να σχηματίζεται, αλλά σε κάποια σημεία η πίστα έχει κρατήσει νερά, και μια στιγμή απροσεξίας εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε πτώση.

Ο Pedro Acosta γράφει τον πρώτο ταχύτερο χρόνο, ενώ αμέσως μετά μπροστά περνάει ο Pecco Bagnaia. Όσο θα στεγνώνει η πίστα και όσο θα ανεβάζουν σταδιακά ρυθμό οι αγωνιζόμενοι, τόσο θα αλλάζει η πρωτιά. Ο χρόνος του Pecco είναι 2:14.513, ενώ το ρεκόρ πίστας εδώ είναι 2:00.864, ρεκόρ που κατέχει από το 2024 ο Maverick Vinales. Καταλαβαίνετε πόσο μακριά είναι αυτή τη στιγμή οι χρόνοι από αυτό.

Ο Marc Marquez, που στα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά είχε high-side -η πρώτη του πτώση με την εργοστασιακή Ducati, καθώς ο Ισπανός δεν είχε πέσει στους πρώτους δύο γύρους-, ενώ στη συνέχεια τερμάτισε τρίτος, τώρα σημειώνει τον ταχύτερο χρόνο, με 2:13.456, που για την ώρα απέχει μισό δευτερόλεπτο από τον χρόνο του δεύτερου, Fermin Aldeguer.

Δεκατρία λεπτά μετά την έναρξη των δοκιμαστικών, ο Marc βελτιώνει κι άλλο τον χρόνο του, ενώ πίσω του βρίσκονται οι Zarco, Morbidelli, Miller και Aldeguer.

Εντωμεταξύ στα pits βρίσκονται γνωστοί Αμερικανοί θρύλοι του MotoGP, όπως ο King Kenny Roberts, και ο Kevin Schwantz ο οποίος εκτελεί και χρέη σχολιαστή με την ομάδα της Dorna. Στα pits της Aprilia βρίσκεται και ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής 2024 Jorge Martin, ο οποίος έχει έρθει για να δεθεί περισσότερο με τη νέα του ομάδα, καθώς ακόμα καθυστερεί η επάνοδός του -ελπίζουμε να τον δούμε στον επόμενο αγώνα, που είναι στο Κατάρ.

Δυο λεπτά αργότερα και ο Alex Marquez περνά εκείνος πρώτος, με τους αδελφούς Marquez να κάνουν το 1-2, όμως δεν περνά πολλή ώρα και ο Morbidelli υποσκελίζει και τους δυο Ισπανούς, με τον αναβάτη της VR46 να δείχνει δυνατός και έτοιμος για καλές επιδόσεις στις Η.Π.Α.

Ωπ! Ποιος είναι τώρα ταχύτερος όλων; Ο Joan Mir της Honda! Νωρίς είναι φυσικά ακόμα, και ο χρόνος του είναι μόλις στο 2:13, έτσι δεν κρατάμε και την αναπνοή μας από την αγωνία.

Σαράντα λεπτά απομένουν για το τέλος των δοκιμαστικών, και οι περισσότεροι αναβάτες έχουν μπει στα pits για να πάρουν μια ανάση, να συζητήσουν με τους μηχανικούς τους, και να περιμένουν την πίστα να στεγνώσει περισσότερο.

Παρόλο τώρα που είναι ακόμα νωρίς, αξίζει να δούμε τη διαφορά που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο στρατόπεδο της Yamaha, με τον Jack Miller να είναι 7ος, τον Alex Rins μόλις 19ο και τον Fabio Quartararo... τελευταίο, στα pits, σχεδόν 7 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο! Δύσκολα τα πράγματα για τον Fabio, ενώ καθώς γράφουμε αυτές τις γραμμές, ο Miller βγαίνει στην πίστα με slick, και σημειώνει τον ταχύτερο χρόνο, o πρώτος αναβάτης που πέφτει στο 2:12, ενώ στον επόμενο γύρο τον ρίχνει ακόμα περισσότερο στο 2:11.

Η πίστα στεγνώνει ολοένα και περισσότερο, και όλοι οι αναβάτες βγαίνουν ξανά από τα pits για τη δεύτερη προσπάθειά τους.

Πλησιάζουμε στη μέση των δοκιμαστικών, και ο Miller γράφει το πρώτο 2:09 του σαββατοκύριακου, ενώ αυτή τη στιγμή μόνο ο Vinales φοράει βρόχινα, έχοντας σημειώσει τον 10ο χρόνο, σχεδόν 5 δευτερόλεπτα πίσω από τον Miller.

Εικοσιπέντε λεπτά πριν το τέλος, ο Quartararo μπαίνει επιτέλους στο παιχνίδι, ανεβαίνοντας αρχικά στην 7η θέση, και ρίχνοντας κατόπιν κι άλλο τον χρόνο του. Όμως την ίδια στιγμή, οι περισσότεροι αναβάτες βελτιώνουν δραματικά τους χρόνους τους, αφού η πίστα έχει στεγνώσει σχεδόν τελείως, και όλοι φορούν slick.

Bagnaia, Aldeguer, Marc Marquez, διαδέχονται αστραπιαία ο ένας τον άλλον στην κορυφή, με τον Marc να σημειώνει χρόνο 2:08.327.

Το 2:07 φτάνει πρώτος ο Alex Marquez, ενώ Aldeguer και Marc έχουν μια μικρή κόντρα, με τον Marc να περνάει τον rookie λίγο πριν τον τερματισμό και να γράφει το πρώτο 2:06 της μέρας.

Είκοσι λεπτά πριν το τέλος, τέσσερα Ducati βρίσκονται στις πρώτες τέσσερις θέσεις της κατάταξης, με τον Mir της Honda να κλείνει την πρώτη πεντάδα.

Τώρα ο Marc έχει βάλει στο στόχαστρο τον Pecco και τον ακολουθεί κατά πόδας. Θα τον περάσει για να του δείξει ποιος είναι ταχύτερος; Όχι, δεν τον περνά, αλλά τον χρησιμοποιεί για slip-stream ρίχνοντας τον χρόνο στο 2:05.145.

Τώρα οι ρόλοι αντιστρέφονται, με τον Pecco να παίρνει στο κατόπι τον Marc, όμως ο Ισπανός τον παίρνει χαμπάρι, κόβει ταχύτητα και δεν δείχνει γραμμές στον Ιταλό που βρίσκεται 4ος, τρεις θέσεις πίσω από τον αναβάτη με το #93.

Κι αν ο Miller ήταν το αστέρι στις βρόχινες συνθήκες των πρώτων ελεύθερων και στο πρώτο μισό των χρονομετρημένων, τώρα ο Αυστραλός έχει πέσει στην 15η θέση, ενώ αντίθετα ο Quartararo βρίσκεται 8ος.

Πίσω όμως έχει βρεθεί και ο Zarco της Honda, στην 11η θέση, με καλύτερο αναβάτη της ιαπωνικής εταιρείας 15 λεπτά πριν το τέλος τον Joan Mir που είναι 4ος, ενώ ο Luca Marini είναι 19ος...

Δεκατέσσερα λεπτά πριν το τέλος, και ο Miller περνάει πρώτος με 2:05.115, με τα αδέλφια Marquez πίσω του, τέταρτο τον Zarco, και πέμπτο τον Aldeguer.

Μετά τα καταστροφικά FP1, ο Marco Bezzechi της Aprilia δεν δείχνει ούτε και εδώ ικανός να κάνει κάτι καλό, και βρίσκεται 19ος 11 λεπτά πριν το τέλος.

Οι περισσότεροι αναβάτες έχουν μπει στα pits, και ετοιμάζονται για την τελευταία προσπάθειά τους, στοχεύοντας φυσικά σε χρόνο που θα τους βάλει στην πρώτη 10αδα, ώστε να αποφύγουν τα Q1.

Οκτώ λεπτά απομένουν για την καρό σημαία, και όλοι σχεδόν οι αναβάτες βρίσκονται στην πίστα, σημειώνοντας ταχύτερους χρόνους.

Ο Marc Marquez ανεβάζει κι άλλο τον πήχη, γράφοντας το πρώτο 2:04, και συνεχίζει ακάθεκτος, όμως το παρακάνει και έχει μια έξοδο, σε ασφάλτινο όμως κομμάτι, χωρίς παρατράγουδα -παρόμοια έξοδο έχει και ο Pecco, κι αυτός στο ίδιο μοτίβο με τον Marc.

Τέσσερα λεπτά απομένουν κι ο Acosta βρίσκει τον καλό του εαυτό, γράφοντας τον 2ο χρόνο.

Πτώση έχουμε από τον Zarco, που βρίσκεται 12ος και έτσι θα πρέπει να περάσει από τα Q1, κρίμα για τον Γάλλο που το παράκανε και τώρα έχει δουλειά μπροστά του...

Δύο λεπτά πριν το τέλος, ο Undisputed King of COTA, Marc Marquez κάνει ξανά τη διαφορά, γράφοντας χρόνο 2:03.469, χρόνο μισό δευτερόλεπτο μακριά από τον δεύτερο Acosta! Και συνεχίζει  απτόητος...

Δέκα δευτερόλεπτα πριν το τέλος, και ο Marc γράφει 2:02.929, 0,882 δευετερόλεπτα μπροστά από τον αδελφό του που είναι δεύτερος!

Η καρό σημαία πέφτει, καιη πρώτη δεκάδα έχει ως εξής:

1. Marc Marquez, Ducati, 2:02.929
2. Fabio di Giannantonio, Ducati, +0,736
3. Franco Morbidelli, Ducati, +0,837
4. Alex Marquez, Ducati, +0,882
5. Fermin Aldeguer, Ducati, +0,973
6. Jack Miller, Yamaha, +1,024
7. Pedro Acosta, KTM, +1,170
8. Maverick Vinales, KTM, +1,332
9. Joan Mir, Honda, +1,413
10. Pecco Bagnaia, Ducati, +1,530

Εντέκατος ήταν ο Quartararo, 12ος ο Binder, 13ος ο Bezzechi, 14ος ο Ogura και 15ος ο Luca Marini.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.